Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το σχέδιο νόμου «Επιτροπή επαγγελματικού αθλητισμού – προπονητές και εκπαιδευτές – ιδιωτικά γυμναστήρια και ιδιωτικές σχολές εκμάθησης αθλημάτων και άλλες διατάξεις», το οποίο η κυβέρνηση κατέθεσε για δημόσια διαβούλευση διάρκειας 10 ολόκληρων ημερών(!), ο υφυπουργός Αθλητισμού Γ. Βασιλειάδης τόνισε πρόσφατα: «Ο νόμος κινείται σε μία κατεύθυνση σωστή και ορθολογική».
Δυστυχώς δεν συμμερίζομαι την καθησυχαστική άποψη του κ. Βασιλειάδη. Τα 113 άρθρα του σχεδίου δημιουργούν ένα χαοτικό σύνολο, κατεβάζοντας τον πήχυ σε πολλά κρίσιμα σημεία και ανακατεύοντας, μεταξύ άλλων, το τρις αμαρτωλό ποδόσφαιρο και τα στοιχήματα, με τα ΙΕΚ και τα πανεπιστήμια. Για παράδειγμα, δίνεται το δικαίωμα στις «σχολές» της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και των Αθλητικών Ομοσπονδιών να υποκαθιστούν τα ελληνικά πανεπιστήμια και να εκδίδουν, μέσω ταχύρρυθμων σεμιναρίων, άδειες άσκησης επαγγέλματος, χωρίς να προβλέπεται το πώς (και από ποιους) πιστοποιείται η παιδαγωγική και επιστημονική επάρκεια των ως άνω φορέων. Οταν δε έρχεται η ώρα της σύνθεσης του Δ.Σ. (άρθρο 4), το οποίο θα επιφορτιστεί με την εφαρμογή του νόμου, τότε γίνεται ξεκάθαρο το χαμήλωμα του πήχυ, για να σιγουρευτούμε ότι το ψάρι πράγματι βρωμάει από το κεφάλι. Ως χρόνια ασθενής ο αθλητισμός, όντως χρήζει γενναίας εξορθολογιστικής θεραπείας. Εντούτοις, αν και δεν έχω λόγους να αμφισβητήσω τις καλές προθέσεις των 14 υπουργών και υφυπουργών που υπογράφουν τον εν λόγω νόμο, πολύ φοβάμαι ότι δημιουργούνται περισσότερα προβλήματα από όσα ήδη υπάρχουν. Με άλλα λόγια, η θεραπεία είναι χειρότερη από την ασθένεια!
Γιαννης Κουτεντακης, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
