Κύριε διευθυντά
Σε ένα από τα λίαν εμπεριστατωμένα άρθρα του καθηγητή κ. Αγγελου Συρίγου (12.11.17), διάβασα για την ανάγκη να έχουμε συνεχή επικοινωνία με τη γείτονα Τουρκία και θυμήθηκα σχετικά περιστατικά από τη δεκαετία του ’80, όταν εφαρμόστηκαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές του τύπου «μιλιόμαστε – δεν μιλιόμαστε». Εκείνο τον καιρό, στην πρεσβεία μας στη Βόννη, ο ακόλουθος Τύπου είχε την έμπνευση να πραγματοποιηθεί ένα «μίτινγκ» με Ελληνες πανεπιστημιακούς, τους οποίους θα ενημέρωνε, όπως και έγινε, ο υφυπουργός Εξωτερικών, για τους λόγους που υπαγορεύουν την αποφυγή κάθε συζήτησης με τους Τούρκους «δεν παραχωρούμε τίποτα, δεν ζητάμε τίποτα», με σκοπό οι δικοί μας να μπορούν εν συνεχεία να επηρεάζουν το περιβάλλον τους, ένα είδος ελληνογερμανικού λόμπι, ας πούμε (αν είναι δυνατόν!).
Στη συνέχεια, υπό την πίεση των Δυτικών, οι οποίοι, χοντροκέφαλοι καθώς είναι(!), δεν καταλάβαιναν γιατί εμείς δεν το συζητάμε και, προς αποφυγήν επαπειλούμενης σύρραξης, αλλάξαμε πολιτική και είπαμε ας το συζητήσουμε να δούμε, και είδαμε ότι η αλλαγή μάς οδήγησε στο φιάσκο του Νταβός και στο mea culpa, που, ωστόσο, κατά ένα μαγικό τρόπο, εισπράχθηκαν από τον ελληνικό λαό ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία του χαρισματικού ηγέτη του, του πρώτου διδάξαντος αριστεροσύνη και colotumba, αλλά όχι άγαρμπα, «ανεπαισθήτως». Ομως, στο μεσοδιάστημα, ξανασυγκεντρώθηκαν στη Βόννη οι συμπατριώτες μας πανεπιστημιακοί για να ενημερωθούν αυτή τη φορά για το ακριβώς αντίθετο. Τα επιχειρήματα εξίσου εύλογα, όπως και την πρώτη φορά, φαίνεται δεν έπεισαν έναν τουλάχιστον από το ακροατήριο, ο οποίος, απευθυνόμενος προς τον ομιλητή (κάποιον άλλο υφυπουργό ή αναπληρωτή – δεν θυμάμαι), είπε περίπου τα εξής: «Οταν αποφασίσετε τι θέλετε, ξανακαλέστε μας, γιατί έχουμε και δουλειές!», ύστερα πήρε το καπελάκι του (τρόπος του λέγειν) και αναχώρησε, η δε πολλά υποσχόμενη πρωτοβουλία δεν είχε συνέχεια, κάτι που μας λείπει, γενικώς.
ΥΓ.: Επ’ ευκαιρία, επιτρέψτε μου, κ. διευθυντά, να εκφράσω προς τον κ. Αγγελο Συρίγο, έναν πραγματικό δάσκαλο, τα συγχαρητήριά μου για ό,τι έπραξε και τη συμπόνια μου για όσα έπαθε από τους τραμπούκους, υπερασπιζόμενος το καλώς νοούμενο ακαδημαϊκό άσυλο της πάλαι ποτέ Παντείου ΑΣΠΕ, όπου κάποιοι κάποτε διδαχθήκαμε επιστήμη και ήθος.
Ιωαννης Αθ. Μακρης, Πρώην εργατικός σύμβουλος στην ελληνική πρεσβεία Βόννης, Καστέλλια Παρνασσίδος
