Κύριε διευθυντά
Παίρνω αφορμή από την επιστολή του κ. Στέφου (Τετάρτη 25 Απριλίου 2018): «Τον Τρύφων αλλά και τον Σόλων», και συνεχίζω. Τώρα που ως Ελληνες πολίτες βλέπουμε να χάνουμε τόσα και τόσα –χρήματα, προικισμένα παιδιά που φεύγουν, νησιά που αμφισβητούνται–, θα έπρεπε τουλάχιστον να μην απεμπολούμε από μόνοι μας τη γλώσσα μας. Τη γλώσσα δεν μπορεί κανείς να μας την αμφισβητήσει, είναι το μόνο που μας απομένει, αναφαίρετο και πολύτιμο. Το μόνο που μας διαφοροποιεί μέσα στον πολτό της παγκοσμιοποίησης – και δυστυχώς δεν το συνειδητοποιούμε. Το «άκλιτο των ονομάτων» και η εξαφάνιση των πτώσεων, αν δεν είναι απλώς αγραμματοσύνη, είναι προφανώς εξομοίωση με την αγγλική που δεν έχει πτώσεις. Αλλοτε η ελληνική δάνειζε λέξεις και όρους σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Τώρα αποδομείται δανειζόμενη κακόγουστες απλοποιήσεις όπως το «επί κεφαλή της εταιρείας» και το «τον διευθύνων σύμβουλο».
Ε λοιπόν, όχι, πάει πολύ! Θα πρότεινα, η γλώσσα να γίνει η νέα «μεγάλη ιδέα» του ελληνισμού. Και εννοώ τη σωστή εκμάθησή της από τα παιδιά μας και τη διάδοσή της τουλάχιστον στις στρατιές των μεταναστών και των προσφύγων που μας κατακλύζουν. Θα έπρεπε –δεν ξέρω τι ισχύει– το πρώτο ζητούμενο για την άδεια παραμονής και εργασίας των όποιων αλλοδαπών να είναι η στοιχειώδης γνώση της ελληνικής. Εξάλλου πάντοτε Ελληνες εθεωρούντο οι «μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», και το πρώτο σκαλοπάτι για την κατάκτηση της ελληνικής παιδείας είναι η γνώση της γλώσσας.
Ο ποιητής έλεγε: «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική το σπίτι φτωχικό…». Το σπίτι παραμένει φτωχικό, η γλώσσα θα παραμείνει ελληνική;
Κικη Αλατζογλου – Θεμελη
