Κύριε διευθυντά
Εστω ότι είσαστε μικρομέτοχος σε μία εταιρεία. Και έστω ότι η εταιρεία αυτή έχει έναν μεγαλομέτοχο που ασκεί και τη διοίκησή της. Μεταξύ των αρμοδιοτήτων του είναι να προσλαμβάνει κατάλληλους υπαλλήλους, να καθορίζει τον μισθό τους κ.λπ. Ενα πρωί μαθαίνετε ότι ο μεγαλομέτοχος τσεπώνει μέρος του μισθού διαφόρων υπαλλήλων της κοινής σας εταιρείας. Και δεν φτάνει αυτό. Μαθαίνετε επίσης ότι οι υπάλληλοι με τους οποίους συμβαίνει αυτό ήταν όλοι υπάλληλοι άλλης εταιρείας, την οποία επίσης διοικεί και ελέγχει κατά 100% ο ίδιος μεγαλομέτοχος. Πώς θα αντιδρούσατε; Τι θα σκεφτόσασταν για τα κίνητρα που έχει η διοίκηση όταν προσλαμβάνει υπαλλήλους; Διαλέγει τους κατάλληλους ανθρώπους ή προτιμά, ανεξαρτήτως προσόντων, αυτούς που είναι υπάλληλοι και στην άλλη εταιρεία; Δίνει τους μισθούς που πρέπει ή τους φουσκώνει για να καρπώνεται ιδιωτικώς όσο μεγαλύτερο μέρος τους γίνεται; Πώς είναι δυνατόν να σας κλέβει τόσο ανερυθρίαστα; Αν αντικαταστήσουμε τον μικρομέτοχο με τους πολίτες αυτής της χώρας και τον μεγαλομέτοχο με τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε να κάνουμε με την πραγματικότητα! Σύμφωνα με το καταστατικό του κυβερνώντος κόμματος (άρθρο 29, παράγραφος 3), «όσοι έχουν επαγγελματική σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ» και «κατέχουν έμμισθη θέση ή δημόσιο αξίωμα» πρέπει «να αποδίδουν στο ταμεί́ο του κό́μματος το σύνολο των αποδοχών τους από́ τις εν λόγω θέ́σεις και να λαμβά́νουν από́ το κό́μμα τον προβλεπό́μενο μισθό». Μάλιστα, υπάρχει και ειδική́ μέ́ριμνα για την κά́λυψη τυχό́ν πρό́σθετων φορολογικώ́ν υποχρεώ́σεων που ενδέχεται να προκύπτουν από αυτό το σύστημα ληστείας του κράτους. Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση με το παραπάνω άρθρο του καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ αν αφορούσε μόνο σε αιρετά αξιώματα. Οι αμοιβές των αιρετών είναι δεδομένες και η επιλογή τους δεν γίνεται από το κόμμα που τους προτείνει, αλλά από τους ψηφοφόρους. Αν θέλει να τους επιβάλλει το κόμμα που τους προωθεί ένα «φόρο» για τη θέση που αναλαμβάνουν, ουδέν μεμπτόν. Το ίδιο κάνει και το ΚΚΕ με τους βουλευτές του.
Για τους υπόλοιπους, όμως; Πώς είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ να «διορίζει σε πολιτική θέση του κράτους ή εποπτευόμενους φορείς, κ.λπ.» έναν υπάλληλο του ΣΥΡΙΖΑ και να του παίρνει τη διαφορά του μισθού; Δεν υπάρχει καμία συναίσθηση σύγκρουσης συμφερόντων; Μήπως συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να διαλέξει δικό του υπάλληλο για να τσεπωθεί τη διαφορά και ας μην είναι ο κατάλληλος; Μήπως συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ να δοθεί ο μεγαλύτερος δυνατόν μισθός σε έναν τέτοιο υπάλληλο, ώστε να μεγαλώσει το όφελος του ταμείου του κόμματος; Μήπως τα παραπάνω που συμφέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι καταφανώς εναντίον του δημοσίου συμφέροντος; Θα ήταν, ασφαλώς, ενδιαφέρον να ξέρουμε αν έχει εφαρμοσθεί και πώς η διάταξη αυτή του καταστατικού στην πραγματικότητα. Αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες είναι οι δύο εκδοχές που αφορούν στην ύπαρξη αυτού καθ’ εαυτού του άρθρου: Είτε όσοι ψήφισαν το καταστατικό (υποθέτω όλα τα επιφανή –νυν και πρώην– στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχουν καμία αντίληψη της έννοιας της σύγκρουσης συμφερόντων, ιδίως δε όταν αυτή οδηγεί στη ληστεία του κράτους, είτε θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι υπεράνω τέτοιων ποταπών κινήτρων και συνεπώς δεν είναι επιρρεπείς σε τέτοιου είδους συγκρούσεις συμφερόντων. Προτιμώ την πρώτη εκδοχή που ίσως διορθώνεται.
Γιωργος Μομφερατος
Το Σύνταγμα είναι κιβωτός
Κύριε διευθυντά
Κάθε δικαστής, πολύ δε περισσότερο η πρόεδρος του Αρείου Πάγου, πρέπει να είναι, κατά τεκμήριον, νομικά ευπαίδευτος, εγκρατής του ισχύοντος δικαίου –και ιδίως του Συντάγματος– και απόλυτα προσηλωμένος σε αυτό. Το αρ. 88, 5 του Συντάγματος με κρυστάλλινη διαύγεια και απόλυτη σαφήνεια ορίζει ότι οι ανώτατοι δικαστικοί αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία τους «μόλις συμπληρώσουν το 67ο έτος της ηλικίας τους. Ημέρα δε συμπληρώσεως είναι η 30ή Ιουνίου του έτους της αποχωρήσεως του δικαστικού». Εδώ, στο αρ. 88, 5 του Συντάγματος, η γραμματική ερμηνεία δεν καταλείπει περιθώρια αμφιβολιών, πολύ δε περισσότερο δεν παρέχει δυνατότητα δεύτερης ευπρεπούς ερμηνείας της συνταγματικής διάταξης. Και όμως, η κ. Θάνου, κόντρα σε αυτή την τετράγωνη νομική – συνταγματική λογική, κόντρα σε τόσο απλές, τόσο σαφείς συνταγματικές διατάξεις, ζήτησε γνωματεύσεις! «Το Σύνταγμα είναι η ιερά κιβωτός, εις ην ο Λαός παρακατέθηκε τας ελευθερίας αυτού. Κειμηλίαρχος δε της τοιαύτης παρακαταθήκης είναι η δικαστική εξουσία», έγραφε ο καθηγητής Θ. Φλογαΐτης στο «Εγχειρίδιο Συνταγματικού Δικαίου». Ο Αρ. Πάγος είναι άγρυπνος νομοφύλαξ, εγγυητής και θεματοφύλακας της εννόμου τάξεως και δεν επιτρέπεται, με εντελώς συνταγματικά αστήρικτες απόψεις της προέδρου, να εκτίθεται ο νομικός μας και ο συνταγματικός πολιτισμός. Οχι, κυρία πρόεδρε, δεν έχετε το δικαίωμα να εκθέτετε την αίγλη και το κύρος του Αρ. Πάγου.
Γ. Σταραντζης – Δικηγόρος
Τα πεζοδρόμια και οι παγίδες τους
Κύριε διευθυντά
Περπατώντας στα πεζοδρόμια της Αθήνας, ιδιαίτερα των προαστίων, κινδυνεύεις να καταλήξεις στο νοσοκομείο ΚΑΤ με σπασμένο χέρι, πόδι ή κάτι χειρότερο. Παντού λακκούβες, σπασμένες ή πρόχειρα τοποθετημένες πλάκες… Τριτοκοσμικό φαινόμενο… Εάν δε θελήσεις να επισκεφθείς κάποιο σπίτι ή κατάστημα, θα απογοητευθείς διότι δεν υπάρχει αρίθμηση στις προσόψεις των κτιρίων πλην ελαχίστων. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο στις πόλεις της επαρχίας. Οι δήμαρχοι παραπονιούνται ότι δεν έχουν χρήματα για να επισκευάσουν και να καθαρίσουν τα πεζοδρόμια από σπασμένες πλάκες, ενίοτε και από πεταμένα σκουπίδια. Εχουμε πολλούς μετανάστες που κοστίζουν αρκετά χρήματα για τη σίτιση και τη στέγασή τους. Θα μπορούσαν οι πιο κατάλληλοι, εθελοντικά, να καθαρίζουν τα πεζοδρόμια. Θα ήταν πολύ καλό και για τους ίδιους τους μετανάστες γιατί θα αισθάνονταν ότι προσφέρουν κάτι έναντι αυτών που λαμβάνουν. Το εγχείρημα αυτό για να επιτύχει χρειάζεται καλή οργάνωση από πεπειραμένα άτομα. Οσο για την αρίθμηση των κτιρίων, όλοι μας έχουμε δοκιμάσει αγανάκτηση ψάχνοντας για ένα σπίτι ή κάποιο κατάστημα. Θα πρέπει να είναι υποχρεωτική η επικόλληση πινακίδων με τον αριθμό τους στις προσόψεις των κτιρίων και μάλιστα ορισμένων διαστάσεων και ορισμένου χρώματος, ώστε να διαβάζονται από απόσταση 15-30 μ. Καθώς φαίνεται, έχουμε εθιστεί στην υπάρχουσα κατάσταση, με αποτέλεσμα η Αθήνα να έχει καταστεί κουραστική και κακόγουστη πρωτεύουσα. Τα έξοδα για τη συντήρηση των πεζοδρομίων δεν ειναι πολλά και δεν πρέπει να τα επικαλούνται οι ιθύνοντες ως δικαιολογία για την υπάρχουσα κατάσταση. Η κατάσταση αυτή επηρεάζει δυσμενώς και τον τουρισμό. Εχουμε ένα σοβαρό έσοδο του κράτους, ίσως το καλύτερο, ας το προφυλάξουμε. Τι λέει το υπουργείο Πολιτισμού; Τέλος, αυτοί που πέφτουν και τραυματίζονται εξαιτίας της κακής κατάστασης των πεζοδρομίων να υποβάλλουν αγωγές κατά της δημοτικής αρχής ώστε να αποζημιώνονται οικονομικά. Ετσι, θα αναγκάζονται οι δημοτικές αρχές να καθαρίζουν και να συντηρούν τα πεζοδρόμια.
Α. Μπουρμποπουλος
Θεριακλήδες σε νοσοκομεία
Κύριε διευθυντά
Απευθύνομαι σε εσάς γιατί σε χυδαίους καιρούς, πλήρους ασυδοσίας, ανομίας και καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων διακαιωμάτων, μόνον εσείς ασχοληθήκατε με το κάπνισμα στα δημόσια νοσοκομεία. Θέλω δημόσια να καταγγείλω το τριτοκοσμικό χάλι που υπομένουν οι άνθρωποι, ασθενείς και μη, στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας, τον «Ευαγγελισμό». Το ντουμάνι σε πιάνει από το θεωρείο, στις σκάλες, στους ορόφους ασφυξία! Εξω από την πνευμονολογική, έξω από τη ΜΑΦ, πυκνά σύννεφα. Στα γραφεία στη γραμματεία ντουμάνια. Τόσο πολύ αξιολογούν την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια σ’ ένα χώρο υγείας οι υπεύθυνοι; Ντροπή και αίσχος σε όσους ευθύνονται, ντροπή και αίσχος σε όσους το ανέχονται εις βάρος όλων!!! Κανένα πρόστιμο, καμία μομφή, καμία απαγόρευση και κανένας έλεγχος πουθενά;
Μ. Χατζιδης
