Κύριε διευθυντά
Ο κ. Σάκης Μουμτζής στο άρθρο του «Υπάρχει πόλεμος μνήμης» (20 Αυγ. 2024) διερωτάται γιατί οι πολιτικοί εκπρόσωποι των νικητών του άθλιου Εμφυλίου μας δεν προβάλλουν τη σημασία εκείνης της ιστορικά δικαιωμένης νίκης για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ευμάρεια του λαού μας.
Αλλ’, απεναντίας, αφήνουν τους μειοψηφικούς εκπροσώπους των τότε ηττημένων να δυναμώνουν τις εκδηλώσεις μνήμης για τον αγώνα που έκαναν τότε, για να απολαύσουμε το καθεστώς Τσαουσέσκου. Και πρέπει πράγματι να ομολογηθεί ότι έναντι των νέων γενεών, η κατάσταση αυτή είναι ίσως επικίνδυνα παράδοξη. Επιδέχεται, δε, νομίζω την ακόλουθη διττή εξήγηση: α) Πρώτον, ενδέχεται να είναι απότοκος του επιτυχημένου τεχνάσματος της άκρας Αριστεράς να προκληθεί κάμποση σύγχυση ανάμεσα στην εθνική αντίσταση και στην πολιτική επανάσταση. Μια σύγχυση που συνεχίζεται και σήμερα στις απόψεις ορισμένων συμπολιτών μας. β) Η δεύτερη αιτία του φαινομένου που μας απασχολεί είναι, νομίζω, η ίδια η νοοτροπία των εραστών της ελευθερίας: Οι οποίοι είναι σαφώς ανοιχτότεροι στη δημοκρατική συναίνεση, παρά στις εκτός σημερινών λαϊκών συμφερόντων φιέστες.
Θ. Π. Τάσιος
Πεντέλη
