Κύριε διευθυντά
Tην εικόνα που σας περιγράφω την μεταφέρω από παραλιακή κωμόπολη μεγάλου ελληνικού νησιού, γειτονικού μάλιστα του νομού Αττικής. Θεωρώ περιττές τις γεωγραφικές συντεταγμένες επειδή είμαι βέβαιος πως η περιγραφή μου θα συμπίπτει με πολλές-πολλές παρόμοιες, από όλο τον ελληνικό χώρο…
Το μπαρ της πυκνοκατοικημένης παραλίας αρχίζει την ηχορύπανση από τις εννέα το βράδυ και την τελειώνει στις 5 (αριθμός πέντε) το πρωί. Τα «παπάκια» της νεολαίας πάνε και έρχονται χαλώντας τον κόσμο με τις εξατμίσεις τους, όλο το 24ωρο. Οι κάδοι των απορριμμάτων και της ανακύκλωσης παραμένουν διαρκώς ορθάνοιχτοι, το δε περιεχόμενο και των δύο καταλήγει, με διαφορά δευτερολέπτων, σε ένα απορριμματοφόρο. Η μοναδική «οργανωμένη» παραλία της περιοχής έχει καταλάβει πολύ μεγαλύτερο μέρος από την πρόβλεψη της σχετικής σύμβασης, με τις ξαπλώστρες να φτάνουν μισό μέτρο από τη θάλασσα. Ολα αυτά συμβαίνουν επί χρόνια χωρίς καμία αντίδραση από τη Δημοτική Αρχή, την Αστυνομία και το Λιμενικό Σώμα. Στην ερώτηση γιατί δεν αντιδρούν οι πολίτες, η απάντηση είναι απλή: H σκανδαλώδης κρατική αδράνεια δικαιολογημένα γεννά υποψίες για το τι κρύβεται πιο πίσω, οπότε καλύτερα να μην μπλέκει κανείς.
Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα με δύο τίτλους υπουργείων που ως δίδυμοι προκαλούν γέλια: Πολιτικής Προστασίας και Προστασίας του Πολίτη. Το αν ο βίος του πολίτη γίνεται αβίωτος είναι προφανές ότι δεν τους απασχολεί. Αμφότερα όμως, εκτός από γέλια είναι ενίοτε και για κλάματα.
Αδέσποτη χώρα; Kλείνω με ερωτηματικό επειδή, κατά το τετριμμένο, «η ελπίδα πεθαίνει τελευταία». Ως πότε όμως;
*Αθήνα
