Κύριε διευθυντά
Παρακολουθούμε σε επιστημονικό και πρωτίστως σε πολιτικό επίπεδο αντεγκλήσεις σχετικά με το αν και κατά πόσον «πάμε καλά» στο «μέτωπο» κατά του κορωνοϊού.
Εν πρώτοις, ως βάση συζήτησης για το επίμαχο θέμα θα πρέπει να θεωρήσουμε τα ακόλουθα:
– Η απόλυτη παράμετρος για τη συγκριτική αξιολόγηση μιας χώρας είναι οι θάνατοι από τον ιό ανά εκατομμύριο κατοίκων.
– Οι συγκρίσεις μπορούν να αφορούν επιμέρους χρονικές περιόδους (ενδεικτικά: μηνιαία βάση) ή, συνολικά, από την αρχή της πανδημίας (για την Ευρώπη τον Μάρτιο 2020).
– Η χώρα μας μπορεί να αξιολογείται σε ευρωπαϊκό, κοινοτικό ή βαλκανικό επίπεδο (λόγω ιδιαιτεροτήτων δεν αξιολογείται η Κύπρος).
Μεταξύ των 39 ευρωπαϊκών χωρών με πληθυσμό μεγαλύτερο από 100.000 κατοίκους και των «27» της Ευρωπαϊκής Ενωσης από τον Μάρτιο 2020 έως και τον Μάρτιο 2021, σε μηνιαία βάση, η θέση της χώρας μας κυμαινόταν από την 35η έως τη 16η χειρότερη και από την 26η έως την 11η χειρότερη, αντιστοίχως. Πολύ καλές επιδόσεις. Στη συνέχεια, μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2021 η θέση της κυμαινόταν από την 5η έως τη 12η και από τη 2η έως την 8η, αντιστοίχως. Πολύ κακές επιδόσεις. Κάποια βελτίωση καταγράφηκε το επόμενο δίμηνο (14η και 15η θέση και 7η και 10η θέση, αντιστοίχως).
Μεταξύ των 10 βαλκανικών χωρών η χώρα μας είχε και έχει από τις καλύτερες επιδόσεις υστερώντας μόνον της Αλβανίας και της Σερβίας. Βεβαίως, δεν περιποιεί τιμή για τη χώρα μας το γεγονός ότι τους τελευταίους 9 μήνες, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στις 13 χειρότερες θέσεις βρίσκονταν από 5 έως 9 βαλκανικές χώρες, με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία να κατέχουν τα αρνητικά «πρωτεία».
Προφανώς, στη χώρα μας δεν βλέπουμε εικόνες που παραπέμπουν στην Ιταλία και στην Ισπανία, όταν ξέσπασε η πανδημία, όμως τι σημαίνουν οι περίπου 90 θάνατοι την ημέρα από τον ιό κατά τον Δεκέμβριο; Αύξηση κατά 25% των θανάτων από κάθε αιτία σε σχέση με τον Δεκέμβριο των ετών 2018 και 2019 (76 θάνατοι από τον ιό κατά τον Δεκέμβριο 2020), στοιχείο όχι και τόσο υποστηρικτικό της άποψης «πάμε καλά». Οι προσπάθειες κάποιων, πολιτικών και μη, για εξωραϊσμό της κατάστασης δεν πείθουν.
Οσοι δεν εθελοτυφλούμε βλέπουμε με απογοήτευση ακόμη και τον συνολικό δείκτη θανάτων για τη χώρα μας, που ενσωματώνει τις αρχικές καλές επιδόσεις της, να έχει ξεπεράσει αυτόν χωρών που είχαν πληγεί δεινώς στην αρχή της πανδημίας (Ισπανία, Γαλλία, Σουηδία) και με την προοπτική να ξεπεράσει και αυτόν του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιταλίας που δεν είχε χώρους για προσωρινή φύλαξη των νεκρών της από τον ιό. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντες, δεν πάμε καλά. Η επίκληση μέσων όρων σε κοινοτικό επίπεδο και άλλων εργαλείων «δημιουργικής» στατιστικής δεν κρύβει την αλήθεια. Γνωρίζουμε τι έφταιξε, γνωρίζουμε τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε, γνωρίζουμε τι μισο-έγινε ή έμεινε στα χαρτιά.
Τις πταίει; Επιμέρους πολιτικές (ατολμία προ του πολιτικού κόστους, παλινωδίες, υποεκτίμηση των επιπτώσεων των θρησκευτικών και άλλων μεγάλου μεγέθους συναθροίσεων, χαλαρότητα στον έλεγχο εφαρμογής μέτρων κ.ά.) και συμπεριφορές (δηλώσεις από καθησυχαστικές έως κυνικές και αρνητικά δείγματα γραφής από πολιτικούς ταγούς) έδωσαν και δίνουν λαβή για χαλάρωση σε έχοντα τις δικές τους ευθύνες τμήματα της κοινωνίας μας. Η ουσία, σε πολιτικό επίπεδο, είναι ότι αυτός που πιστώθηκε την αρχική επιτυχία θα χρεωθεί και την τωρινή αποτυχία, γιατί για αποτυχία πρόκειται. (Πηγές στοιχείων: Worldometrics και Eurostat)
