Κύριε διευθυντά
Ναι. Είναι ανάγκη να απαλλαγούμε στην Ευρώπη από τα παλαιά κλισέ. Να κοιτάξουμε πώς μπορούμε να διατηρήσουμε μόνοι μας την ασφάλεια στην Ε.Ε. επωμιζόμενοι τα ανάλογα οικονομικά βάρη. Ο τρόπος διαχείρισης της ασφάλειας στη μεταπολεμική Ευρώπη ενδέχεται να τροποποιηθεί μετά την εκλογή του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Γι’ αυτό γίνεται επιτακτική η αυτονόμηση της εξωτερικής μας πολιτικής. Για την καθιέρωση της ασφάλειας στον ευρωπαϊκό χώρο, με ίδια μέσα, απαιτείται πρωτίστως σύμπνοια των κρατών-μελών της Ε.Ε. για μια σταθερή εξωτερική πολιτική συνοδευόμενη από ισχυρή άμυνα. Η έλλειψη πολιτικής σύμπνοιας μπορεί να εκληφθεί ως αδυναμία που πυροδοτεί την αλαζονεία, όπως π.χ. του Ερτογάν. Είναι εύλογο να διερωτάται κανείς εάν οι δαπάνες για τη διαφύλαξη των θαλασσίων συνόρων της Ευρώπης στο Αιγαίο, με ικανό και αξιόμαχο στόλο, θα υπερέβαινε τις απαιτήσεις της Τουρκίας για το προσφυγικό.
Πληθυσμιακές μετακινήσεις υπήρξαν από αρχαιοτάτων χρόνων και δύνανται να συμβάλουν εποικοδομητικά, υπό τον όρο ότι δεν διαρρηγνύεται ο γηγενής κοινωνικός ιστός και οι μετανάστες προσαρμόζονται στο καινούργιο τους περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη οφείλει να θωρακισθεί για την αντιμετώπιση πληθυσμιακών είτε άλλων επιδρομών εξ Ανατολών, συνεργαζόμενη ενδεχομένως με τη Ρωσία. Δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε ότι η χριστιανική Ρωσία συνέβαλε σημαντικά στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και ότι δεν αποτελεί πλέον τον εξ Ανατολών κίνδυνο. Τουναντίον, η πληθώρα των πλουτοπαραγωγικών της πηγών μπορεί να αποτελέσει μοχλό περαιτέρω ανάπτυξης της Ευρώπης. Είναι γι’ αυτό η «νύφη» για την οποία πολλοί θα έριζαν. Ομως αναγκαία και ικανή συνθήκη για τα προαναφερόμενα, όσο κι αν αυτό φαίνεται ανέφικτο, είναι η σύμπνοια των μελών-κρατών της Ε.Ε.
Τέλος, η αποδοχή κοινής εξωτερικής πολιτικής στην Ε.Ε., συνεπικουρουμένης από αντίστοιχη αμυντική ισχύ και η επιστροφή στην επιστημονική έρευνα, γίνονται επιτακτικές απαιτήσεις για να μη συνθλιβούμε ανάμεσα στους κολοσσούς που λέγονται ΗΠΑ και Κίνα.
Στελιος Ιδομ. Κογχυλακης, Αθήνα
Το γαρ πολύ της θλίψεως…
Κύριε διευθυντά
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, τα δύο μεγάλα προβλήματα της χώρας ήταν: α) Το «πόθεν έσχες» του Μητσοτάκη και β) το ταξίδι του Τσίπρα στο Παρίσι. Στην πρώτη περίπτωση, το «πόθεν έσχες» των πολιτικών ελέγχθηκε από ορκωτούς λογιστές, όλοι βρέθηκαν εντάξει, ελάχιστοι είπαν το πραγματικό έσχες και νομίζω ουδείς το πόθεν.
Ξεκάθαρα πράγματα, μας «δουλεύουν» ασύστολα.
Τώρα γιατί ζητούν από τον Μητσοτάκη να τους πει για ένα διαμέρισμα που αγόρασε η γυναίκα του όταν ήταν σε διάσταση με τον Κυριάκο, εάν κάποιος ενδιαφέρεται πρέπει να είναι η εφορία, αλλά ο Μητσοτάκης πού εμπλέκεται; Η απελπισία του ΣΥΡΙΖΑ για κάτι μεμπτό που αφορά τον Μητσοτάκη είναι κατανοητή, κι έτσι θα συνεχίσει.
Από την άλλη μεριά, ποιο είναι το τόσο μεγάλο αμάρτημα του Τσίπρα που πήγε οικογενειακώς στο Παρίσι; Εντάξει, δεν έπρεπε να πάει με το Hellas Force One ή κάτι τέτοιο, εδώ γίνονται σημεία και τέρατα, ο κόσμος υποφέρει και τα ’χει χαμένα, πίστεψε κανείς ότι πήγε ο Τσίπρας στο Παρίσι κρυφά για να μιλήσει με τη L’Οreal για επενδύσεις, μόνος του χωρίς τους αρμόδιους υπουργούς, αλλά εντάξει, Τσίπρας είναι, δεν ψάχνουμε τα ψέματα που λέει, αλλά εάν ποτέ είπε έστω και μία αλήθεια. Το γαρ πολύ της θλίψεως… Αυτό συμβαίνει στη χώρα με τους πιο έξυπνους κατοίκους στον πλανήτη, κοιτίδα της Δημοκρατίας, διδάσκει πολιτισμό, γι’ αυτό οι ξένοι μάς ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας. Ακούς εκεί να θέλουν να τιμήσουμε την υπογραφή μας, ποιοι νομίζουν ότι είναι;
Μαριος Χριστοφοριδης, Ψυχικό
Περί δραχμής και Σώρρα
Κύριε διευθυντά
Σάλος δημιουργήθηκε με τις δηλώσεις Ξυδάκη για ανοιχτή συζήτηση περί επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. Σε μια χώρα που δυστυχώς οι ηγέτες της, τις πιο κρίσιμες στιγμές της τα τελευταία χρόνια, υπήρξαν κατώτεροι των περιστάσεων, θεωρείται ταμπού η συζήτηση εναλλακτικών οικονομικών πλάνων.
Αλήθεια, την εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ κάλπαζε αντιπολιτευτικά είχε συζητηθεί ποτέ τον ενδεχόμενο Grexit; Οχι οι επιπτώσεις του, αλλά πώς θα οδηγούμασταν συντεταγμένα σε αυτό και πώς θα αντιμετωπίζαμε τις βασικές ανάγκες (εισαγωγή καυσίμων, αποπληρωμή δανείων κ.λπ.). Ποτέ στην Ελλάδα της υποκρισίας δεν συζητήθηκε δημοσίως ο άλλος δρόμος. Μόνο μυστικιστικές συζητήσεις γίνονται με έντονη οσμή καμαρίλας και ο ψηφοφόρος τελικά δεν γνωρίζει ποτέ την πραγματικότητα και ποιος ωφελείται από πιθανό Grexit (αν είναι ο ίδιος ή κάποιοι που θα «αγοράσουν» μπιρ παρά τη χώρα). Απαγορεύουμε λοιπόν οποιαδήποτε αναφορά σε Grexit χρησιμοποιώντας ένα ιδιότυπο carpet bombing μηνυμάτων εναντίωσης στη συζήτηση, αλλά επιτρέπουμε σε ανθρώπους όπως ο Σώρρας να προσβάλλουν δημοσίως την ανθρώπινη ύπαρξη.
Ας δούμε τις δηλώσεις του για το θέμα των ατόμων με αναπηρία και τους παραολυμπιακούς, και ας αναλογιστούμε όλοι εμείς που έχουμε στον οικογενειακό και κοινωνικό μας περίγυρο ανθρώπους που καθημερινώς αντιμετωπίζουν ένα «αυτιστικό» κράτος (στα θέματα της ισότιμης διαβίωσης ανθρώπων με αναπηρία) αν μας ενοχλεί η ανοιχτή συζήτηση περί Grexit ή το βήμα που δίνεται στον Σώρρα και στον κάθε Σώρρα για να εξαπολύει το ρατσιστικό του παραλήρημα χωρίς να παρεμβαίνει αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας… Κάποτε ψηφίστηκε και ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, αλλά και αυτό όπως κάθε κίνηση εξευρωπαϊσμού αυτής της χώρας παραπέμφθηκε στις καλένδες μας…
Κωνσταντινος Γρ. Μαρκετος, Μέλος του καρναβαλικού οργανισμού του Δήμου Πατρέων
Φορολογικόν… το παρανοϊκόν
Κύριε διευθυντά
Είναι ανεδαφικό να συζητάμε για ανάπτυξη, τη στιγμή κατά την οποία το κράτος δεν προσφέρει στον μελλοντικό επενδυτή τη στοιχειώδη βεβαιότητα, ότι θα επιχειρήσει γνωρίζοντας τους φόρους με τους οποίους θα επιβαρυνθεί τελικά το προϊόν της επένδυσής του. Προσέξτε, δεν αναφέρομαι σε χαμηλούς ή υψηλούς φόρους. Διότι αν αναφερόμουν στο δίλημμα αυτό, προφανώς και θα επέλεγα τους πρώτους, αν θέλουμε η χώρα να επιτύχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Ακόμη όμως και αν πάρει, αύριο-μεθαύριο, το τιμόνι της διακυβέρνησης η Νέα Δημοκρατία και βρει τη χρυσή τομή με τους εταίρους, προκειμένου να μειώσει τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές, κανένας σοβαρός επενδυτής δεν θα επιλέξει την Ελλάδα για να επενδύσει. Γιατί; Διότι κανένας δεν του εγγυάται ότι αυτό το κατά συρροήν αναξιόπιστο κράτος δεν θα αναδείξει στο άμεσο μέλλον μια άλλη, πιο σοσιαλιστική, κυβέρνηση, η οποία, προκειμένου να στεγάσει τον δικό της κομματικό στρατό και να πραγματοποιήσει τις ψηφοθηρικές προεκλογικές της εξαγγελίες, θα εκτινάξει τη φορολογία στα ύψη και θα ρίξει στα… βράχια την επένδυσή του. Κατά τη γνώμη μου το κράτος πρέπει να βρει ένα τρόπο να εγγυηθεί ότι για τα επόμενα 5-10 χρόνια η φορολογία θα είναι αυτή και τέλος. Θα ερωτηθεί εύλογα κάποιος: «Και τι θα γίνει αν σημειωθεί υστέρηση στα έσοδα, πώς θα καλυφθεί το κενό;». Η απάντηση είναι απλή. Οταν δεν έχεις, δεν ξοδεύεις. Με λίγα λόγια, αν τελειώσει το έτος και το κράτος έχει μπει μέσα π.χ. κατά ένα δισ., τότε θα περικόψει την επόμενη χρονιά τα έξοδά του κατά ένα δισ. Θα πει για παράδειγμα στους δημοσίους υπαλλήλους του, όπως το ίδιο λέει κάθε ιδιωτική εταιρεία: «Την προηγούμενη χρονιά δεν τα πήγαμε καλά και συνεπώς για φέτος θα σας κάνω μείωση 5%-10%-20%. Αν τα πάμε καλά φέτος, του χρόνου θα σας επαναφέρω τον μισθό. Αν διαφωνείτε, μπορείτε να παραιτηθείτε».
Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτή η φορολογική εγγύηση; Ενας τρόπος είναι διά της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία όμως είναι χρονοβόρα. Ενας άλλος τρόπος είναι διά της αυτοδεσμεύσεως του κράτους με κάποιο είδος ρήτρας, η οποία θα προβλέπει ότι σε περίπτωση αυξήσεως των φορολογικών συντελεστών πριν παρέλθουν 5-10 έτη, τότε θα οφείλεται αποζημίωση από το κράτος προς τους ιδιώτες, η οποία θα ισούται με το πολλαπλάσιο των καθαρών κερδών. Με αυτό τον τρόπο, όποια κυβέρνηση επιχειρήσει να αυξήσει τους φορολογικούς συντελεστές θα κινδυνεύει να δεχθεί την επόμενη μέρα αγωγές δισεκατομμυρίων ευρώ…
Γιωργος Απ. Ανδρεουλακος, Δικηγόρος
