Κύριε διευθυντά
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας φιλόλογος σε μια σχολική τάξη. Οι κρόταφοί του είχαν ασπρίσει, μα χρόνια τώρα δεν έβλεπε διαδόχους του στη δημόσια εκπαίδευση. Εβαζε πάντως τα δυνατά του να πείθει τους μαθητές του ότι δεν ήταν «ξένη» η γλώσσα που μιλούσαν οι πρόγονοί τους. Τους εξηγούσε ετυμολογικά το αφού, την εφημερίδα, τον άνθρωπο. Τους έλεγε πως το λάθος και η αλήθεια με την κοινή τους ρίζα είναι πολύ κοντά, γι’ αυτό και θα ’πρεπε να προσέχουν. Κι όταν κάθε Σεπτέμβρη πολλά παιδιά τού ανακοίνωναν πως «πάνε σε άλλη κατεύθυνση», τους τόνιζε ο φιλόλογος πως όλοι οι μαθητές και όχι μόνο οι «θεωρητικοί» είχαν λόγους να γνωρίσουν από κοντά το πολιτισμικό σπίτι των προγόνων τους. Κι έτσι που όλοι οι μαθητές του μάθαιναν τελικά για την Αντιγόνη που «θέλει και μπορεί» να σταθεί ηρωίδα, άρχιζαν και οι ίδιοι να νομίζουν «αχρείον τον μη μετέχοντα» στα κοινά. Ηρθε φορά που στις γραπτές εξετάσεις των Αρχαίων της Β΄ τάξης –όπου άλλωστε δεν ζητούνται πλέον γραμματική και συντακτικό– ο φιλόλογος καμάρωσε πολλά εικοσάρια πρόθυμων, τελικά, μαθητών του που εμπνεύστηκαν από τα ιδανικά της Δημοκρατίας και ενέπνευσαν και τον ίδιο τον δάσκαλο…
Σήμερα αυτός ο φιλόλογος του παραμυθιού βλέπει τα αγκωνάρια του σπιτιού των προγόνων μας να τρίζουν, καθώς αξίες που το κοσμούσαν, ξεθεμελιώνονται. Κι είναι πια μόνος ο δάσκαλος σε τάξεις που –μη εξεταζόμενες στα Αρχαία Γενικής Παιδείας της Β΄ Λυκείου– εύλογα δεν μοιράζεται τη συν-κίνηση με τους μαθητές του. Γνωρίζουμε οι εκπαιδευτικοί πως μαθήματα που δεν εξετάζονται γραπτώς, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από τους μαθητές που μοιραία καταδικάζονται στην απαιδευσία.
Πέρασμα προς την ημιμάθεια και την τεχνοκρατία γίνεται πλέον το Λύκειο – καλός αγωγός του λειτουργικού και του χρήσιμου για τους μελλοντικούς αδαείς τελικά, νεοέλληνες που κρίθηκε περιττή η ανθρωπιστική τους εκπαίδευση.
Οσο για τον φιλόλογο του παραμυθιού, θα αποδειχθεί σε μελλοντικούς καιρούς πως κάποτε έλεγε την αλήθεια.
Αννα Α. Αθανασακη, Φιλόλογος
