Kύριε διευθυντά
Μέσα από τη φιλόξενη στήλη, θα ήθελα να αποχαιρετίσω τον Χρήστο Γιανναρά, σχολικό μου καθηγητή Θρησκευτικών, στη Σχολή Μωραΐτη. Για το έργο, την προσωπικότητα, αλλά και την παρακαταθήκη του, αρμόζει να τοποθετηθούν άλλοι, που κατέχουν το γνωστικό του αντικείμενο, σε αντίθεση με εμένα. Γνωρίζοντάς τον ως καθηγητή στο σχολείο, σε μια εποχή που το διδακτικό προσωπικό του ήταν ίσως το πιο πεφωτισμένο στην Ελλάδα, αποτέλεσε ρηξικέλευθη διαφορά στη διδαχή του μαθήματος των Θρησκευτικών. Πράος, με γλυκιά φωνή, δυσνόητος έως ακαταλαβίστικος (!) στα παιδικά μας αυτιά, πάντα όμως μαγευτικός.
Τέτοια ήταν η διαφορά στον τρόπο διδαχής και προσέγγισης του μαθήματος, που στις εξετάσεις του α΄ τριμήνου το «σίγουρο» εικοσάρι, όχι μόνο για εμάς τους βαθμοθήρες, βούτηξε από το παράθυρο! Ολη η τάξη υπέστη στρατηγική ήττα, ανάλογη του Περλ Χάρμπορ!
Στα κατοπινά χρόνια του σχολείου, παρακολούθησα διάσπαρτα διαλέξεις του, όσο μου επιτρεπόταν από το απαιτητικό πρόγραμμά μου.
Θα τον θυμάμαι πάντα με γλυκά και νοσταλγικά αισθήματα, έναν χαρισματικό, ζεστό, γοητευτικό, αλλά και άτεγκτο διδάσκαλο.
Δημήτρης Βυτογιάννης
Βασιλεία
