Κύριε διευθυντά
Βαθιά η θλίψη μου για τον θάνατο του Χρήστου Γιανναρά. Θερμές οι ευχαριστίες μου προς την εφημερίδα «Καθημερινή», που επί τόσο πολλά χρόνια φιλοξενούσε στο φύλλο της Κυριακής τις επιφυλλίδες του. Πολλοί ήμασταν οι αναγνώστες που παίρναμε στα χέρια μας το κυριακάτικο φύλλο για να διαβάσουμε την επιφυλλίδα του Γιανναρά.
Με μοναδική παρρησία έθετε θέματα προς σκέψιν, προβληματισμό και τόσο πολλά μαθαίναμε διαβάζοντάς τον. Λάτρευα την «γκρίνια» του, απόρροια της μεγάλης αγάπης του γι’ αυτήν τη χώρα, γι’ αυτήν τη γλώσσα την ελληνική, που τόσο πονούσε καθώς την έβλεπε να φθίνει και να καταρρέει.
Προσωπικά, του είμαι ευγνώμων και για έναν πρόσθετο λόγο. Για τη γλυκύτητα και την τρυφερότητα με την οποία με παρηγόρησε όταν έχασα τον αγαπημένο μου Τάσο.
Χρήστο μου, η μνήμη σου θα μείνει αιωνία, διότι εσύ μεν έφυγες από τη ζωή μας, όμως τα έργα σου είναι δίπλα μας, στα ράφια μας και θα μας συντροφεύεις εσαεί.
Φανή Τ. Ζουράρι
