Κύριε διευθυντά
Στο σημείωμά του (30-6-2020), σχετικό με το νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, ο εκλεκτός (αν και αμφισβητούμενος λόγω της παρρησίας του) συνεργάτης της «Καθημερινής» κ. Στέφανος Κασιμάτης καταλήγει στο δυσοίωνο, αλλά δυστυχώς ρεαλιστικό, ερώτημα: «Μένει να δούμε…, βεβαίως, αργότερα αν θα εφαρμοσθεί και τι θα εφαρμοσθεί…».
Εχει συζητηθεί κατ’ επανάληψιν και εκτεταμένα μια βλάβη που έχει επιφέρει –αδικαιολόγητα εν πολλοίς– στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους η «παρεμβολή» της δικτατορίας των συνταγματαρχών στην ιστορική του διαδρομή με ορισμένες ρυθμίσεις, τις οποίες εκείνη μεν εισήγαγε η δε εν ευρυτάτη εννοία μεταπολίτευση, κάκιστα, δεν κατήργησε/αντικατέστησε ρητώς και προσηκόντως. Η παράλειψη προφανέστατα περιλαμβάνει και τη σημερινή αντιπολίτευση, η οποία κυβέρνησε με κοινοβουλευτική πλειοψηφία κατά την προηγηθείσα πενταετία. Για τον λόγο αυτό το θέμα των διαδηλώσεων ρυθμίζουν ακόμα το ν.δ. 794/1971 και τα β.δ. 168/1972 και 269/1972, τα οποία και καταργούνται με το ακροτελεύτιο άρθρο 16 του νομοσχεδίου. Εντεύθεν (;) ο δισταγμός των εκάστοτε κυβερνήσεων να εφαρμόσουν τις ειδικές αυτές διατάξεις της ισχύουσας νομοθεσίας, νοθεύοντας έτσι το πολίτευμα με την ανοχή ύπαρξης μη εφαρμοζομένων νόμων.
Βεβαίως, όπως έχει αποδειχθεί –σε ελάχιστες δυστυχώς περιπτώσεις– η εφαρμογή της κοινής ποινικής νομοθεσίας περί δημοσίας τάξεως, βιαιοπραγιών, φθορών/ζημιών κ.τ.τ. εξαρκεί για την αντιμετώπιση των εκτρόπων, εφόσον αυτό είναι όντως επιθυμητό, αν και είναι –και θα έπρεπε να θεωρείται– επιβεβλημένο και απαραίτητο για την κοινωνική μας συμβίωση.
Συνεπώς, ο νέος νόμος χρειάζεται, όχι μόνο (τόσο;) λόγω της ακαταλληλότητας των ισχυουσών ρυθμίσεων, αλλά, κυρίως, λόγω της «αμαρτωλής» καταγωγής των. Βεβαίως, όλα αυτά υπό τη βασική προϋπόθεση σεβασμού «του νόμου περί εφαρμογής των κειμένων νόμων».
Κωστας Γ. Μπονιφατσης
