Κύριε διευθυντά
Στην εφημερίδα σας της 10ης/2/2017 ο έγκριτος δημοσιογράφος Απόστολος Λακασάς παρέθεσε ένα αναλυτικό ρεπορτάζ με τίτλο «Ασκήσεις λαϊκισμού με φόντο την Παιδεία» και το οποίο διάβασα με μεγάλη προσοχή.
Θα παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα της εφημερίδας σας, με απόλυτη ακρίβεια, προκειμένου να τεκμηριώσω ορισμένες σκέψεις μου. Γράφει ο δημοσιογράφος ότι ο υπουργός κ. Γαβρόγλου ανέφερε «εισαγωγή με τον βαθμό του απολυτηρίου», δηλ. στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ΑΕΙ/ΤΕΙ. Επιπλέον γράφει ότι ο κ. Γαβρόγλου είπε: «Να προσπαθήσουμε να δούμε πώς τα παιδιά θα μπαίνουν στο πανεπιστήμιο με τον βαθμό του απολυτηρίου». Ακολούθως το ρεπορτάζ γράφει ότι ο πρόεδρος του ΙΕΠ (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής) κ. Κουζέλης έχει κάνει λόγο για εξετάσεις σε 4 μαθήματα (όπως σήμερα) και για προσμέτρηση του προφορικού βαθμού σε δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου. Επισημαίνω, σε περίπτωση όπου τα 4 μαθήματα είναι επιλογή των μαθητών, τότε γι’ αυτά θα πρέπει να εφαρμόσουμε την υπάρχουσα νομοθεσία που ισχύει τώρα, χωρίς παρεκκλίσεις, για τη βαθμολογία τους, σε ό,τι αφορά το γραπτό μέρος.
Είναι γνωστό ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις ρυθμίζουν τη σταδιοδρομία και τη ζωή των νέων και θα πρέπει να γίνονται με πλήρη διαφάνεια και δικαιοσύνη και οι νόμοι που τις ρυθμίζουν να συμπορεύονται με το Σύνταγμα της χώρας. Από αυτά που προανέφερα, η προφορική βαθμολογία θα είναι δίκαιη και αντικειμενική; Πολύ αμφιβάλλω. Η «φιλανθρωπία» για ορισμένους μαθητές θα φθάσει στα ύψη. Ετσι αδικείται ένα πολύ μεγάλο πλήθος μαθητών που δεν ήσαν ευνοούμενοι. Και τούτο διότι δεν έχουμε απλώς προαγωγή αλλά και συναγωνισμό. Ενα άλλο σημείο είναι αυτό που αναφέρεται στη βελτίωση της σχολής που επιθυμεί ένα μεγάλο πλήθος υποψηφίων και δίδει επαναληπτικές εξετάσεις σε ορισμένα μαθήματα, όπως σήμερα, προκειμένου να εισαχθεί στη σχολή της επιθυμίας του. Πώς θα ρυθμιστεί με αυτούς τους υποψηφίους; Θα επιστρέψουν στο Λύκειο για να βελτιώσουν τη βαθμολογία τους σε ορισμένα μαθήματα; Αυτό νομικά είναι αδύνατον! Τα θέματα των γραπτών εξετάσεων σε 4 μαθήματα, όπως αναφέρει ο πρόεδρος του ΙΕΠ, πώς θα επιλέγονται; Από κάθε λύκειο ξεχωριστά; Τότε έχουμε ανομοιογένεια κριτηρίων από σχολείο σε σχολείο και οι προσφυγές στο ΣτΕ θα πέσουν βροχή. Αν τα θέματα επιλέγονται από μια κεντρική επιτροπή ή τράπεζα θεμάτων, θα δίδουν τις εξετάσεις σε αυτά τα 4 μαθήματα στο σχολείο τους; Πολλά είναι τα ενδεχόμενα να συμβούν… Η βαθμολόγηση θα γίνεται από τους ίδιους τους καθηγητές των μαθητών τους; Το τι μπορεί να συμβεί, έστω και σε λίγες περιπτώσεις, καλό θα είναι να μην το γράψω… Ενα άλλο θέμα πολύ σημαντικό, αν η διαφορά βαθμολογίας στα 4 μαθήματα μεταξύ γραπτών και προφορικών έχει μεγάλη απόκλιση, τότε τι γίνεται; Ενα θέμα που τη νομοθετική του ρύθμιση τη βλέπω πολύ δύσκολη ή μάλλον αδύνατη. Κατά τις ενδοσχολικές εξετάσεις, οι επιτηρήσεις θα πρέπει να γίνονται από καθηγητές άλλων λυκείων. Ομοίως θα πρέπει να αποκλείονται καθηγητές που έχουν παιδιά ή ανίψια στο σχολείο μέχρι 4ου βαθμού συγγενείας.
Στη διαμόρφωση της βαθμολογίας του απολυτηρίου του μαθητή, βέβαια, θα παίξουν ρόλο όλα τα μαθήματα της τάξεως. Τότε, η βαρύτητα της βαθμολογίας των 4 μαθημάτων εξουδετερώνεται, εκτός εάν νομοθετηθεί, για την εισαγωγή του μαθητή στα ΑΕΙ/ΤΕΙ να απαιτείται η βαθμολογία των 4 μαθημάτων και ο βαθμός του απολυτηρίου ξεχωριστά, ώστε τελικά να έχουμε τον Μ.Ο. των 4 μαθημάτων και τον βαθμό του απολυτηρίου και να αθροίζονται οι δύο βαθμολογίες.
Τελικά, πέραν του αδιάβλητου, αυτήν τη μεταρρύθμιση για την εισαγωγή στα ΑΕΙ/ΤΕΙ τη βλέπω τόσο περίπλοκη και δύσκολη, που δεν δύναται να εφαρμοσθεί και από πρακτικής πλευράς. Το υπάρχον σήμερα σύστημα δεν είναι τέλειο, είναι όμως αμερόληπτο, διαφανές.
Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου
Οι εντός τειχών δούρειοι ίπποι…
Κύριε διευθυντά
Κάποια προβλήματα που μας ταλανίζουν από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους ατυχώς θα συνεχίζουν να είναι υπαρκτά όσο εμείς, ως κράτος και κοινωνία, δεν αποφασίζουμε να τα θεραπεύσουμε στη ρίζα τους. Ετσι αδέσποτα, εξελίσσονται σε καρκινώματα και γάγγραινες που κατατρώγουν σιγά σιγά όποιον υγιή οργανισμό έχει απομείνει. Τα προβλήματα αυτά δεν είναι άγνωστα και έχουν πολλάκις και από πολλούς ειπωθεί. Βασικό πρόβλημα είναι ότι παραμένουμε θεωρητικοί και απέχουμε πολύ από την πράξη. Θεσμοθετούμε και ψηφίζουμε καλούς νόμους που δυστυχώς παραμένουν μόνο στα χαρτιά. Από συστάσεως του ελληνικού κράτους σε κάθε γενιά αντιστοιχεί και ένα νέο Σύνταγμα. Κάθε δέκα χρόνια ψηφίζονται περίπου χίλιοι νόμοι και στα ίδια χρόνια, πάνω από είκοσι χιλιάδες υπουργικές αποφάσεις. Για να γίνει και στις μέρες μας ο Πλάτων επίκαιρος, που έγραφε «Η πολυνομία είναι απόροια διαφθοράς της εξουσίας», για να συμπληρώσει ο Ισοκράτης «Η πολυνομία είναι δείγμα κακοδιαχείρισης». Οι εταίροι μας στην Ε.Ε. αλλά και το ΔΝΤ γνωρίζουν αυτές τις παθογένειες και με επίγνωση δεν κλείνουν όποια αξιολόγηση, στοχοποιώντας όλο το πολιτικό μας σύστημα, που αντιστέκεται σθεναρά και δεν εφαρμόζει στην πράξη ό,τι έχει συμφωνήσει και έχει ψηφίσει, οδηγώντας στην απόγνωση έναν ολόκληρο λαό για μια επταετία.
Ο ίδιος ο υπουργός Οικονομίας παραδέχεται ότι εφαρμόζουμε το 30% των συμφωνηθέντων. Ο Σόιμπλε και η παρέα του μας εκλιπαρούν να εφαρμόσουμε έστω και τα μισά. Αλλά εμείς επιμένουμε στις συνήθειές μας. Σήμερα, λόγου χάριν, τα Εξάρχεια λειτουργούν ως κράτος μέσα στο κράτος, ουδείς πιστεύει ότι δεν υπάρχουν ανάλογοι νόμοι για να παταχθεί το φαινόμενο. Οι μπαχαλάκηδες, επειδή η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας και τους έχει χτυπήσει κατακέφαλα και αυτοαποκαλούνται Ρουβίκωνες, καταστρέφουν δημόσια περιουσία που στο τέλος την πληρώνει ο λαός, καίνε τρόλεϊ, καταστρέφουν μηχανήματα ακυρώσεως εισιτηρίων. Οταν μαθητές ασχημονούν κατά των δασκάλων και φοιτητές χειροδικούν εναντίον καθηγητών, δεν φταίει κάποιος νόμος. Η βούληση να τους εφαρμόσουμε στην πράξη, όπως σε άλλες πολιτισμένες χώρες. Αντί αυτού, έχουμε βαρέσει διάλυση ως κράτος και ως κοινωνία.
Για ποιο κράτος και ποιους νόμους να μιλήσουμε όταν οργανωμένοι γνωστοί και άγνωστοι, οχυρωμένοι πίσω από ύποπτες ΜΚΟ, μπουκάρουν και καταπατούν δημόσια και ιδιωτικά κτίρια για να στεγάσουν παράνομους μετανάστες. Στην καθημερινότητα μια δίκη χρειάζεται για να τελεσιδικήσει το λιγότερο δέκα χρόνια. Ετσι εξελίσσεται ως χαρά των απατεώνων. Για να προχωρήσει μια επένδυση, όπως λ.χ. το Ελληνικό, υπαρχουν «παραθυράκια» του νόμου που με πονηρές προσφυγές καθιστούν στο τέλος την επένδυση αδύνατη. Τα τείχη, λέει ο θυμόσοφος λαός μας, πέφτουν από μέσα. Δεν χρειάζονται ξένοι δούρειοι ίπποι. Φθάνουν και περισσεύουν οι δικοί μας.
Δημητρης Μαυραειδοπουλος
Να μπει τέλος στη δραχμολογία
Κύριε διευθυντά
Ακουσα πρόσφατα τον κ. Γιάννη Στουρνάρα, που αγαπά την πατρίδα του, να λέει ότι αν γυρίσουμε στη δραχμή δεν θα μπορούμε να ταξιδέψουμε στο εξωτερικό και θα γίνουμε ένα κράτος τύπου Β. Κορέας. Σωστό.
Αυτό όμως δεν ταρακουνάει ιδιαίτερα τον κόσμο, λεφτά για ταξίδια δεν υπάρχουν και οι συνθήκες ζωής στη Β. Κορέα δεν είναι γνωστές σε όλους. Το ανέκδοτο με τη δραχμή πρέπει να τελειώσει πριν είναι αργά. Απορώ γιατί οι ευρωπαϊστές πολιτικοί μας δεν κάνουν λιανά στον κόσμο, καθημερινά, τι θα πει δραχμή και πιθανή έξοδος από την Ευρώπη.
Η αναπόφευκτη υποτίμηση θα ανεβάσει τις τιμές, σε βάθος λίγου χρόνου, όλων των εισαγομένων ειδών στο διπλάσιο, με πανάκριβη βενζίνη και αυτοκίνητα σαραβαλάκια –όπως στην Κούβα– οι τιμές των σπιτιών μας, ο κόπος μιας ζωής, θα ευτελιστούν για να περάσουν στα χέρια αυτών που έχουν χρήματα έξω ή των ξένων hedge funds. Το κυριότερο, η Τουρκία θα βρεί ευκαιρία να αλωνίζει στο Αιγαίο, χωρίς να φοβάται την αντίδραση της Ευρώπης. Οσο για το χρέος, αυτό θα πληρωθεί σε ευρώ, ούτως ή άλλως. Παράδειγμα, η Αργεντινή, χώρα που παράγει σχεδόν τα πάντα, αλλά η φτώχεια του λαού της συνεχίζεται για χρόνια. Ο κόσμος χρειάζεται ενημέρωση γρήγορα για το τι θα συμβεί αν γυρίσουμε στη δραχμή υπό τις παρούσες συνθήκες.
Κ. Παπαχρονης, Πλοίαρχος Ε.Ν.
Ο οίκος Gucci και τα θέατρά μας
Κύριε διευθυντά
Εξ ορισμού, το θέατρο είναι ο κατ’ εξοχήν τόπος προβολής του ήθους, της σάτιρας, του τραγικού, της κωμωδίας, του γελοίου, του χυδαίου και των συρμών όλων των εποχών. Σχετικά με το αίτημα του οίκου Gucci, αντί να σπαζοκεφαλιάζουμε με τα αποφθέγματα του ΚΑΣ, γιατί δεν απευθύνθηκε κάποιος στους αρμοδίους ύλης για το υπέροχο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού ή το κομψότατο θέατρο Διονύσου;
Ελενη Μαχαιρα-Οντονι, Αθήνα
