Κύριε διευθυντά
H καλή μας «Η Καθημερινή» είναι οπωσδήποτε πολυπολιτισμική, αφού φιλοξενεί άκρως αντιτιθέμενες απόψεις και μάλιστα άξιων συνεργατών σας, όπως π.χ. εκείνες του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου και της κ. Ξένιας Κουναλάκη, σχετικά με το εν λόγω θέμα. Τρίτος, ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης είναι της γνώμης ότι πρόκειται για «έλλειμμα πολιτιστικό», σωστό κι αυτό.
Γεννήθηκα προπολεμικά, μεγάλωσα με τα πομπώδη «είμαι υπερήφανος που εγεννήθην Ελλην, πας μη Ελλην βάρβαρος, του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υποφέρει, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» και γέρασα με τα εντελώς αντίθετα. Κύριος οίδε αν θα ισορροπήσουμε ποτέ, αν ποτέ θα γίνουμε κανονικοί. Επρεπε να ζήσω και να εργασθώ σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες –επτά συναπτά έτη στην τότε Δυτ. Γερμανία– για να καταλάβω ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου, χωρίς να πάψω να αγαπώ την πατρίδα μου, να την πονάω πιο πολύ. Ημουν και εγώ προκατειλημμένος, κυρίως, έναντι των Γερμανών, αλλά θα παραθέσω δύο μόνον, από τα πολλά, παραδείγματα που δείχνουν γιατί άλλαξα σιγά σιγά γνώμη: Συμπατριώτης Gastarbeiter (φιλοξενούμενος εργάτης) απεφάνθη: «Ολες οι Γερμανίδες είναι…». «Γιατί το λες;» «Μπουκάρει που λες η δίμετρη στο ασανσέρ, κουνιστή και λυγιστή, μου σκάει ένα πλατύ χαμόγελο και μου λέει “guten morgen”! Από πού κι ώς πού; Γνωριζόμασταν από φαντάροι; Τα ’θελε ή δεν τα ’θελε ο…;» «Μη συνεχίζεις, κατάλαβα: εσύ της ρίχτηκες άγαρμπα και έφαγες τις φάπες σου από τη δίμετρη, οπότε όλες οι Γερμανίδες…».
Αλλοτε πάλι, σε καφέ μπαρ, όπου συχνάζαμε και Ελληνες: Η τηλεόραση μετέδιδε ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Γερμανίας και κάποιας νοτιοαμερικανικής ομάδας. Οι δικοί μας διαδήλωναν προλητικά υπέρ της υπερατλαντικής ομάδας (εμείς οι Ευρωπαίοι που ψωμιζόμαστε από τη φιλοξενούσα χώρα) και γιουχάιζαν τους Γερμανούς παίκτες, αν και καλύτεροι. Οι Γερμανοί θαμώνες παρακολουθούσαν σιωπηλοί. Η ηρεμία πριν από την καταιγίδα, σκέφτηκα και πήγα κοντά στην πόρτα. Δεν συνέβη το παραμικρό, παρά τις κλιμακούμενες προκλήσεις των δικών μας. Τώρα, πώς χαρακτηρίζεται η συμπεριφορά αυτή, όταν μάλιστα ήξεραν ότι οι Γερμανοί δεν επρόκειτο να αντιδράσουν; Θρασυδειλία; Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, όταν κατεβαίνουν στην πατρίδα για διακοπές, μπορεί να τους ακούσεις να λένε: «Να πάτε στη Γερμανία, να δείτε πώς ζουν οι άνθρωποι. Εσείς εδώ είστε εκατό χρόνια πίσω»… Φυσικά(;) και δεν είναι όλοι –δεν είμαστε όλοι– το ίδιο. Λίγοι είναι αυτοί που τα κάνουν αυτά! Ωστόσο, στους λίγους οφείλει η Ελλάδα τις μεγάλες δόξες ή τις μεγάλες συμφορές. Εμείς οι άλλοι, οι πολλοί, ο λαός είμαστε ένα απέραντο σκορποχώρι όπου αγόμεθα και φερόμεθα από τους λίγους δημοκόπους λαϊκιστές, προσμένοντας πάντα ένα Μεσσία που θα μας σώσει, ενώ αν έκανε ο καθένας τη δουλειά του, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά για όλους. Η Γερμανία, αν έγινε και πάλι μεγάλη, το οφείλει όχι τόσο στους ηγέτες, αλλά στους Γερμανούς.
Οσο για τις διαφορές σε επίπεδο κρατικής οντότητας και συγκεκριμένα για το πώς δύο διαφορετικά κράτη, το γερμανικό και το ελληνικό, μεταχειρίζονται τον ίδιο υπάλληλο, ζητώ συγγνώμη που θα περιαυτολογήσω λέγοντας ότι το μεν πρώτο μού απένειμε τον Μεγαλόσταυρο Εξαιρέτων Υπηρεσιών, το δε δεύτερο, το παράσημο της ανοικτής παλάμης!
Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος
Η «Ελένη» και η ομοψυχία
Κύριε διευθυντά
Ποιος θα φανταζόταν ότι η «Ελένη» του Νίκου Γκατζογιάννη, στην εξαίρετη έκδοση που προσέφερε η «ΚτΚ», θα γινόταν επίκαιρη, 68 χρόνια μετά τη λήξη το 1949 του «Εμφυλίου», όπως ονομάζουμε πλέον τον συμμοριτοπόλεμο. Ο αιματηρότερος των άλλων από το 1821 τεσσάρων, με τον ανηλεή μέχρι την πτώση της Χούντας διωγμό των ηττημένων του, δημιούργησε επί δεκαετίες αλληλομισούμενους Ελληνες. Οσοι λόγω ηλικίας τα είχαμε ζήσει, πιστέψαμε ότι επί Μεταπολίτευσης είχε μπει και αυτός, όπως και οι άλλοι, στην Ιστορία. Με τον Κωνστ. Καραμανλή να νομιμοποιεί το 1974 το ΚΚΕ και τον Ανδρέα Παπανδρέου να αναγνωρίζει το 1981 ως περιόδους «εθνικής αντίστασης» και τις μετά το ’43, όταν είχε ήδη αρχίσει, εντάχθηκαν, ορθώς για μένα, οι επιζώντες του στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Συζήσαμε από τότε θύτες και θύματα, εκόντες άκοντες, ελπίζοντας ότι τα συμβάντα του θα ξεχνιούνταν για το καλό των παιδιών μας. Ο κ. Τσίπρας, με το αμέσως μετά την ορκωμοσία της «για πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησής του προσκύνημα μόνο στο μνημείο των κομμουνιστών του επί κατοχής τόπου των εκτελέσεων στην Καισαριανή, συνειδητά τον αναβίωσε. Η πράξη τους μόνο άφρονη και εγκληματική για την εθνική ομοψυχία μπορεί να χαρακτηρισθεί, απαραίτητη σήμερα και λόγω Τουρκίας στην ταραγμένη μας περιοχή. Μαζί με την εχθρότητα που καλλιέργησε, κατά των Ευρωπαίων εταίρων μας, απομακρυνόμαστε μέρα με την ημέρα από το επιβαλλόμενο γεωπολιτικό μας στίγμα ως ευρωπαϊκής χώρας. Για μένα, πέρα από τη γενική καχεξία που έχει προκαλέσει στον τόπο, αυτοί είναι οι πρωταρχικοί λόγοι που πρέπει να φύγουν τώρα και να μείνουν ως η αλήστου μνήμης «αριστερή παρένθεση» ακόμη και για την ευρύτερη δημοκρατική αριστερά.
Στρατης Στρατηγης. Επ. Δικηγόρος Δ.Ν.,τ. Βουλευτής Επικρατείας
Αχαμπάριαστος ή μη; Πάρτε θέση
Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 18ης.1.2017 ο κ. Κώστας Λεονταρίδης έγραψε αρκετά και ενδιαφέροντα για τους… αχαμπάριαστους. Είναι η άλλη όψη της ζωής. Δεν ξέρω όμως αν είναι και τόσο κατακριτέα, διότι ο άνθρωπος φθείρεται και καμιά φορά αυτοκαταστρέφεται, μόνο από τις σοβαρές πράξεις του. Ποτέ από τις εύθυμες ή ολίγον… χαζές. Αν όμως η τελική επιδίωξη της ζωής δεν είναι η φθορά και η αυτοκαταστροφή, αλλά αντίθετα η χαρά και η ευτυχία, τότε θα μπορούσε κάποιος βάσιμα να ισχυριστεί ότι, στην πεζή μας τη ζωή, τίποτε δεν είναι πιο σοβαρό από το μη… σοβαρό. Ας δώσουμε λοιπόν χώρο και στη μη σοβαρή πλευρά της ζωής, γιατί ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα…
Αριστειδης Αστ. Λιαπης – Κραννών Λαρίσης
Το εικονοστάσιο της Αριστεράς…
Κύριε διευθυντά
Ο συνεργάτης σας Στέφανος Κασιμάτης (Φαληρέας) αναφέρεται με ακρίβεια στη «βλακεία της ελληνικής Δεξιάς» περιγράφοντας τα αίτια της εξακολουθητικής αδυναμίας που δείχνει η ελληνική κοινωνία προς την Αριστερά. Κι έχει απόλυτο δίκιο όταν προβλέπει πως δεν υπάρχει σωτηρία για τον τόπο για όσο διάστημα η Αριστερά και οι ιδέες της αποτελούν λατρευτικό τοτέμ για τη χώρα και τον λαό. Δυστυχώς, καμία πολιτική παράταξη στον τόπο δεν τολμάει να αμφισβητήσει ευθαρσώς αυτή την ιερότητα του ντόπιου μαρξιστικού εικονοστασίου. Ουδέποτε η παραδοσιακή ελληνική Δεξιά τόλμησε να αμφισβητήσει ανοιχτά την αξιακή πρωτοκαθεδρία της αριστερής κοσμοθεωρίας. Συχνά ακούγεται ο ισχυρισμός πως στη «θεωρία η Αριστερά έχει δίκο, στην πράξη είναι που τα χαλάει». Η ουσία είναι όμως πως η Αριστερά δεν έχει δίκιο ούτε στη θεωρία. Διότι κι εκεί έχει παντού χρεοκοπήσει. Αν στην Ελλάδα δεν υπάρξει συνειδητή ιδεολογική αντιπαράθεση με τις αριστερές ιδεοληψίες, με πρόθεση να αναδειχθεί η παγκόσμια πλέον ανυποληψία τους, δεν πρόκειται ποτέ να προωθηθούν πολιτικές ρεαλιστικές που θα βγάλουν τη χώρα από τα αδιέξοδα. Είναι λυπηρό να γίνονται και σήμερα ακόμη προσπάθειες να τονωθεί «το αριστερό προφίλ του αρχηγού της αξιωμ. αντιπολίτευσης» για να διευρυνθεί δήθεν η εκλογική του απήχηση. Δεν γίνεται άραγε συνειδητό από τους σχετικούς συμβουλάτορες πως έτσι σμιλεύονται τα δεσμά της αυριανής του αιχμαλωσίας σε θέσεις αδύναμες να προσφέρουν λύσεις στα αδιέξοδα της χώρας; Το παράδειγμα του Φιγιόν στη Γαλλία που, στην πλέον κρατικιστική κοινωνία της Ευρώπης, τόλμησε να συντρίψει τα δεσμά της πολιτικής ορθότητας και να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας και της αποδεσμευμένης από τον κρατισμό ανοιχτής κοινωνίας –με συναρπαστική σχετική εκλογική απήχηση– δεν έχει αφυπνίσει ακόμη κανένα;
Ανδρεας Ανδριανοπουλος, Πρ. υπουργός, δ/ντής Ινστιτούτου Διπλωματίας
Είσθε για μια δημοσκόπηση;
Κύριε διευθυντά
Μετά την πρόσφατη δημοσίευση των δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης των πολιτικών προσώπων, νομίζω ότι μια δημοσκόπηση με το ερώτημα: «Πιστεύετε ότι οι δηλώσεις των περιουσιακών στοιχείων των πολιτικών μας είναι ειλικρινείς; Ναι ή Οχι», θα είχε πολύ διασκεδαστικό συμπέρασμα…
Γεωργιος Καραβασιλης – Βύρωνας
