Κύριε διευθυντά
Με πολλή χαρά διαπίστωσα ότι το όνομα του άγνωστου στους περισσότερους Μιχάλη Ακύλα, αντισμηνάρχου, ποιητή και πεζογράφου, αναφέρθηκε σε τρία γράμματα αναγνωστών προς την «Καθημερινή». Η πρώτη επιστολή, του κ. Λεωνίδα Ξάνθη (29.6.2024), στάθηκε η αφορμή για την ανέλπιστη γνωριμία μου με τη θυγατέρα της μνηστής του Ακύλα, κ. Λυδία Γιαννοπούλου, η οποία μου πρόσφερε στοιχεία που εμπλούτισαν το υπό έκδοση από την Εστία βιβλίο μου για τον Μιχάλη Ακύλα. Κάποια από τα στοιχεία αυτά περιέλαβε η κ. Γιαννοπούλου στη δική της επιστολή προς την «Καθημερινή» (27.7.2024). Στην τρίτη επιστολή (6.8.2024) ο κ. Β. Πουλόπουλος κοινοποιεί όσα έγραψε η Ιωάννα Τσάτσου όταν πληροφορήθηκε την εκτέλεση του Ακύλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, στις 5 Ιουνίου 1942, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου ποιήματός του μέσα από τις φυλακές Αβέρωφ. Ο κ. Πουλόπουλος ορθώς υποθέτει ότι κάποιοι από αυτούς τους στίχους απευθύνονται στην αγαπημένη του.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι για πολλούς φίλους του Ακύλα, ανάμεσά τους συγγραφείς και όχι μόνο (ενδεικτικά: οι Βενέζης, Μυριβήλης, Θεοτοκάς, Σεφέρης, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, αλλά και οι Ηλίας Τσιριμώκος και Χριστόφορος Χρηστίδης), η εκτέλεση υπήρξε ένας οδυνηρός αιφνιδιασμός τον οποίο μνημόνευσαν παντοιοτρόπως στα γραπτά τους, τιμώντας έτσι έναν σπάνιο, ταλαντούχο άνθρωπο, που ενέπνεε, πάντα και στους πάντες, βαθύτατο σεβασμό. Ενας άλλος φίλος, φίλος στενότατος, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, είχε εκφράσει τον ίδιο σεβασμό στο ποίημα «Ιε παι», που αφιέρωσε στον Ακύλα δέκα χρόνια πριν το συμβάν της Καισαριανής.
Οι τελευταίες ώρες της ζωής του «αεροπόρου ποιητή» περιγράφονται σε μαρτυρίες συγκρατουμένων του, επιβεβαιώνοντας την εικόνα που είχαν σχηματίσει όσοι τον γνώρισαν. Εξαίρονται το ήθος και η σεμνότητά του, και παράλληλα αποκαλύπτεται ο περήφανος Ελληνας, που δεν πρόλαβε να συνεχίσει στη Μέση Ανατολή την προσπάθεια για μια ελεύθερη πατρίδα.
Αννίτα Π. Παναρέτου
Συγγραφέας δ.Φ.
