Κύριε διευθυντά
Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο τού προέδρου της Ν.Δ. στο κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής» (9/7) για μη ψήφιση του νομοσχεδίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το νομοσχέδιο οδηγεί ουσιαστικά σε επαναφορά στην εποχή πριν από 35 χρόνια. Είναι πολύ ενθαρρυντικό αρχηγός κόμματος να επιχειρηματολογεί ουσιαστικά για θέματα που αφορούν στα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με ανακούφιση διαπίστωσα ότι στο άρθρο εδραιώνεται η επιχειρηματολογία του από τη διαπίστωση ότι ενώ υπάρχουν αξιόλογοι καθηγητές και φοιτητές, η πλειονότητα των ελληνικών ΑΕΙ δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει τον ίδιο χαρακτηρισμό τού αξιόλογου! Η ίδια ακριβώς διαπίστωση πριν από χρόνια με ώθησε, ως πάρεργο, να επισημαίνω περιστασιακά από τον Τύπο τα σχετικά ζητήματα. Πριν από μερικά χρόνια (2011) φιλοξενήσατε στις απόψεις αναγνωστών την επισήμανσή μου για την ολέθρια σχέση των κομμάτων στις δομές λειτουργίας των ΑΕΙ. Η σχέση αυτή σε όλο το χρονικό διάστημα από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπήρξε μοιραία από πολλαπλές απόψεις και πιθανώς είναι βασικό αίτιο της σημερινής μέτριας εικόνας των ΑΕΙ.
Δεν αρκεί, επομένως, η «αμυντική» παρότρυνση να μην ψηφισθεί το νομοσχέδιο της τωρινής κυβέρνησης. Εξίσου σημαντικό είναι να γίνει αντιληπτό από τους πολίτες και όλα τα κόμματα ότι η έως τώρα θεσμοθετημένη εμπλοκή τους στα πανεπιστήμια, την οποία με αξιόλογα ευρηματικούς τρόπους διεύρυναν για δεκαετίες σε όλα τα θεσμικά όργανα, συνέβαλε εκτεταμένα στη σημερινή δυσλειτουργία. Ενα νομοθέτημα για την οριστική απομάκρυνση των κομμάτων από τα ΑΕΙ είναι αναγκαία συνθήκη για να δρομολογηθεί ο μακρύς δρόμος μιας ανοδικής πορείας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μαζί με τα πολλά άλλα που θα χρειασθούν.
Ισως χρειασθούν αρκετά χρόνια για να εκριζωθούν και οι επιπτώσεις από τη μερική επικράτηση της αναξιοκρατίας και στα ΑΕΙ, που αποτέλεσαν κατά τη γνώμη μου ένα δεύτερο αίτιο της σημερινής μετριότητας. Η ακαδημαϊκή ανεξαρτησία δεν είναι αυτονόητη, αλλά είναι εφικτή.
Μαιρη Δουφεξοπουλου
