Κύριε διευθυντά
Η περίοδος που διερχόμαστε είναι και πάλι πολύ σημαντική για το μέλλον της Κύπρου. Οπως και επανειλημμένα στο παρελθόν, σε ανάλογες περιόδους, έτσι και σήμερα, υπάρχουν ελπίδες ότι η Κύπρος θα μπορούσε να βρει επιτέλους μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο πρόβλημα εισβολής και κατοχής που προέκυψε το 1974 και ότι, με θέληση και σωστούς χειρισμούς, μπορούμε να οδηγηθούμε σε μια νέα ημέρα για την Κύπρο. Και δεν μιλάμε βέβαια για οποιαδήποτε λύση. Μιλάμε για μια λύση δίκαιη, έντιμη και λειτουργική, την οποία δέχονται οι Κύπριοι και η οποία θα επιτρέψει την ομαλή λειτουργία ενός ενιαίου κράτους την επόμενη μέρα, χωρίς την ανάμειξη τρίτων, που θα φροντίσει τη σωστή πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξή της, μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ενωμένοι κάτω από ένα νέο ομόσπονδο πολιτειακό σχήμα, οι Ελληνοκύπριοι αδελφοί μας θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και τις αδικίες του παρελθόντος και να ατενίσουν, από κοινού με τους Tουρκοκυπρίους, ένα διαφορετικό μέλλον ειρήνης και συνεργασίας, μέσα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως κύριας θεσμικής εγγυήτριας της λειτουργίας του κράτους και των συμφωνιών, που θα καθιστά περιττή την ύπαρξη λοιπών, ξεπερασμένων εγγυήσεων. Σε περιόδους όπως αυτή που διανύουμε, όπου τόσα πολλά βρίσκονται πάνω στο τραπέζι και τόσες σκέψεις και προβληματισμοί μάς απασχολούν, στην αναζήτηση της ορθότερης λύσης για το μέλλον της Κύπρου είναι αυτονόητο να ακούγονται πολλές φωνές, πολλά συνθήματα και διαφορετικές απόψεις για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.
Τόσο στην Αθήνα όσο και στη Λευκωσία, υπάρχουν φωνές που ζητούν σύνεση και προσοχή στους χειρισμούς του όλου θέματος, θεωρώντας ότι δεν έχει έρθει ακόμα η εποχή της καλύτερης λύσης για τον κυπριακό Ελληνισμό και ζητώντας να μην υπάρξουν βιαστικές «αποφάσεις», που μόνο κακό μπορούν να κάνουν και να μην επιλύσουν το θέμα.
Ολοι, ανεξαρτήτως και ασχέτως μεθόδου, καλοπροαίρετα, ανησυχούν για την καλύτερη δυνατή λύση του Κυπριακού – διότι κανείς δεν αγαπά λιγότερο ή περισσότερο την Κύπρο, Ελλαδίτες ή Κύπριοι. Αυτό επαναλαμβάνεται κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε μια προοπτική επίλυσης, μήπως τυχόν, περιμένοντας καλύτερες ευκαιρίες, είναι δυνατόν να υπάρξει μια ευνοϊκότερη λύση του θέματος αυτού, που θα δώσει στη Μεγαλόνησο και στους κατοίκους της ένα ασφαλέστερο μέλλον. Εδώ όμως, θα πρέπει, αναγκαστικά, να διατρέξει κανείς, διαχρονικά, την ιστορία των χαμένων, μέσα στις τελευταίες δεκαετίες, ευκαιριών επίλυσης του Κυπριακού και τις οποίες δεν προτιθέμεθα να απαριθμήσουμε εδώ. Ομως, όσο και αν όλοι θέλουμε το καλύτερο για την Κύπρο και τον λαό της, οφείλουμε να επισημάνουμε τους κινδύνους που δημιουργούνται από τη διατήρηση της «μη λύσης».
Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι η επόμενη μέρα από μια τυχόν μη λύση του Κυπριακού, στην παρούσα φάση, δεν θα είναι απλά και μόνο μια καθυστέρηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί όπως όλες οι προηγούμενες. Πρέπει τουλάχιστον να προβληματιστούμε σοβαρά, τόσο από το διεθνές όσο και το περιφερειακό, αλλά και το άμεσο γεωπολιτικό μας περιβάλλον, τα οποία δεν είναι όμοια με αυτά που ίσχυαν προ δεκαετίας αλλά και πιο πριν.
Ειδικότερα, στη μεν παγκόσμια σκηνή έχουμε έναν νέο παράγοντα στην αμερικανική πολιτική, που δεν ξέρουμε πώς θα κινηθεί σε σχέση με τα εθνικά μας θέματα και το Κυπριακό, ενώ στην άμεση περιφέρεια της Κύπρου εξελίσσονται τη στιγμή αυτή σοβαρές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, άγνωστης ακόμη τελικής μορφής. Επιπροσθέτως, στον ενεργειακό τομέα, θέμα που δεν υπήρχε προ δεκαετίας, εμπλέκονται πολλοί παράγοντες που έχουν διαφορετικές απόψεις για την εξέλιξή του, πράγμα που βέβαια περιορίζει το «πάνω χέρι» της κυπριακής ηγεσίας πάνω στο θέμα των ενεργειακών κοιτασμάτων στον χώρο της.
Τέλος, στη γειτονική μας χώρα βρίσκεται σε εξέλιξη η δημιουργία ενός αυταρχικού καθεστώτος, που επιδιώκει έναν εποπτικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Το γεγονός αυτό αποτελεί έναν πρόσθετο παράγοντα αστάθειας για την επόμενη μέρα.
Ολα αυτά είναι σημεία των καιρών, τα οποία έχουν οπωσδήποτε τη σημασία τους και δεν θα πρέπει να τα παραβλέπει κανείς ελπίζοντας ότι η μη λύση είναι η καλύτερη λύση, διότι, ενδεχομένως, το παρόν σκηνικό να μην μπορεί πια να διατηρηθεί και να προκύψουν αλλαγές, πέραν της βούλησης της Λευκωσίας και των Αθηνών, με απρόβλεπτες συνέπειες.
Kινηση Πολιτων για μια Ανοικτη Κοινωνια
«Εξοχη έκδοση αυτή της “Ελένης”»
Κύριε διευθυντά
Είμαι καθημερινός αναγνώστης της «Καθημερινής» παιδιόθεν και συνεχίζω, λόγω ηλικίας, της έντυπης έκδοσης, ίσως λόγω ρομαντισμού ή συνήθειας. Σας γράφω για να σας συγχαρώ για το βιβλίο «Ελένη» που ήταν στην «Κ» της Κυριακής 15/1 και της επόμενης Κυριακής. Κατ’ αρχήν γνώριζα την ύπαρξή του από την πρώτη έκδοση το 1983 και τη μετέπειτα πορεία του, χωρίς να το έχω διαβάσει· τώρα μου δίνετε την ευκαιρία. Ομως η έκδοση-προσφορά της εφημερίδος ξεχωρίζει διότι σε αυτή την έκδοση υπάρχουν τα πολύ σημαντικά προλογικά κείμενα, που αξίζει να διαβάσει κάποιος πριν από το βιβλίο, για να το εκτιμήσει περισσότερο. Εκτός αυτού, η τυπογραφική επιμέλεια και εμφάνισή του, και κυρίως η βιβλιοδεσία, έχουν μια ποιότητα. Τα ραμμένα 16σέλιδα και όχι κολλητά φύλλα (που σε λίγο καιρό σπάνε και διαλύεται το βιβλίο) και το σκληρό εξώφυλλο (όχι κουβερτούρα, όπως λένε οι βιβλιοδέτες το μαλακό χαρτόνι) επίσης, για να μπορούμε να το φυλάξουμε στη βιβλιοθήκη μας μετά την ανάγνωση.
Σας ευχαριστούμε.
Αναστασιος Ε. Μπαχτης – Βάτικα Λακωνίας
Το «όχι» – δίδαγμα Αντετοκούνμπο
Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα τα παιδιά του μη-Πολυτεχνείου και της Πατησίων, «παίζοντας» πάλι με την πυρπόληση τρόλεϊ, ακινήτων, αυτοκινήτων και αστυνομικών με μολότοφ, έκαιγαν ακόμη και την ελληνική σημαία. Γεγονότα που έδειχναν τα ΜΜΕ γεμίζοντας με πίκρα και αγανάκτηση τις καρδιές των Ελλήνων, νέων και ηλικιωμένων, που έχουν ανάλογο σεβασμό στο σύμβολο του έθνους όπως οποιοσδήποτε λαός της υφηλίου για την εθνική του σημαία. Και με αφορμή αυτό το γεγονός της τελείως παράλογης αυτής πράξης και με σκέψεις «προστασίας και φροντίδας» των εμπρηστών, ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης προχώρησε στην εξωφρενική δήλωση διά νόμου (!) να απαλλάσσονται της ενοχής και της εξ αυτής τιμωρίας οι παράλογοι εμπρηστές της ελληνικής σημαίας! Ολοι οι συνέλληνες είχαν και έχουν την απορία και την ανάλογη αγανάκτηση ενός τέτοιου σκεπτικού, και μάλιστα από υπουργό Δικαιοσύνης. Τι ήθελε να επιδείξει; Ιδεοληψία; Επαναστατική νέου ορμή με τέτοιο μίσος ακραίου παραλογισμού; Τι είδους «αναγνωρισιμότητα» αναζητούσε κάποιος που τιμήθηκε με υπουργείο σημαντικό, στο οποίο οι προκάτοχοί του συνέταξαν το Σύνταγμα της χώρας και νόμους βασικότατους για τη στήριξη της ελλαδικής κοινωνίας στην απόδοση ποινικής, αστικής δικαιοσύνης κ.λπ. Ολα τα παραπάνω ήρθε ένας εικοσάχρονος και ιδιαίτερα ένας Νεοέλληνας (!) με ξεχωριστό ήθος και χαρακτήρα, με ανάλογη οικογενειακή αγωγή, της οικογένειάς του, ο αξιέπαινος Γιάννης Αντετοκούνμπο, επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής ομάδας των ΗΠΑ, να τα ξεπεράσει. Μετά το τέλος νικηφόρου, χάρη στον ίδιο, αγώνα και ενώ υπογράφει αυτόγραφα και σε Ελληνοαμερικανούς οπαδούς της ομάδος του που ζητούν να υπογράψει πάνω σε ελληνική σημαία, αρνείται λέγοντας «όχι αυτόγραφο πάνω στην ελληνική σημαία». Μάθημα ήθους, σεβασμού στο σύμβολο, μάθημα όχι μόνο στους εμπρηστές της ελληνικής σημαίας και στον τέως υπουργό και σε όποιον τρίτο απαξιωτή του μέγιστου ιερού μας συμβόλου, αλλά προς όλους τους συνέλληνες. Το αξιέπαινο αυτό γεγονός αξίζει να γίνει μάθημα ήθους με ανάλογη διδαχή σε όλους τους Ελληνόπαιδες εντός και εκτός της χώρας.
Βασιλειος Δ. Βασιλειαδης, Πολιτικός επιστήμων – οικονομολόγος
Οι υπάλληλοι στο Δημόσιο
Κύριε διευθυντά
Ενα από τα καίρια θέματα που σπανίως θίγονται στον δημόσιο διάλογο είναι: Πόσους δημοσίους υπαλλήλους χρειάζεται η Ελλάδα; Το 1980 με πληθυσμό 10 εκατομμύρια κατοίκους υπήρχαν μόνο 300.000 Δ.Υ. Εντούτοις, σήμερα, με πληθυσμό 10,5 εκατομμύρια κατοίκους οι Δ.Υ. εν συνόλω σε όλους τους τομείς είναι γύρω στις 800.000. Λαμβανομένων υπόψη των διευκολύνσεων που προσφέρουν στη διαχείριση ο αυτοματισμός μέσω Η/Υ και το Διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι πολύ λιγότεροι από 300.000. Η Γερμανία των 84 εκατομμυρίων κατοίκων έχει σήμερα 1.800.000 Δ.Υ. Σε 10,5 εκατομμύρια κατοίκους της Ελλάδας αναλογούν λοιπόν 225.000 Δ.Υ. Η Ελλάδα του σήμερα, και ειδικότερα το ελληνικό Δημόσιο, μου φαίνεται σαν τα φουσκωτά των μεταναστών και προσφύγων που είναι γεμάτα με τόσο πολλούς, ώστε με την παραμικρή θαλασσοταραχή ανατρέπονται, οπότε πνίγονται οι περισσότεροι.
Γιαννης Κιουστελιδης, Συνταξιούχος επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ
