Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο άρθρο («Η Καθημερινή», φύλλο Παρασκευής 18 Σεπτεμβρίου) του συντάκτη σας κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου με τίτλο «Το ηθικό πλεονέκτημα του Αφγανού» από τη μόνιμη στήλη του, «Διαγωνίως».
Κατ’ αρχάς, θεωρώ ότι ορθά ο ανωτέρω συνεργάτης σας στηλιτεύει τη στάση και τις δηλώσεις του στελέχους του «ΣΥΡΙΖΑ» και πανεπιστημιακού κ. Αντώνη Λιάκου, περί του εμπρησμού στη Μόρια από νεαρούς Αφγανούς πρόσφυγες, καθότι και εγώ ο ίδιος πιστεύω ότι οι δημόσιοι άνδρες θα πρέπει να μιλούν, πρωτίστως, με σύνεση, αντιλαμβανόμενοι τις επιπτώσεις και την επιρροή που ασκεί στο κοινό, ο λόγος τους.
Εσφαλε ο κ. Λιάκος, αναμφίβολα. Δεν είναι δυνατόν να δικαιολογούνται τέτοιου είδους ενέργειες, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες και εάν διαπράχθηκαν, οι συνέπειες των οποίων μπορεί να είναι ολέθριες. Εως εδώ μαζί σας, κ. Θεοδωρόπουλε. Ωστόσο, υπάρχει μία «λεπτή γραμμή» που δυστυχώς για εσάς «παραβιάστηκε» με όσα γράφετε στο, ομολογουμένως, προσεγμένο σας κείμενο.
Είναι εκεί στο τέλος, όπου η αποστροφή των λέξεων προβληματίζει… Γράφετε για (δήθεν) ηθικό πλεονέκτημα, που (προφανώς κατά την άποψή σας) έχει απολέσει στο σύνολό της η Αριστερά (πρώτη μου ένσταση εδώ…) αλλά και που αδυνατούν να κατακτήσουν οι πρόσφυγες από την Ασία, καθώς το… κήρυγμα του ιμάμη τους ανήκει σε άλλη ήπειρο από την (πολιτισμένη, όπως υπονοείτε) Ευρώπη.
Μία Ευρώπη, όμως, η οποία έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση σε διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής και άλλων περιοχών του πλανήτη μας, με την υποκριτική της στάση, την αδιαφορία ή τη συμμετοχή της σε καταστροφικές εκστρατείες που έφεραν την οδύνη, τον θάνατο, αλλά και οδήγησαν σε υποχρεωτική προσφυγοποίηση εκατομμύρια ανθρώπους, που δεν είναι, στην πλειοψηφία τους, ούτε τρομοκράτες ούτε δολιοφθορείς.
Είναι κακό να αντιμετωπίζουμε με μονομερή σκέψη και αντίληψη τέτοια κρίσιμα θέματα, δεν νομίζετε, αγαπητέ κ. Θεοδωρόπουλε;
Πάσα αντίρρηση (ή απάντηση) εκ μέρους σας, φυσικά δεκτή.
Απάντηση:
Σας αναφέρω ενδεικτικά τα μη μεταφράσιμα. Ο νόμος της σαρίας, άρα η ισότητα ανδρών και γυναικών. Η αρχή ότι η Δύση είναι άπιστη άρα εχθρός. Οσο για το παράθεμα του Καζαντζάκη θα ήθελα να πω ότι οι ιδέες διαμορφώνονται από τους ανθρώπους αλλά και τους διαμορφώνουν. Ο Καζαντζάκης είναι ένα πρώτης τάξεως παράδειγμα ιδεοληπτικής αντίληψης του κόσμου. Για περισσότερα σας παραπέμπω στο διήγημα του Μπόρχες από το Αλεφ «Η αναζήτηση του Αβερρόη». Πάντως συμφωνώ μαζί σας ότι το ζήτημα είναι θέμα συζήτησης που πρέπει να ανοίξει στον δημόσιο λόγο πέρα από τα στερεότυπα και τις ηθικολογίες.
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
