Κύριε διευθυντά
Το ποδόσφαιρο σήμερα παρουσιάζεται ως αθλητισμός, ενώ είναι παιχνίδι, και οι ποδοσφαιριστές παρουσιάζονται ως αθλητές, ενώ δεν είναι τίποτα άλλο παρά παίκτες. Διαφορά τεράστια, που σήμερα όμως δεν κατανοείται σχεδόν από κανέναν.
Επί 13 αιώνες που διεξάγονταν Ολυμπιακοί Αγώνες (πραγματικοί ελληνικοί Ολυμπιακοί Αγώνες και όχι διεθνείς, ψεύτικοι και παρακμιακοί Olympic Games – ολυμπιακά… παιχνίδια), ουδέποτε διεξήχθη οποιουδήποτε είδους παιχνίδι στον ιερό χώρο του αθλητισμού, και όχι από κάποια ρητή απαγόρευση, αλλά από τη συνειδητοποίηση όλων ότι άλλο πράγμα είναι ο αθλητισμός και απολύτως, μα απολύτως άλλο πράγμα είναι το παίγνιο. Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδοσφαίρου, οι θεατές βρίζουν τις αδελφές και τις μανάδες των παικτών της αντίπαλης ομάδας και όλοι μαζί βρίζουν τον διαιτητή. Μετά το τέλος της «σύγκρουσης» συχνά ξεσπούν βαρβαρότητες με υλικές καταστροφές και τραυματισμούς, κάποτε και αιματοχυσίες ή και φόνους. Οι ίδιοι θεατές, όταν παρακολουθούν έναν αθλητικό αγώνα ταχύτητας, π.χ. 100 ή 200 μέτρων, ή αντοχής ή άλματος εις μήκος ή εις ύψος κ.λπ., ή αγώνα ρίψεως δίσκου, σφαίρας, σφύρας, λίθου, ακοντίου κ.λπ., ή αγώνα πάλης ή πυγμαχίας, γιατί δεν βρίζουν αλλά αντιθέτως αισθάνονται πράυνση όλων των αρνητικών συναισθημάτων;
