Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό, οσάκις οι κυβερνώντες ερωτώνται για την ανεργία, η απάντηση, μόνιμη και στερεότυπη, είναι: «Η ανεργία μειώθηκε κατά τέσσερις μονάδες, που σημαίνει ότι πήρε μπρος η παραγωγική μηχανή, ότι η οικονομία μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης και ότι η χώρα, χάρις στη “σκληρή δουλειά” των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μπαίνει, επιτέλους, σε συνθήκες κανονικότητος και σταθερότητος…». Το μυστήριο όμως και το ερώτημα που θέλουν απαντήσεις έγκειται στο γεγονός: Πώς συμβαίνει από τη μια μεριά να μπαίνουν χιλιάδες «λουκέτα» σε μαγαζιά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις με συνέπεια να χάνουν τη δουλειά τους αφεντικά, μέλη των οικογενειών τους και εργαζόμενοι σε αυτά και από την άλλη να μειώνεται η ανεργία; Αυτός ο περίεργος γρίφος μόνο με προηγμένες μεθόδους αλχημείας μπορεί να αναλυθεί και να απαντηθεί. Η ανάλυση υπαγορεύει: Πρώτον, ότι η μόνιμη εργασία και το πλήρες ωράριο αποτελούν έννοιες παρωχημένες και αναχρονιστικές και ανήκουν στα προς αποφυγήν. Δεύτερον, ότι οι συμβάσεις αορίστου χρόνου αλλά και ορισμένου ανήκουν πλέον, για τον ιδιωτικό τομέα, στο παρελθόν. Τρίτον, ότι η μερική απασχόληση με πλήρες ωράριο είναι σπάνιο αγαθό εν ανεπαρκεία. Τέταρτον, ότι η μερική απασχόληση με μειωμένο ωράριο αποτελεί τον χρυσούν κανόνα της αγοράς και όποιος τυχερός τη βρει εγκαταλείπει τον χώρο της ανεργίας και μπαίνει θριαμβευτικά στον χώρο των, παραγωγικά, εργαζομένων. Πέμπτον, ότι οι μη δηλωμένοι άνεργοι πρέπει να αγνοούνται ως μη διαβιούντες ανάμεσά μας. Εκτον, ότι οι χιλιάδες Ελληνες επιστήμονες που μεταναστεύουν στο εξωτερικό πρέπει να προσμετρούνται στο ποσοστό μείωσης της ανεργίας. Εβδομον, ότι οι προσλαμβανόμενοι καθ’ οιονδήποτε τρόπο στο Δημόσιο, αν και πλεονάζοντες – υποαπασχολούμενοι, εντάσσονται στην παραγωγική, αλλά χωρίς παραγωγή, διαδικασία και τέλος, όγδοον, ότι ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός των πολιτών που στήνονται στην ουρά για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια της εκκλησίας, και των δήμων, δεν πάνε από ανάγκη αλλά για να φάνε τζάμπα. Η απάντηση επιβάλλει χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη ότι οι ανωτέρω ορισμοί πρέπει να γίνουν αποδεκτοί, για να γίνει πιστευτός ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι η μείωση της ανεργίας είναι 4%. Οταν ακόμα και ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός ισχυρίζεται ότι το 4% δόθηκε από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, αλλά δεν προβληματίζεται και δεν προβαίνει, ως οφείλει, στην πραγματική ανάλυση των τρόπων προσφοράς της εργασίας στην αγορά των «λουκέτων», τότε οι εξελίξεις προβλέπονται δυσοίωνες και οι ελπίδες για έξοδο της χώρας από την κρίση εξανεμίζονται. Και για να μη μακρηγορούμε, μια και η αλχημεία τούς δίνει τη συνταγή μηδενισμού της ανεργίας δεν έχουν παρά να δώσουν 2 (δύο) ώρες εργασίας εβδομαδιαίως στο ένα και πλέον εκατομμύριο ανέργων και το πρόβλημα λύεται οριστικά… Και μετά; Ε, τότε, αφού όλοι οι Ελληνες θα εργάζονται θα έλθει και η πολυπόθητη ανάπτυξη, θα σταματήσει η μετανάστευση, θα παντρεύονται οι νέοι μας και θα κάνουν παιδιά οπότε λύεται και το δημογραφικό πρόβλημα, θα παραχθεί πλούτος, θα τρώμε, αν όχι με χρυσά, σίγουρα όμως με επίχρυσα κουτάλια! Δόξα σοι η αλχημεία υμών δόξα σοι!
Παναγιωτης Καρακατσουλης, Ομότιμος καθηγητής Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών
«Τον μήνυσα και με μήνυσε»
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας στις 3/2/2017 ο κ. Κασιμάτης αναφερόμενος σε μένα ονομαστικά με τον σαρκαστικό τίτλο «Φράου Αυλωνίτου» και αναφερόμενος σε περιστατικό προπηλακισμού και ξυλοδαρμού μου στις 17 Φεβρουαρίου 2012 από τον τότε διευθυντή του ΕΚΑΕ κ. Σταύρο Χάντζο στον χώρο εργασίας μου στο ΕΚΑΕ, γράφει ότι «αποτέλεσμα του επεισοδίου ήταν να καταλήξει ο διευθυντής του ερευνητικού κέντρου στο νοσοκομείο και η κ. Αυλωνίτου στο αυτόφωρο». Θεωρούσα πάντα ότι η εφημερίδα σας έχει τη στοιχειώδη σοβαρότητα να ελέγχει τα γεγονότα πριν δημοσιεύσει οτιδήποτε, οπότε μένω κατάπληκτη με τη συγκέντρωση τόσων ανακριβειών σε τόσο λίγο χώρο! Στις 17 Φεβρουαρίου 2012 ο κ. Χάντζος εισέβαλε στο γραφείο μου στο ΕΚΑΕ, με εξύβρισε και με χτύπησε, ώσπου κατάφερα να ξεφύγω και να καταφύγω στο κεντρικό κτίριο της διοίκησης ΟΑΚΑ. Δεν τον έδειρα εγώ δηλαδή, αυτός με έδειρε. Μετά πήγα εγώ στο νοσοκομείο, γιατί ο κ. Χάντζος με είχε χτυπήσει στον λαιμό, όπου έχω παλαιό τραύμα και έχω κάνει εγχείρηση, πράγμα που γνώριζε ο κ. Χάντζος. Σας επισυνάπτω τη βεβαίωση του νοσοκομείου. Αυτόφωρο δεν υπήρξε και απορώ πώς γράφετε το αντίθετο χωρίς να το ελέγξετε. Υπέβαλα μήνυση στον κ. Χάντζο στις 14/5/2012 και ο κ. Χάντζος υπέβαλε μήνυση εναντίον μου στις 17/5/2012. Αυτές οι υποθέσεις βρίσκονται σήμερα στη δικαιοσύνη και ο κ. Χάντζος κατηγορείται για απόπειρα παράνομης βίας κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση, σωματική βλάβη από πρόθεση και εξύβριση.
Ελενη Αυλωνιτου, Βουλευτής Β΄ Αθήνας – ΣΥΡΙΖΑ
Οι ελληνικές μετα-αλήθειες
Κύριε διευθυντά
Αποτελούν σκέτη παραφροσύνη αυτά που ακούγονται στον δημόσιο διάλογο της χώρας. Ορισμένα μάλιστα ηχούν σαν τις μετα-αλήθειες που αρχίζουν να αναδεικνύονται τελευταία στην Ουάσιγκτον.
Απίστευτες δηλαδή ανακρίβειες παρουσιάζονται σαν γεγονότα, ενώ πραγματικότητες κρύβονται σαν να μην έχουν ποτέ συμβεί. Πρόσφατα ο υπουργός Οικονομικών ξεδίπλωσε το όραμά του για το μέλλον του τόπου, που συνίσταται στην υπεράσπιση ορισμένων, αποκλειστικά, κοινωνικών ομάδων που συνιστούν και τη ραχοκοκαλιά της Αριστεράς. Προφανέστατα η φροντίδα του αγκαλιάζει τους μισθοσυντήρητους εργαζομένους – ανάμεσά τους βέβαια τους απασχολούμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Δεν απέφυγε, βέβαια, να τονίσει πως αυτοί ακριβώς είναι που έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες πιέσεις της λιτότητας, ενώ δεν είχαν καμία σχετική ευθύνη.
Εκεί βρίσκεται βέβαια και ο πρώτος παραλογισμός. Τη μεγαλύτερη πίεση από τα μνημόνια έχει υποστεί ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας. Εκεί έχουν χάσει τη δουλειά τους πάνω από ένα 1,3 εκατομμύριο άνθρωποι. Για να διασωθεί απλά το Δημόσιο, στο οποίο δεν έγινε καμία απολύτως απόλυση! Το δεύτερο ψεύδος βρίσκεται στον ισχυρισμό πως στον δημόσιο τομέα δεν υπάρχει ευθύνη.
Μα στην Ελλάδα, μοναδική περίπτωση στον κόσμο ολόκληρο, χρεοκόπησε το κράτος και όχι οι τράπεζες (ιδιωτική οικονομία). Που παρέσυρε στη συνέχεια με την πτώση του τους πάντες. Και γιατί έγινε αυτή η χρεοκοπία; Λόγω παράλογου δημόσιου δανεισμού για παροχές, συντάξεις και νέους διορισμούς. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, εκεί να μην υπάρχει καμία ευθύνη; Μια άλλη διαστρέβλωση της αλήθειας σχετίζεται με τα άστοχα δήθεν μνημόνια και τους παράλογους δανειστές;
Δεν διάλεξαν αυτοί τον δρόμο του εθνικού μας δανεισμού. Εμείς τον επιλέξαμε με στόχο να μη μειώσουμε τον δημόσιο τομέα. Κι εμείς πάλι διαλέξαμε να κοροϊδεύουμε και να μην εφαρμόζουμε αυτά για το οποία είχαμε δεσμευθεί. Κάναμε εκταταμένες ιδιωτικοποιήσεις; Καταργήσαμε τα προστατευμένα επαγγέλματα; Κόψαμε δραστικά τις δημόσιες δαπάνες; Κατηγορούμε απλώς τους δανειστές για αποτυχία ενός μνημονίου που επιμένουμε να… μην εφαρμόζουμε! Σαν τον ασθενή, που κατηγορεί τον γιατρό για τα φάρμακα που του έδωσε. Και τα οποία όμως ουδέποτε πήρε… Οι ελληνικές μετα-αλήθειες είναι χειρότερες από παντού αλλού στον κόσμο.
Ανδρεας Ανδριανοπουλος, Πρ. υπουργός
Κοσμάς Αιτωλός και Ιονία Οδός
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 4ης/2/2017 διάβασα με ξεχωριστό ενδιαφέρον το ρεπορτάζ του κ. Σταύρου Τζίμα με τον τίτλο «Διαμάχη για την Ιονία (οδό) και τον… Αγιο Κοσμά» (Αιτωλό). Επειδή ασχολήθηκα μια 10ετία με τις Διδαχές του Αγίου Κοσμά (1714-1779) και η εργασία μου αυτή εγκρίθηκε ως διδακτορική διατριβή από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και αριθμεί ήδη περισσότερες από 10 εκδόσεις, νομίζω ότι δικαιούμαι να γράψω δυο λόγια για τον νεώτερο Αγιο των Ελληνικών Γραμμάτων.
Αναφέρω λοιπόν ότι ο Κοσμάς Αιτωλός κήρυξε την ισότητα ανδρός και γυναικός εν μέση Τουρκοκρατία, ότι ίδρυσε περίπου 250 σχολεία, μερικά από τα οποία επέζησαν του ιδρυτή τους, ότι αντιμετώπισε τον θάνατο με απόλυτη, χριστιανική αταραξία, ότι συγκίνησε ακόμη και τον σκληρότατο Αλή Πασά, ότι υπέδειξε στους χιλιάδες ακροατές του να αγαπούν και τους εχθρούς τους, «Χριστιανούς, Εβραίους ή Τούρκους» και άλλα πολλά που ο χώρος δεν μου επιτρέπει να παραθέσω για να μην κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας της «Καθημερινής». Οσο για την Ιονία Οδό προσθέτω ότι ο Αγιος Κοσμάς έτυχε να την έχει επίκεντρο των περιοδειών του πολύ πριν βέβαια υπάρξει εκείνη.
Ιωαννης Μενουνος, Διδάκτωρ Φιλολογίας
