Κύριε διευθυντά
Ο επιστολογράφος της «Καθημερινής» κ. Σπύρος Γιακουμάκης στην επιστολή του (φ. 13/8) με θέμα το Κυπριακό, πολύ εύστοχα, ως συνήθως, προσδιορίζει το ψυχολογικό υπόβαθρο των αρνήσεων του κυπριακού λαού έναντι των κατά καιρούς λύσεων. Πράγματι έτσι είναι.
Βεβαίως το 1952 επί Πλαστήρα στο δημοψήφισμα που έγινε, το ποσοστό που ψήφισε υπέρ της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα ήταν 98%. Επίσης, επί εκατοντάδες χρόνια οι δύο κοινότητες δεν είχαν κανένα πρόβλημα ειρηνικής συμβίωσης. Από την εμπειρία μου επίσης γνωρίζω ότι οι Τούρκοι πολίτες φέρονται πολύ φιλικά στους Ελληνες όταν επισκεπτόμαστε τη χώρα τους.
Οι άνωθεν επεμβάσεις νομίζω ότι διαιρούν τους ανθρώπους οπουδήποτε στον κόσμο.
Για τους Ρώσους που αναφέρει ο κ. Γιακουμάκης, θα ήθελα να πω ότι η Ρωσία ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τη χούντα, και επίσης αυτή ήταν που βοήθησε τον Κεμάλ εναντίον μας στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Για τους Τούρκους ο καθηγητής κ. Σαρρής είχε πει ότι όλοι οι λαοί έχουν ιστορία, η Τουρκία όμως έχει μόνο ποινικό μητρώο!
Τελευτώντος του λόγου, θα ήθελα να προσθέσω ότι όλα αυτά τα προβλήματα μεταξύ των κοινοτήτων ή των κρατών τα προσπερνά και τα επιλύει η είσοδος των χωρών αυτών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, όπως έγινε με εμάς και τη Βουλγαρία.
Γι’ αυτό αντί να εμποδίζουμε και πολύ περισσότερο να χρησιμοποιούμε ως απειλή τη μη επίλυση των επιμέρους διαφορών μας για τη μη είσοδο στην Ε.Ε. π.χ. της Αλβανίας, της Τουρκίας, των Σκοπίων κ.λπ., θα ήταν προτιμότερο να διευκολύνουμε με κάθε τρόπο την είσοδο αυτών των χωρών. Μήπως είναι κοντόφθαλμη αυτή η πολιτική μας; Τότε το κοινοτικό δίκαιο υπερτερεί του εθνικού και καλύπτει όλες τις επιμέρους διαφορές μας και πλέον χάνουν αυτές κάθε υπόσταση.
Ιωάννης Δ. Κουφάκης
Οφθαλμίατρος
Λάρισα
