Κύριε διευθυντά
Με το άρ. 17, παρ. 5 του ν. 5128/2024, το υπουργείο Παιδείας φαίνεται να έδωσε μια μόνιμη λύση στο χρόνιο αίτημα των εκπαιδευτικών ΑμεΑ, δηλαδή να βρίσκονται και να υπηρετούν στον τόπο τους μόνιμα, κοντά στους γιατρούς και στην οικογένειά τους.
Με την εν λόγω ρύθμιση, η πολιτεία όχι μόνον εξειδικεύει επιτυχώς τη συνταγματική επιταγή για κοινωνικό κράτος δικαίου, αλλά επιλύει και σειρά χρονιζόντων ζητημάτων στην εκπαίδευση: οι ΑμεΑ εκπαιδευτικοί συχνά αποσπώνται κάθε έτος στον τόπο συμφερόντων τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται έκτακτα κενά ανά την Ελλάδα, τα οποία διαταράσσουν τη λειτουργία της διοίκησης.
Ωστόσο, στο κείμενο του νόμου γίνεται αναφορά σε «νεοδιόριστους». Πρόκειται αφενός μεν για αόριστη έννοια και αφετέρου, αν ερμηνευθεί στενά, εξαιρεί τους ήδη υπηρετούντες στην εκπαίδευση ΑμεΑ, ανατρέποντας κάθε λογική του νομοσχεδίου και όπως αυτή διαγιγνώσκεται από την αιτιολογική του νόμου έκθεση.
Πράγματι και σύμφωνα με εγκύκλιο που εξέδωσε πρόσφατα (21/8/2024) το υπουργείο Παιδείας, και αφορά τις αιτήσεις αποσπάσεως για τους παραπάνω εκπαιδευτικούς, κάνει ξεκάθαρο ότι ο νόμος αφορά μόνον όσους διοριστούν από τούδε και στο εξής.
Αυτό δεν θα ήταν κάτι νέο ή απαραιτήτως κακό (αρχή της μη αναδρομικότητας των νόμων), αν δεν δημιουργούσε το κάτωθι οξύμωρο: Εκπαιδευτικοί με την ίδια νόσο (για παράδειγμα νόσος του Κρον, η οποία υπάγεται στο άρ. 13 του Π.Δ. 50/1996), συχνότατα με την ίδια φαρμακευτική αγωγή και ακόμη συχνότερα με το ίδιο ποσοστό αναπηρίας (ΚΕΠΑ ή υγειονομική επιτροπή), να αντιμετωπίζονται ανόμοια από τον νόμο!
Πιο συγκεκριμένα, οι εκπαιδευτικοί που ανήκουν σε ειδικές κατηγορίες μπορούν να αιτούνται απόσπαση (κατ’ εξαίρεσιν) ακόμη και στα δύο πρώτα έτη του διορισμού τους. Μέχρι πρότινος ήταν υποχρεωμένοι να επιστρέψουν, μολαταύτα, κάποια στιγμή και να υπηρετήσουν στην οργανική θέση τους επί διετία, ώστε να έχουν δικαίωμα να αιτηθούν μετάθεση. Αυτό αλλάζει με τον νέο νόμο και πλέον ο χρόνος αυτός, της κατ’ εξαίρεσιν απόσπασης, λογίζεται ως χρόνος υπηρέτησης της οργανικής θέσης, αλλά μόνο –όπως αναφέρθηκε– για τους διοριζόμενους από εδώ και στο εξής.
Πώς είναι δυνατόν, όμως, δύο άτομα, επί παραδείγματι, με την ίδια νόσο, την ίδια υπηρεσιακή κατάσταση και προσόντα, τα ίδια φάρμακα, τις ίδιες αντικειμενικές δυσκολίες διαβίωσης, να λαμβάνουν τόσο άνιση μεταχείριση; Είναι δυνατόν ο χρόνος πρόσληψης/διορισμού από μόνος να αποτελεί συνθήκη ικανή και άνευ ετέρου, για διαφορετική μεταχείριση, και μάλιστα τόσο άδικη και σκληρή; Πώς εξυπηρετείται η διοίκηση από μια τέτοια στρεβλή ερμηνεία και αντίστοιχη εφαρμογή του νόμου, όταν θα διαιωνίζεται το πρόβλημα των αποσπάσεων; Ηταν άραγε αυτή η πρόθεση του νομοθέτη, η οποία εκ του αποτελέσματος γυρίζει πίσω την εκπαιδευτική κοινότητα χρόνια και δημιουργεί εύλογα ερωτήματα; Ετσι πραγματώνεται το κοινωνικό κράτος δικαίου, με την τιμωρία μιας μεγάλης μερίδας των ΑμεΑ εκπαιδευτικών, με τον αποκλεισμό τους από μια ευνοϊκότερη νέα ρύθμιση;
Αν ακολουθηθεί η ίδια λογική και στην εγκύκλιο των αιτήσεων μεταθέσεων για το έτος 2024-25, αυτό θα είναι ένα επιπλέον χτύπημα κάτω από τη μέση για συνανθρώπους μας διπλά αγωνιζόμενους εδώ και χρόνια στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης.
Το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να εγκύψει με ειλικρινές ενδιαφέρον στους ΑμεΑ εκπαιδευτικούς. Αλλωστε η απώλεια της υγείας δεν είναι επιλογή και κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ΑμεΑ.
Παπανικολάου Χρήστος
Μόνιμος εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (δάσκαλος ΠΕ70), κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών και τεταρτοετής φοιτητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ
