Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 22-6-2024 της «Κ» δημοσιεύθηκε επιστολή μου με τίτλο «Η υπογεννητικότητα και το Σταυροδρόμι».
Το Σταυροδρόμι, θυμίζω, είναι ένα μικρό χωριό της κακοτράχαλης Γορτυνίας, που οι μόνιμοι κάτοικοί του είναι περί τους 60, εκ των οποίων 18-20 είναι παιδιά από βρέφη έως έφηβοι. Αυτό πιστεύω αποτελεί πανελλήνιο ρεκόρ στους χαλεπούς καιρούς μας. Με το χωριό αυτό, που είναι η γενέτειρά μου, ουδείς ποτέ ασχολήθηκε, ούτε η Πολιτεία ούτε η Εκκλησία, ούτε η Αυτοδιοίκηση!
Στις 11-8-2024 κατέβηκα στο Σταυροδρόμι για να συνεορτάσω με τους ανθρώπους του χωριού μου τη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στη μνήμη της οποίας είναι αφιερωμένος ο Καθεδρικός Ενοριακός Ναός του χωριού.
∆υο πράγματα με εξέπληξαν, τα οποία παραθέτω:
Το πρώτο ότι ο ναός χτίστηκε από το 1898 έως το 1903 από χρυσοχέρηδες ντόπιους μαστόρους και αποτελεί μνημείο αρμονίας, συμμετρίας και αισθητικής, επί προϋπάρχοντος μικρού καμαροσκέπαστου ναού, υφισταμένου τουλάχιστον από τα μέσα του 17ου αιώνα. Ο ναός είχε ανάγκη από συντήρηση και ανακαίνιση. Τις εργασίες αυτές ανέλαβε να εκτελέσει με δαπάνες του ο Αθανάσιος Μαρτίνος και είναι εν εξελίξει.
Σε εντοιχισμένη στον ναό πλάκα αναγράφεται: «Ο ΝΑΟΣ ΟΥΤΟΣ ΕΘΕΜΕΛΙΩΘΗ ΕΠΙ ΠΑΛΑΙΑΣ ΘΟΛΩΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1898 ΚΑΙ ΕΓΚΑΝΙΑΣΘΗ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ 1903 ΥΠΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ».
Είμαι βέβαιος ότι ο σύγχρονος ευεργέτης δεν γνωρίζει την ύπαρξη της εντοιχισμένης πλάκας με αυτό το περιεχόμενο.
Είναι σύμπτωση, τυχαίο, συγκυριακό ότι το ίδιο όνομα εγκαινιάζει και μετά 120 χρόνια το ίδιο όνομα ανακαινίζει; Ή είναι κάτι άλλο βαθύτερο και υπεραισθητό;
Το δεύτερο πράγμα, που με έθλιψε, ήταν ότι ελλείψει ιερέως δεν έγινε λειτουργία στον εορτάζοντα Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στις 15 Αυγούστου, ύστερα από 350 χρόνια κατά την παράδοση!
Πόση απογοήτευση νιώσαμε! Στο μυαλό μου στριφογύριζε συνέχεια εκείνο το ρωμαϊκό vae victis (ουαί τοις ηττημένοις)!
Μιχάλης Ιωάννου Μιχαλακόπουλος
