Κύριε διευθυντά
Στις συναλλαγές στο εμπόριο, είναι αξίωμα διαπραγματευτικό να μην αναφέρεις τον ανταγωνιστή με το όνομά του. Για παράδειγμα, να μη λες «ναι μεν ο δείνα έχει καλύτερες τιμές, αλλά η ποιότητα του προϊόντος του είναι κατώτερη της δικής μας». Το δεοντολογικόν είναι να λες «ναι μεν ο ανταγωνισμός έχει καλύτερες τιμές αλλά κ.λπ. κ.λπ.».
Ο κανών αυτός πρέπει να ισχύει στην πολιτική, στη διπλωματία, στη δημοσιογραφία και γενικά όπου υπάρχει θέμα ανταγωνισμού και αντιπαλότητας. Ετσι, αντί να λέμε ή να γράφουμε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να λέμε απλώς ο «Τούρκος πρόεδρος», διότι η επανάληψη του ονόματός του τον προβάλλει ασυναίσθητα και τούτο δεν είναι βέβαια στις προθέσεις μας αλλά, άθελά μας, συμβάλλουμε στην άσκοπη και χωρίς αντάλλαγμα προβολή του αντιπάλου μας. Ομως, εμείς επιμένουμε και αναφέρουμε πάντοτε και τα τρία ονόματα του Τούρκου προέδρου τόσο στις εφημερίδες όσο και στην τηλεόραση. Γιατί άραγε;
Το ίδιο και με την τουρκική σημαία. Τόση φαιά ουσία χρειάζεται για να αντιληφθούν οι καλοί μας δημοσιογράφοι ότι όσο λιγότερο βλέπουμε την τουρκική σημαία στις εφημερίδες και στην τηλοψία τόσο το καλύτερο για το φρόνημα του λαού μας;
