Κύριε διευθυντά
Ενα από τα ερωτήματα που απασχόλησαν τα ΜΜΕ κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι ήταν τι χρωμοσώματα είχε η πυγμάχος Ιμανί Κελίφ και αν ήταν γυναίκα ή άνδρας. Βλέποντάς τη στις φωτογραφίες να καμαρώνει για το χρυσό μετάλλιο που πήρε και να ποζάρει βαμμένη και στολισμένη, διακηρύσσοντας περήφανα ότι είναι γυναίκα, στο μυαλό μου ήρθαν οι άλλες εικόνες, με τις ματωμένες και τις σακατεμένες, και σκέφτηκα μήπως το ερώτημα που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι πώς, τόσους αιώνες μετά τους Ολυμπιακούς των αρχαίων χρόνων, η πυγμαχία εξακολουθεί να συμπεριλαμβάνεται στα αθλήματα, να παρακολουθείται και να χειροκροτείται από πολιτισμένους, υποτίθεται, ανθρώπους, όταν κάτι ανάλογο στον δρόμο, στην οικογένεια ή οπουδήποτε αλλού θεωρείται αποτροπιαστικό και τιμωρείται αυστηρά.
Οσο για τη διαχείριση του θυμού, όταν πιο ήπια μέσα δεν έχουν αποτέλεσμα, υπάρχουν οι σάκοι πυγμαχίας, καθώς και σπορ όπως το τένις, όπου τις «τρώνε» τα μπαλάκια.
Σταυρούλα Δουράκη-Ξανθάκου
Φιλόλογος, ψυχολόγος
Λονδίνο
