Κύριε διευθυντά
Το τι μέλλει ν’ ακουσθεί στο εγγύς μέλλον από τους πρωτεργάτες του λαϊκισμού είναι αδύνατον να το διανοηθεί ανθρώπινος νους. Ειδικότερα όταν βλέπει τους μέχρι χθες συνεργαζόμενους να έχουν ταμπουρωθεί στα χαρακώματα και ν’ ανταλλάσσουν μεταξύ των βαριές ύβρεις και ν’ αποδίδουν ο ένας στον άλλον κατηγορίες για παραλείψεις και παρανομίες κακουργηματικού χαρακτήρα που σκοπούσαν σε εσχάτη προδοσία και εθνική μειοδοσία και παράλληλα βλέπει τους μέχρι πρότινος μονομάχους να συμμαχούν μεταξύ των και εν αρμονία να συνεργάζονται, οπότε και ως φίλοι καρδιακοί να δίνουνε τα χέρια, αντιλαμβάνεται κανείς το τι πρόκειται να επακολουθήσει.
Στο σημείον αυτό οφείλω ν’ αναφερθώ στο πόρισμα που είχε συναγάγει ο μεγάλος δάσκαλος της δημοσιογραφικής πένας Σπύρος Μελάς το έτος 1963, ο οποίος είχε αποφανθεί επί λέξει ότι «ο πολιτικός που δεν γνωρίζει ότι ο σημερινός εχθρός του μπορεί αύριο να είναι ο καλύτερός του φίλος και το αντίθετον, το μόνον που πρέπει να κάνει είναι ν’ αλλάξει επάγγελμα». Παρόμοιον τούτου συμπέρασμα είχε συναγάγει παλαιότερα και ο άλλοτε εκδότης του εντύπου «Ρωμιός» Γεώργιος Σουρής, ο οποίος επί λέξει έγραφε τότε για τους πολιτικούς της εποχής του σε έμμετρον λόγον ότι «Σαν καρδερίνες στο κλαδί μεταπηδούν από μία παράταξη στην άλλη αρκεί να μπούνε στη Βουλή με αντιμισθία παχυλή κι ας πάει και το παλιάμπελο και η Ελλάς χαλάλι». Βεβαίως θα διερωτηθεί κάθε καλόπιστος αναγνώστης προς τίνα λόγον αναφέρομαι στα συμπεράσματα αυτά εφόσον αυτά συντελέστηκαν πριν από πενήντα και εκατό χρόνια. Την πρέπουσα απάντηση στην προκειμένη περίπτωση την έχει προ πολλού δώσει ο μέγας ποιητής του προηγούμενου αιώνα Κωστής Παλαμάς και η οποία είχε ως εξής: «Χρωστάμε σ’ όσους ήλθαν, πέρασαν, θα ’ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί».
Αυτά τα λίγα λόγια για τους Ελληνες πολιτικούς.
Τασος Νασοπουλος, τέως δικηγόρος
