Κύριε διευθυντά
Θυμάμαι ότι από αρκετά μικρός άρχισα να παρακολουθώ τις συζητήσεις των γονιών μου, μεταξύ τους ή με φίλους τους, όταν βρισκόμουν μαζί τους στον ίδιο χώρο, στο τραπέζι ή και καμιά φορά στο παραδιπλανό δωμάτιο. Συζητήσεις επί πολλών και διαφόρων θεμάτων, με ανταλλαγή απόψεων (στην πορεία κατάλαβα ότι αυτό είναι δύσκολο, διότι πρέπει να ακούς τον άλλον πριν μιλήσεις), διαφωνίες, αλλά και δεδομένα ορισμένα «πράγματα». Βεβαίως, μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι πολλές συζητήσεις που αφορούσαν θέματα που δεν έκριναν σκόπιμο να γνωρίζουμε (εκείνη τη στιγμή τουλάχιστον), γίνονταν είτε αργά το βράδυ είτε όταν λείπαμε από το σπίτι και βεβαίως όταν έβγαιναν μόνοι τους.
Περνώντας τα χρόνια παρατήρησα τον εαυτό μου κάποιες φορές να παρακολουθεί ασυναίσθητα(;), έστω και φευγαλέα, συνομιλίες άγνωστων σε εμένα ανθρώπων στο λεωφορείο, το εστιατόριο, την παραλία. Παράλληλα, αλλά ίσως και λίγο αργότερα, πηγαίνοντας, περισσότερο από «δημοσιογραφικό» ενδιαφέρον, σε μεγάλες συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας, άρχισα να παρακολουθώ τα πρόσωπα των ανθρώπων, τις εκφράσεις τους, τη στάση του σώματός τους, όχι βεβαίως (σε αυτήν την περίπτωση) του καθενός ξεχωριστά, αλλά ως σύνολο.
Γεγονός είναι ότι τον Φεβρουάριο αυτής της χρονιάς, φεύγοντας από το Σύνταγμα από τη συγκέντρωση για το Μακεδονικό, η όψη των «διαδηλωτών» μου άφησε μια τουλάχιστον μελαγχολική διάθεση, που νομίζω ότι ακόμα με ακολουθεί. Και βεβαίως γι’ αυτό δεν έφταιγε μόνον το Μακεδονικό. Τον προηγούμενο μήνα για πρώτη –νομίζω– φορά στη ζωή μου αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να κάνω αυτό που στα αγγλικά λένε «fly on the wall». Να βρεθώ αόρατος σε έναν χώρο. Στην αίθουσα 516 της Φιλοσοφικής και στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου, όταν θα έκλειναν οι πόρτες και τα μέλη θα έμεναν μόνα τους. Για διαφορετικούς προφανώς λόγους σε κάθε περίσταση.
Πιστεύω ότι θα μπορούσε να είχε αξία να παρακολουθήσεις τι λένε πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ή ίσως έστω να επιβεβαιώσεις ότι μπορεί να μη λένε και τίποτα! Το πιθανότερο, φοβάμαι, είναι ότι θα έφευγα οργισμένος, πετώντας. Είτε διότι θα άκουγα μονολόγους, είτε διότι αυτά που θα λέγονταν δεν θα είχαν κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για τους απέξω και η αναπαραγωγή τους θα οδηγούσε περισσότερο σε μία μη δημιουργική σύγχυση. Δεν αποκλείεται άλλωστε και κάποιοι από τους μέσα να μην παρακολουθούσαν καν και να έπαιζαν με τα κινητά τους.
Κωνσταντινος Λιβανιος
Κάμερες ασφαλείας και εγκληματικότητα
Κύριε διευθυντά
Για τα διαρκώς αυξανόμενα επεισόδια:
1) Με τη μορφή ληστειών, διαρρήξεων. Είναι απαράδεκτο, κατά την άποψή μου, το κράτος να μην έχει εικόνα όλων όσοι από άλλα κράτη έρχονται στην Ελλάδα, να μην έχει τις συντεταγμένες του καθενός: φωτογραφία, δακτυλικά αποτυπώματα, ακριβή διεύθυνση παραμονής με συνευθύνη και του ιδιοκτήτη και υποχρέωση, με ποινή αποπομπής, δήλωσης τυχόν αλλαγής της διεύθυνσης – αν είναι δύσκολη η πλήρης εφαρμογή, ας γίνει τουλάχιστον μεγάλη προσπάθεια που μέχρι τώρα μάλλον δεν έγινε. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί η επερχόμενη μεταβολή της σύνθεσης του πληθυσμού της πατρίδας μας και θα πρέπει το κράτος μας με πρότυπο την Αμερική, έγκαιρα και τηρουμένων όλων των αναλογιών και στο μέτρο του δυνατού, να προβαίνει διαρκώς στη λήψη μέτρων, π.χ. αυστηροποίηση των μέτρων αστυνόμευσης για την ομαλή συμβίωση όλων.
2) Με τη μορφή πορτοφολάδων στην Ακρόπολη και σε άλλα τουριστικά μέρη, καθώς και στα μεταφορικά μέσα και αλλού (μεγίστη δυσφήμιση για τον τουρισμό μας κυρίως αλλά και θλιβερή πραγματικότητα για τους ηλικιωμένους κυρίως.
3) Επεισοδίων στα γήπεδα, και βία σε διαιτητές (η ατιμωρησία που κρατεί πολλά χρόνια έχει ενθαρρύνει πολλούς υποψήφιους τέλεσης τέτοιων ενεργειών).
4) Λοιπών έκνομων ενεργειών πάσης φύσεως. Για όλα τα ανωτέρω θα πρέπει να ζητηθεί η βοήθεια της κάμερας. Θα πρέπει δηλαδή να γενικευθεί η χρήση της σε όσο το δυνατόν περισσότερους και μεγαλύτερους χώρους. Nα ξέρουν όλοι οι ανωτέρω κάθε στιγμή ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες κάποια κάμερα να τους εντοπίσει.
Ακόμη ο ταραξίας φίλαθλος να ξέρει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην εντοπιστεί ο οδηγός αυτοκινήτου, ότι θα εντοπιστεί αν μιλάει στο κινητό (γνωστού όντος ότι ένα ατύχημα χρειάζεται κλάσμα του δευτερολέπτου για να γίνει), αν παραβαίνει τον ΚΟΚ κ.λπ.
ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ, Τοπογράφος-Μηχανικός ΕΜΠ
Μια βαθιά φιλία και η Μύρτιδα
Κύριε διευθυντά
Είχα την τύχη, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, να τα μοιράζομαι μαζί του. Γνώσεις, εμπειρίες, κτίζαμε φιλία σταθερή με άψογη συμπεριφορά, ευγενείς και καλόκαρδοι. Ο λόγος για τον μετέπειτα καθηγητή Μανώλη Παπαγρηγοράκη. Αναπτύξαμε δυναμισμό και δραστηριότητα, μετακινούμενοι στα λυκόπουλα και μετά στους προσκόπους στην ενωμοτία «Γλάροι» του 1ου Συστήματος Αεροπροσκόπων Κυψέλης. Πήραμε μέρος στο Jamboree για τα 50 χρόνια ίδρυσης του Προσκοπισμού (1962). Τι ήλθαμε; Πρώτοι!
Η πορεία του γνωστή, οι διακρίσεις η μία μετά την άλλη, ώσπου ο Μανώλης, έχοντας άστρο, δημιούργησε τη Μύρτιδα. Σύλληψη, δημιουργία, υπεράνω υποψίας. Παγκόσμια απήχηση και αναγνώριση με τη Μύρτιδα να τείνει να γίνει αντανακλαστικό. Ο νους του ανθρώπου όμως υστερεί και δεν εστιάζει στην πραγματικότητα. Σκέφθηκα πάρα πολλές ώρες και κατέληξα σε συλλογισμό με άλλη διάσταση. Η Μύρτιδα, όπως πολλά άτομα στις ίδιες συνθήκες, χωρίς να γίνει μνεία. Φεύγοντας από τη Μύρτιδα και εστιάζοντας στον Παπαγρηγοράκη, έλαβα υπ’ όψιν τα εξής για τον Μανώλη: Γνώσεις-επιμονή-διορατικότητα-έμπνευση-όραμα και τελικά τι; Για μένα υπάρχει άλλη διάσταση. Βλέπεις και νομίζεις ότι είναι εν ζωή και θα σου μιλήσει και μαζί με αυτά η δημοσιότητα. Ονειρο; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε τι έκανε ο Παπαγρηγοράκης; Δημιούργησε «μορφή ζωής»; Δεύτερο. Μηδένισε τον χρόνο; Τι έγιναν 5.000 χρόνια; Μετράμε πάλι; Οχι; Γιατί; Αν προσέξει κανείς τις εκφράσεις που έχει το πρόσωπό της, φαίνεται ότι παρακολουθεί τα πάντα και μετέχει. Το ντύσιμό της διαφέρει, ίσως γιατί οι επιλογές αποδίδουν νοήματα. Ισως να πρέπει να διανύσει 5.000 χρόνια σε μία εμφάνιση. Μανώλη, τι έκανες;
Πάνος Σταματόπουλος, Καρδιολόγος
