Κύριε διευθυντά
Ο όρος αλλαγή στο πολιτικό λεξιλόγιο και στα ελληνικά κόμματα έγινε σύνθημα αγώνα και σύμβολο νίκης. Από τα περισσότερα κόμματα κακοποιήθηκε και δεινοπάθησε. Η αλλαγή όχι ως πολιτικό σύνθημα και δημαγωγική επαγγελία αλλά ως υπεύθυνη, δημιουργική και παραγωγική δράση προς το καλύτερο ανάγεται σε θέμα με εθνική διάσταση, που πρέπει να λειτουργεί ενωτικά, συμφιλιωτικά και τελικά να γίνει σημείο σταθερής επαφής των Ελλήνων. Η αλλαγή προς το καλύτερο είναι βασικό αίτημα κάθε Ελληνα από το 1821 και δώθε. Κάθε επανάσταση (Μακρυγιάννη, Γουδί) έγινε για την πολυπόθητη αλλαγή. Το 1909 (Γουδί) έφερε τον Βενιζέλο που πέτυχε έναν δημοκρατικό εκσυγχρονισμό για την εποχή του εμπλουτίζοντας το ελληνικό πολίτευμα με φιλελεύθερους και δημοκρατικούς θεσμούς. Ο Νικόλαος Πλαστήρας το 1952 με αγνή και ειλικρινή πολιτική πρόθεση προγραμμάτισε την αλλαγή, την έκανε ιδεολογία και σκοπό της ΕΠΕΚ, αλλά κάτω από τις συνθήκες της ξένης τότε επικυριαρχίας και των Ανακτόρων δεν μπόρεσε να την υλοποιήσει. Ο «Γέρος της Δημοκρατίας», ο αείμνηστος Γ. Παπανδρέου, έφερε τη δημοκρατική άνοιξη και την ελπίδα της αλλαγής, αλλά κάτω από την υπονόμευση των Ανακτόρων και του ξένου παράγοντα φυλλορρόησε στους 16 μήνες διακυβέρνησης της χώρας από την Ενωση Κέντρου. Ο αείμνηστος Κων/νος Καραμανλής έκανε σημαντικά βήματα και έφερε ουσιαστικές αλλαγές τόσο στο θεσμικό επίπεδο, όσο και στο κοινωνικό και οικονομικό. Ετσι ένας πολύπαθος λαός, που είχε δικαίωμα στην αλλαγή και το νομιμοποιούσε το δικαίωμα αυτό με αμέτρητους κοινωνικούς και δημοκρατικούς αγώνες, διαψεύστηκε πικρά και ιδίως από εκείνους στους οποίους ήλπισε περισσότερο.
Το ΠΑΣΟΚ την υποσχέθηκε, την ευαγγελίσθηκε, αλλά την καταπρόδωσε συνειδητά και χόρεψε «τον χορό των καταραμένων» επάνω της. Σήμερα η αλλαγή επανέρχεται στην πολιτική ζωή και από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και από τη Νέα Δημοκρατία. Πρέπει όμως η ποθούμενη λέξη να ξεπλυθεί στο εθνικό πλυντήριο, και καθαρή, άσπιλη να αποδοθεί στο εθνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Εχει μολυνθεί, βρωμίσει και κακοποιηθεί στο παρελθόν και σήμερα από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι πανελλήνιο δημοκρατικό αίτημα, είναι κατεπείγουσα κοινωνική και πολιτική αναγκαιότητα. Είναι όρος ύπαρξης του Ελληνισμού. Δίχως αλλαγή δεν θα υπάρξει εθνικό αύριο. Και η Ελλάδα, όπως είπε ο Τρικούπης, θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Ικανοί Ελληνες πολιτικοί πρέπει να τη φέρουν στη χώρα.
Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»
