Κύριε διευθυντά
Στις 24 Αυγούστου, στα 89 του χρόνια, ένας μεγάλος και σκεπτόμενος δάσκαλος της νεότερης Ελλάδας άφησε τον κόσμο τούτο και την Ελλάδα φτωχότερη. Οσοι διαβάσαμε τα βιβλία του, μας ταξίδεψαν οντολογικά, θρησκευτικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά. Ξεχωριστό βιβλίο και παρακαταθήκη η «Ελευθερία του ήθους». Αριστος χρήστης της ελληνικής γλώσσας, στηλίτευε τα κακώς κείμενα και αγωνιούσε για το μέλλον της. Αρθρογράφος στην κυριακάτικη «Καθημερινή», καυτηρίαζε όπως αυτός ήξερε την επικαιρότητα και υπήρξε σημείο αναφοράς, είτε συμφωνούσες είτε διαφωνούσες. Εκεί που ο λόγος του έπαιρνε σάρκα και οστά ήταν όταν έδινε διαλέξεις και τυχεροί όσοι ήταν παρόντες. Στο τέλος μιας τέτοιας διάλεξης, τον ρώτησα: «Κύριε καθηγητά, γιατί δεν εμφανίζεστε περισσότερο στα ΜΜΕ, να σας ακούσει περισσότερος κόσμος;». Και μου απάντησε: «Εγώ ποτέ δεν αρνήθηκα σε κάποιο κάλεσμα». Σε όσους δεν τον γνώριζαν φαινόταν απόμακρος, αλλά πολύ προσιτός σε όσους τον συναναστρέφονταν. Το 2015, όταν εξέδωσα το πρώτο μου βιβλίο («Αντίδωρο Ιστορίας», εκδόσεις Μένανδρος) και εισέπραξα τις πρώτες φιλοφρονήσεις από γνωστούς και φίλους, είπα: «∆εν στέλνω και ένα αντίγραφο στον καθηγητή; Κι ας το πετάξει. Αλλωστε, τόσα και τόσα βιβλία θα λαμβάνει». Και όμως, μετά από λίγο καιρό έλαβα ένα χειρόγραφο γράμμα με λίγα λόγια αλλά μεστά, όπως: «Μακάρι να διαβαστεί όσο γίνεται ευρύτερα και να γονιμοποιήσει προβληματισμό και ανησυχίες». Το ίδιο έγινε και στο δεύτερο βιβλίο μου.
Ο Χρ. Γιανναράς έφυγε από τη ζωή, αλλά τα βιβλία του μένουν εδώ για όσους προβληματίζονται και αναζητούν τη γνώση. Και αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο στη μνήμη του.
Δημήτρης Μαυραειδόπουλος
