Κύριε διευθυντά
Για να μην ξεχνάμε και τα 200 χρόνια, ας θυμηθούμε μια ιστορία από τα παραλειπόμενα της Ιστορίας. Ο Καραϊσκάκης μια φορά γλίτωσε μια τουρκοπούλα απ’ του χάρου τα δόντια και από τότε η τουρκοπούλα έγινε η σκιά του, ο φύλακας άγγελός του. Τη βάφτισε Ζαφείρα, όμως για να μη σκανδαλίζονται τα παλικάρια, την έντυσε Ζαφείρη.
Μια φορά που γύρισαν στο χωριό και τους υποδέχτηκαν οι κοπέλες με γλυκά και με σερμπέτια, o «Ζαφείρης» με τον αυθορμητισμό του ίδιου φύλου αγκάλιασε τα κορίτσια και τα φίλησε όλα. Τα κορίτσια παραπονέθηκαν στην καπετάνισσα –το και το ο Ζαφείρης– οπότε το βράδυ… «Ωρέ Γιώργη, γροικάς, εκείνος ο Ζαφείρης…» ο Καραϊσκάκης γέλασε και είπε την αλήθεια. Η γυναίκα ζήλεψε, χόλιασε, δεν ήθελε να ακούσει κουβέντα. Ο Καραϊσκάκης τότε, αντί να τα μπαλώσει –ξέρεις… δεν είναι αυτό που νομίζεις– «Ελα, ωρή Μαριώ», της λέει, «Πώς κάνεις έτσι, έχει και για σένα».
Σημ.: Ο Καραϊσκάκης, ως γνωστόν, τα έβγαζε όλα στη φόρα, ακόμα και τα «μύχιά» του.
