Κύριε διευθυντά
Κάθε χρόνο, από τα μέσα Αυγούστου αρχίζει η συζήτηση για το τι θα εξαγγείλουν οι πολιτικοί αρχηγοί στη Θεσσαλονίκη και αρχές Σεπτεμβρίου παρακολουθούμε το ίδιο έργο. Οι αρχηγοί κάνουν απολογισμούς και παρουσιάζουν προγράμματα μελλοντικών δράσεων μπροστά σε κομματικό κοινό που χειροκροτεί με ενθουσιασμό. Οι δημοσιογράφοι θέτουν ερωτήματα (καίρια ή μη) στον εκάστοτε αρχηγό που έχουν απέναντί τους και ακολουθούν αναλύσεις επί αναλύσεων για το τι λέχθηκε, τι υπονοήθηκε, ποιος αρχηγός τα πήγε καλά και ποιος όχι.
Στα παραπολιτικά σχόλια, μαθαίνουμε άχρηστες λεπτομέρειες και κουτσομπολιά για άτυπες συναντήσεις, ενδυματολογικές προτιμήσεις ή εδέσματα που προτιμήθηκαν σε διάφορες ταβέρνες. Για να μην αναφέρω τις επικολυρικές κοινοτοπίες («νύμφη του Θερμαϊκού», «ερωτική πόλη» κ.λπ.), παντελώς άχρηστες για τη σύγχρονη, δυναμική, εξωστρεφή πόλη της Θεσσαλονίκης. Ακόμη και ο χαρακτηρισμός «συμπρωτεύουσα» ακούγεται ως παρωχημένη κολακεία από το «κράτος της πρωτεύουσας».
Κάποτε, όλα αυτά ίσως ήταν χρήσιμα και προσέδιδαν αίγλη και στην εκεί Διεθνή Εκθεση. Σήμερα, όμως, τι εξυπηρετεί (και τι κοστίζει) αυτή η εθιμική μετάβαση πολιτικών, δημοσιογράφων, παρατρεχάμενων στη Θεσσαλονίκη; Υπάρχει τόση ενημέρωση και πληροφόρηση για όλα, και τόσες άλλες ευκαιρίες και χώροι παρουσίασης πεπραγμένων, εξαγγελιών, άσκησης κριτικής, που η όλη διαδικασία μοιάζει με ευχάριστη εκδρομή στο τέλος του καλοκαιριού.
Νίνα Μανωλάκη
Παιδίατρος
Αθήνα
