Κύριε διευθυντά
Θα μπω κατ’ ευθείαν στο θέμα που με ταλανίζει το τελευταίο διάστημα και που αφύπνισε τη μεγάλη μου αγάπη για το γράψιμο.
Η υπερπληροφόρηση των ημερών μας, η ταχύτητα (ανα)μετάδοσης των ειδήσεων, καθώς και η προπαγάνδα, είναι γνωστά φαινόμενα των καιρών μας. Αυτό που με προβληματίζει, στην προκειμένη, δεν είναι η τρομολαγνεία, η αισχρολογία και το χαμηλό επίπεδο της «ενημέρωσης» που πλέον σερβιριζόμαστε. Είναι το πόσο άοπλοι είμαστε στην άμυνα εναντίον τους. Ανέκαθεν είχε ο άνθρωπος την τάση του «κουτσομπολιού» και της «κατινιάς», αλλά πότε άρχισαν τα πράγματα να παίρνουν τόσο ανεξέλεγκτη τροπή;
Αρθρα με ψευδείς αναγγελίες θανάτων, άρθρα-κλειδαρότρυπες στην προσωπική ζωή πλέον όχι μόνο των διασήμων, αλλά και των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Φωτογραφίες που εκθέτουν τη ζωή μου, τη ζωή σου, τις προσωπικές στιγμές όλων μας. Γίναμε παπαράτσι του εαυτού μας, μέσα στην ανάγκη ενός αθώου(;) «φαίνεσθαι». Και βρισκόμαστε εκτεθειμένοι, ανά πάσα ώρα και στιγμή, στα χέρια οποιουδήποτε επιτήδειου, που για δικούς του λόγους μπορεί να θέλει κάθε φορά να κατηγορήσει κάτι άλλο, πιθανότατα άσχετο με μας, αλλά χρησιμοποιώντας τα προσωπικά μας δεδομένα. Κι ο κόσμος το στηρίζει όλο αυτό. Ο κόσμος αρέσκεται στο να κουτσομπολεύει, να κατηγορεί, να διασύρει, ο κόσμος αρέσκεται εξ αρχαιοτάτων χρόνων να ασχολείται με οτιδήποτε άλλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Αγαπάει τους κράχτες, τους τρομολάγνους, τους γκεμπελιστές των καιρών μας. Χαμογελάει χαιρέκακα στο άκουσμα φρικαλέων ειδήσεων που έχουν να κάνουν με τις ζωές άλλων, οποιωνδήποτε άλλων, αρκεί να μην είναι αυτός, αρκεί να υπάρχουν προβλήματα χειρότερα απ’ τα δικά του. Αρκεί να πειστεί πως δεν φταίει ο ίδιος για την κατάντια της κοινωνίας, τη σαθρή πολιτικοοικονομική μας κατάσταση, τη μικροαστική ζωή του. Αρκεί να σιγουρευτεί πως είναι πολύ καλύτερος απ’ τους άλλους, πως οι άλλοι είναι υπεύθυνοι για όλα και πως οι μικρότητες, οι ανασφάλειες και τα κόμπλεξ του χορταίνουν και αναπαύονται.
Θα ήταν καλό να διαβάσουμε λίγο Βίλχελμ Ράιχ. Θα ήταν καλό να φιλτράρουμε αυτά που διαβάζουμε. Θα ήταν καλό να κάναμε αυτοκριτική προτού λιθοβολήσουμε. Να χρησιμοποιούμε πολλές πηγές για την ίδια είδηση και διαφορετικά μέσα ενημέρωσης. Θα ήταν καλό, επίσης, να βγούμε λίγο από τη γυάλα μας. Να μάθουμε να στρέφουμε το κεφάλι και τα αυτιά μας σε καθετί όμορφο απ’ το να μπαζώνουμε τον νου μας με σαπίλα. Θα ήταν καλό να έχουμε κάποιες βασικές αξίες αν θέλουμε να αυτοαποκαλούμαστε ανθρώπινα όντα. Ο σεβασμός, η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη είναι κάποιες από αυτές. Θα ήταν καλό να τιμωρηθούν οι απανταχού δημοσιογραφίσκοι που δεν τελείωσαν καν δημοτικό και έχουν στα χέρια τους την 4η εξουσία. Κι επειδή, ούσα ρεαλίστρια κατά βάθος, δεν πρόκειται να βοηθήσει η πολιτεία (μιας και από αυτό τρέφεται), αλλά ούτε και μπορούμε να τους κάψουμε το σπίτι (γιατί οι αξίες που προείπα δεν πρέπει να καμφθούν απ’ τον συναισθηματισμό μας). Ενας μόνο τρόπος μένει να τους νικήσουμε: να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει. Ευχαριστώ.
ΥΓ.: Το κείμενο δεν αποσκοπεί επ’ ουδενί να κατηγορήσει τη δική σας δημοσιογραφική ύλη, ούτε απευθύνεται σε συγκεκριμένο/α άτομο/α. Είναι μια απλή παράθεση άποψης για την κακή εκπροσώπηση του Τύπου γενικά στη χώρα και βασίζεται σε υποκειμενικά κριτήρια. Ευχαριστώ ειλικρινά για την ευκαιρία που μας δίνετε να δημοσιεύουμε τις απόψεις μας χωρίς λογοκρισία.
Αννα Ζαουτσου
O αυτισμός και οι πρόμαχοί του
Kύριε διευθυντά
Στην «Kαθημερινή» της 22ας Iαν. 2017, στο τμήμα «Tέχνες και Γράμματα» ξεχώρισα τη σελίδα 7 διότι είχε τη σφραγίδα της δημοσιογραφικής δύναμης. Παρακαλώ δεχθείτε τις ευχαριστίες και τα συγχαρητήριά μου. Προς εσάς και την κ. Mαριαλένα Σπυροπούλου που είχε την έμπνευση, τη συγγραφή και την επιμέλεια της σελίδας. Tους λόγους που προκάλεσαν τη συγκίνηση και το ενδιαφέρον μου θα παραθέσω στη συνέχεια. Aφού, προκαταβολικά, επισημάνω ότι μπορούν «να κατεβούν» έγκαιρα από το γράμμα μου όσοι δεν αντέχουν να χαλούν τη ζαχαρένια τους με θέματα όπως ο αυτισμός. Iσως να μη με συγκινούσε τόσο η περί ης το γράμμα σελίδα, αν τέσσερις ημέρες πριν από την κυκλοφορία της, την Tετάρτη 18 Iαν. 2017, στο Nεκροταφείο Zωγράφου, δεν είχε κηδευτεί η Kλαίρη Συνοδινού. Για όσους την ήξεραν περισσεύει οτιδήποτε, για όσους όχι, αρκεί αυτό: Mια υπέροχη υπέρμαχος του αυτισμού. Aπό τη στήλη «Kοινωνικά» της «Kαθημερινής», οι μοναχικοί, ιδιόρρυθμοι αναγνώστες της, πρώτα από τη ρουμπρίκα «Kηδείες», θα ξαφνιάστηκαν για την πρόωρη αποδημία της, και μετά, στις «Δωρεές», οι προσφορές στη μνήμη της αρχίζουν να αποτιμούν, έμμεσα, τον ανιδιοτελή πλούτο της Kλαίρης Συνοδινού, η οποία ήταν κλινική ψυχολόγος και ψυχαναλύτρια, με εκπαίδευση στο Institut de Psychanalyse de la Societé Psychanalitique de Paris, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Paris VII. Eργάστηκε ως ψυχοθεραπεύτρια και ερευνήτρια σε ψυχιατρεία και πανεπιστημιακές κλινικές στο Παρίσι και δίδαξε ως chargée de cours στο Πανεπιστήμιο Paris VII (1984-1993). Aπό το 1993 ήταν επίκουρος καθηγήτρια στο Τμήμα Kλινικής Ψυχολογίας, Πολιτικών και Kοινωνικών Eπιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου. Tο βιβλίο της «Παιδικός αυτισμός – Θεραπευτική προσέγγιση» είχε κυκλοφορήσει το 1985, στη γαλλική, από τις εκδόσεις Aubier Montaigne, Paris.
Θεραπεύοντας παιδιά και ενηλίκους ψυχωτικούς και παιδιά αυτιστικά, η Kλαίρη Συνοδινού δημιούργησε μια θεωρία και εφάρμοσε μια τεχνική που επιτρέπουν να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ του ψυχωτικού πεδίου και του καθαρά αυτιστικού. Σήμερα το βιβλίο της Kλαίρης Συνοδινού κυκλοφορεί από τις ρωμαλέες και μακροημερεύουσες εκδόσεις Kαστανιώτη. In memoriam, εν τέλει. Mε τη σκέψη ότι ο θάνατος, ανακυκλούμενος, είναι ζείδωρος, επιτελεί θαύματα. Mικρά, αδιόρατα, καθημερινά. Σε όλα τα φύλλα και τις σελίδες της «Kαθημερινής».
Πετρος Kυπριωτελης, Συνταξιούχος δημοσιογράφος
Υμνος προς την Αντιγόνη
Kύριε διευθυντά
Σχετικά με το εξαίρετο άρθρο του κ. Θεοδωρόπουλου στις 25.1.2017 με τίτλο «Αναζητώντας το φύλο της Αντιγόνης» θα ήθελα κάτι να συνεισφέρω προσωπικό: Το 1951, σπουδάζοντας νομικά και ως ακροατής, φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία, είχα την τύχη να παρακολουθώ μαθήματα του αυτοεξόριστου εκεί επί ναζιστικής Γερμανίας, Karl Jaspers. Εξυμνούσε στα μαθήματά του την Ανθρωπιστική παιδεία (Humanismus) ως την μόνη που πέτυχε στη Δύση. Δίδασκε ότι όποιος στη νεότητά του μάθαινε αρχαία ελληνικά και λατινικά, διάβαζε τους αρχαίους ποιητές, φιλοσόφους, ιστορικούς, την Αγία Γραφή, λίγους από τους ποιητές του δικού του έθνους και κατόρθωνε να ενδιατρίψει στα μαθηματικά, γέμιζε από έναν κόσμο, που του έδινε την αναφαίρετη δυνατότητα με την πνευματική του περιέργεια, να καταλαβαίνει την αέναη κινητικότητα και να έχει πρόσβαση στην αντίληψη όλων των άλλων. Και έγραφε στην επανέκδοση του συγγράμματός του που είχαμε ως βοήθημα στα μαθήματά του «Die geistige Situation der Zeit» (1931) (Η πνευματική κατάσταση της εποχής) μνημονεύοντας ειδικά την «Αντιγόνη»: «Eξ αυτού του λόγου η παιδεία αυτή έχει την ιδιαιτερότητα, ακόμα και κακοί δάσκαλοι να μπορούν να πετύχουν ένα αποτέλεσμα. Οποιος, ως μαθητής, δυσφορεί με τη διδασκαλία της γραμματικής και της σύνταξης, είναι παρά ταύτα δυνατό να ενθουσιασθεί, με το αρχαίο κείμενο της “Αντιγόνης” μπροστά του».
Στρατης Στρατηγης, Επ. Δικηγόρος Δ.Ν., τ. Βουλευτής Επικρατείας
