Κύριε διευθυντά
Εσχημάτισα τη γνώμη ότι η από 17.6.2020 επιστολή του κ. Γ. Σταθάτου είχε αγαθές προθέσεις – παρά τον (πρωτοφανή στον εννενηνταετή βίο μου) ψόγο περί… «ανεντιμότητάς» μου: η κατηγορία είναι το γεγονός ότι τη συχνότατα ακουόμενη αισθητική απαρέσκεια συμπολιτών μας για ανεμογεννήτριες, τη συνόψισα στη φράση «εμένα δεν μ’ αρέσει να βλέπω ανεμογεννήτρια». Κρίμα. Ωστόσο, ο επιστολογράφος σας θα επιθυμούσε να έχω αναφερθεί και σε άλλες «αμφιβολίες» περί τεχνικών ζητημάτων της Αιολικής. Τα ακόλουθα τέσσερα θέματα τα οποία ονομάτισε, έχουν μάλλον εξαντλητικώς καλυφθεί στη διεθνή βιβλιογραφία και πράξη, ώστε ομολογώ ότι δεν θα περίμενα να γίνεται ξανά λόγος περί αυτών. Παρά ταύτα, ανταποκρίνομαι ευχαρίστως στην πρόσκληση, με τα ακόλουθα βραχύτατα σχόλια.
α) Οσον αφορά το συνολικό ίχνος άνθρακος: βάσει δεδομένων του Εθνικού Κέντρου ΑΠΕ των ΗΠΑ, η κατασκευή / λειτουργία / απεγκατάσταση ανεμογεννήτριας απαιτούν 2% της ενέργειας που παράγει κατά τη διάρκεια της ζωής της. Οι δε εκπομπές της είναι 2% των εκπομπών του φυσικού αερίου και 1% του άνθρακα, για την ίδια παραγόμενη ενέργεια. Οι αριθμοί δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για «αμφιβολίες».
β) Το δήθεν ασύμφορον της αιολικής ενεργείας έχει προ πολλού ανατραπεί: το σταθμισμένο κόστος παραγωγής (χωρίς φόρους και επιδοτήσεις) ήταν διεθνώς (Lazard), το 2019, ίσο με 41 ευρώ / MWh για την αιολική, έναντι 56 ευρώ / MWh για το φυσικό αέριο.
γ) Οσο για την τρίτη «αμφιβολία» (άμα παλιώσουν, θα είναι αδύνατη η αποξήλωσή τους), ιδού περί τίνος πρόκειται: σήμερα, το 90% των υλικών των ανεμογεννητριών ανακυκλώνεται πλήρως, ενώ για τα (πάντως μη τοξικά) σύνθετα υλικά των πτερυγίων, οι μεν μέθοδοι ανακύκλωσης συνεχώς βελτιώνονται, αφορούν δε πολύ μικρό μέρος της διεθνούς παραγωγής θερμοπλαστικών. Εξ άλλου, δεν έχω ακούσει αίτημα κατάργησης των σκαφών αναψυχής που, και ποσοστιαία, και ποιοτικώς, απαιτούν την ίδια ανακύκλωση.
δ) Τέλος, η ρύθμιση της κυμαινόμενης παραγωγής είναι μια βασική λειτουργική προϋπόθεση για όλες τις κατηγορίες πηγών ενέργειας. Σήμερα, η αβεβαιότητα στην πρόγνωση της παραγωγής των ΑΠΕ είναι συγκρίσιμη με το σφάλμα πρόγνωσης της ζήτησης, και έτσι σπάνια χρειάζεται η χρήση εφεδρειών. Λ.χ., τον Μάιο του 2020 στην Ελλάδα, χρειάστηκε η χρήση 42 ωρών δευτερεύουσας εφεδρείας.
Οι άνθρωποι καλής θελήσεως, όπως ο επιστολογράφος σας, από τέτοια πρακτικά δεδομένα έχουν ανάγκη. Και θα συνυπογράψω την ορθότατη σύσταση του κ. Σταθάτου, «οι αλόγιστες πολεμικές, σίγουρα δεν οδηγούν παρά μόνο στην πόλωση και την παρανόηση».
Η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή μπήκε ήδη καταστροφικά στη ζωή μας. Και δεν αφήνει περιθώρια ούτε για μαξιμαλισμούς ούτε για «παρανοήσεις».
Θ.Π. Τασιος, Πεντέλη
Διαρκής, καθημερινή η αξιολόγηση δικαστών
Κύριε διευθυντά
Ανέκαθεν και σήμερα η αξιολόγηση των δικαστικών δειτουργών ήταν και είναι καθημερινή, διαρκής, συνοδεύει όλη τη σταδιοδρομία τους και γίνεται με πολλούς και διαφόρους τρόπους. Κάθε χρόνο γίνεται επιθεώρηση από αρεοπαγίτη ή αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, από της εισόδου στο Σώμα μέχρι και του βαθμού του εφέτη και του αντεισαγγελέα εφετών. Για την επιθεώρηση συντάσσεται ατομική έκθεση για τον κάθε λειτουργό και βαθμολογείται το ήθος, η επιστημονική κατάρτιση, η κρίση και η αντίληψή του. Υπάρχει τριμελής επιτροπή μελών του Αρείου Πάγου στην οποία μπορεί να απευθυνθεί και να διατυπώσει τα παράπονά του ο λειτουργός όταν νομίζει ότι αδικείται από την έκθεση του επιθεωρητού. Αλλά η κυριότερη αξιολόγηση γίνεται με βάση τις αποφάσεις και τις εισηγήσεις τού κάθε λειτουργού.
Αυτές των πρωτοδικών αξιολογούνται από το Εφετείο και τον Αρειο Πάγο και των εφετών από τον Αρειο Πάγο. Επίσης, σοβαρότατη αξιολόγηση γίνεται από τη συμπεριφορά του λειτουργού στο ακροατήριο, ιδίως του ποινικού δικαστηρίου, όπου κρίνεται από τις ερωτήσεις του, τη συμπεριφορά του προς τους διαδίκους, και όταν συμμετέχει ως σύνεδρος και όταν προεδρεύει, οπότε κρίνεται και από τη διεύθυνση της διαδικασίας. Ολα αυτά τα στοιχεία αξιολογούνται από την κοινωνία, από τα επιστημονικά περιοδικά που συνοδεύουν με επιστημονική κριτική τις αποφάσεις που δημοσιεύουν, από τους επιστήμονες νομικούς και από τους ίδιους τους διαδίκους και, σε συνδυασμό με την έκθεση επιθεωρήσεως και τη γνώμη των ανωτέρων δικαστών που σχηματίζουν κατά την εκδίκαση των ενδίκων μέσων, δημιουργούν μια εικόνα της προσωπικότητας του λειτουργού επί της οποίας μπορεί να στηριχθεί μια ασφαλής κρίση για τις προαγωγές. Η θέση στην επετηρίδα, δηλαδή η αρχαιότητα, είναι ένα στοιχείο που λαμβάνεται, και πρέπει να λαμβάνεται, υπόψη για την προαγωγή, αλλά δεν είναι το μόνο κριτήριο γι’ αυτήν.
Συνεπώς, αυτό που αναφέρεται στο φύλλο της εφημερίδας σας στις 21-6-2020, ότι οι προαγωγές των δικαστών γίνονται χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση, δεν ευσταθεί, γιατί υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για τις κρίσεις κατά τις προαγωγές.
Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος αρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας
