Κύριε διευθυντά
Παίρνω το θάρρος να «μονομαχήσω» ιδεολογικά με τον κ. Στέφανο Κασιμάτη. Ανθρωπος ευρύτατης μόρφωσης και με ορθή κρίση και αντίληψη για τα πολιτικά μας δρώμενα, πιστεύω ότι έχει κερδίσει με τις ενδιαφέρουσες αναλύσεις του ένα μεγάλο αριθμό από φανατικούς αναγνώστες, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται και ο γράφων. Να μου επιτρέψετε, ωστόσο, κ. Κασιμάτη, να εκφράσω κάποιες ενστάσεις για τις μεταφυσικές σας απόψεις και για τον τρόπο που τις εκφράζετε, έστω και με αρκετή καθυστέρηση για τεχνικούς λόγους ανεξάρτητους από τις προθέσεις μου. «Ευτυχώς που δεν υπάρχει ζωή μετά θάνατον», δηλώσατε κατηγορηματικά σε παλιότερο σχόλιό σας. Τόση σιγουριά για ένα τέτοιο θέμα από έναν τόσο έξυπνο άνθρωπο… Δεν νομίζετε ότι θα ήταν πιο σεμνό και θα ταίριαζε πιο πολύ σ’ έναν σύγχρονο σκεπτόμενο άνθρωπο αν δηλώνατε αγνωστικιστής, ότι δεν γνωρίζετε αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή ή έστω ότι δεν πιστεύετε σ’ αυτήν; Εμείς οι χριστιανοί δεν το γνωρίζουμε, το πιστεύουμε όμως, όπως πιστεύουμε και σ’ έναν προσωπικό Θεό όπως Τον περιγράφει η Βίβλος. Σας είναι ασφαλώς γνωστή η σοφή ρήση ότι «από τη στιγμή που θα παύσεις να πιστεύεις στον Θεό μπορείς να πιστεύεις σε οτιδήποτε». Ακόμη περισσότερο ότι δεν μπορείς και να γνωρίζεις οτιδήποτε, δεν νομίζετε; Η δεύτερη ένστασή μου αναφέρεται στην αποστροφή σας προς τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο σε σχόλιό σας σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών: «Δεν είναι το μάθημα των Θρησκευτικών που περνάει κρίση, εδώ και τουλάχιστον εκατό χρόνια. Πέρασαν πια αρκετοί αιώνες για να ξέρουμε ότι ο Βολταίρος νίκησε…»
Καταρχήν κ. Κασιμάτη –ή «καταρχάς», όπως το θέλει ο κ. Βερέμης– γνωρίζετε πολύ καλά ότι ο Βολταίρος ούτε άθεος ήταν με την απόλυτη έννοια του όρου, ούτε σίγουρος πως δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Κι ακόμη, αν με την παραπάνω φράση υπαινίσσεστε νίκη στον «πόλεμο» ανάμεσα στον Διαφωτισμό και στη χριστιανική πίστη όπως εκτίθεται στα Ευαγγέλια και στις αποστολικές επιστολές, και ότι τελικά ο Διαφωτισμός βγήκε νικητής, ναι ίσως, από μια άποψη έχετε δίκιο, αν ρίξουμε μια ματιά στη γενική εικόνα της εποχής μας. Αλλά για ποια «φώτα» και ποιο «Διαφωτισμό» να μιλήσουμε, κ. Κασιμάτη; Για εκείνον που κόστισε εκατόμβες αθώων ανθρώπων με τη Γαλλική Επανάσταση; Ή για τα εκατομμύρια των θυμάτων του «σίκουελ» της Γαλλικής Επανάστασης, εκείνης των Μπολσεβίκων, που και εσείς τόσο πολύ απεχθάνεστε; Ή μήπως εννοείτε με τα «εκατό χρόνια» την κατάντια της ευρωπαϊκής σκέψης με τους παραλογισμούς του Σαρτρ και τις παλαβομάρες του Αλτουσέρ και του Ντεριντά, που και οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν αυτά που λένε; Ή ακόμη και την «political correctness» που κι εσείς νιώθετε αλλεργία απέναντί της; Σε τελευταία ανάλυση, τι έχει να μας προσφέρει στα τελευταία εκατό χρόνια η αθεϊστική ευρωπαϊκή σκέψη εκτός από την τέλεια αποδόμηση του ανθρώπινου μυαλού και του ορθού λόγου και την κατεδάφιση όσων έκτισαν αιώνες ολόκληροι, κυρίως μετά τη Θρησκευτική Μεταρρύθμιση;
Εκτιμώ την ευρυμάθειά σας, αλλά πιθανώς αγνοείτε ότι οι βασικές ιδέες του Διαφωτισμού για την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη διακηρύχτηκαν και διαδόθηκαν για πρώτη φορά από τους χριστιανούς καλβινιστές πουριτανούς στις αγγλοσαξονικές χώρες και από τους «ομογάλακτους» αδελφούς τους, τους ουγενότους στη Γαλλία πολύ πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Κι όσο για τον «νικητή» Βολταίρο, σας πληροφορώ, αν δεν το γνωρίζετε, ότι όσο ζούσε διακήρυττε ότι σε μερικά χρόνια από τον θάνατό του η Αγία Γραφή θα είχε πέσει στα αζήτητα, κι ήταν ακριβώς η κατοικία του που χρησιμοποιήθηκε ύστερα από χρόνια σαν αποθήκη των Αγίων Γραφών… Και μέχρι σήμερα η Βίβλος εξακολουθεί σταθερά να είναι το «μπεστ σέλερ» όλων των εποχών.
Δυστυχώς για σας, κ. Κασιμάτη, αν είναι κάποιος που έχει νικήσει τελικά και ουσιαστικά, αυτός δεν είναι ο Βολταίρος…
Στεφανος Κατσαρκας, Πολ. Μηχανικός, τ. επιμελητής ΑΠΘ, Διευθυντής Χορωδίας Ευαγγελικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης
Για μια σπουδαία παιδαγωγό
Κύριε διευθυντά
Η Αναστασία-Μαρίνα Χριστοπούλου – Σωτηροπούλου που απεβίωσε πρόσφατα, γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα όπου έζησε τα πρώτα της χρόνια. Οταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος μετακόμισε στα πάτρια εδάφη του πατέρα της, στην Ακράτα Αχαΐας. Εκεί τελείωσε το λύκειο και έμαθε να αγαπάει τη φύση και τον Θεό. Σπούδασε παιδαγωγός δημοτικής εκπαίδευσης στην Αρσάκειο Παιδαγωγική Ακαδημία και πήρε το πτυχίο της με 9,89, έναν από τους υψηλότερους βαθμούς που έχει απονείμει η Ακαδημία. Συνέχισε τις σπουδές της πάνω στην Παιδαγωγική με σεμινάρια στη Γαλλία και την Ελβετία. Ασχολήθηκε με τις εξελίξεις της Επιστήμης της Ψυχολογίας στην Ελλάδα και διετέλεσε αντιπρόεδρος του Αντλεριανού Συλλόγου. Το 1976 πρωτοπορώντας και προβλέποντας, πρώτη εκείνη, την ανάγκη ανάπτυξης κέντρων προσχολικής αγωγής στην Ελλάδα, ίδρυσε την πρώτη ιδιωτική σχολή παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας, το Αθηναϊκό Κέντρο Παιδαγωγικών Ερευνών και Σπουδών (ΑΚΠΕΣ), από το οποίο μορφώθηκαν και αποφοίτησαν πάνω από 4.000 άτομα, που σταδιοδρόμησαν ως παιδαγωγοί Προσχολικής Ηλικίας και διευθυντές Παιδικών Σταθμών. Οι αριστούχοι – υπότροφοι απόφοιτοι της Σχολής της αποτέλεσαν το παιδαγωγικό προσωπικό του Νηπιαγωγείου «Θεία Τάτα», που ίδρυσε στην Κηφισιά, το οποίο για πολλά χρόνια λειτούργησε υπό την παιδαγωγική της διεύθυνση και αποτέλεσε πραγμάτωση του παιδαγωγικού της οράματος.
Συνεργάστηκε με το υπουργείο Παιδείας για τη διαμόρφωση της ύλης των Ινστιτούτων Επαγγελματικής Κατάρτισης Προσχολικής Αγωγής και το 1994 ίδρυσε το «Παιδαγωγικό ΙΙΕΚ Σωτηροπούλου». Οι εκπαιδευτικοί φορείς υπό τη διεύθυνσή της πραγματοποίησαν πολλά συνέδρια με θέματα όπως η Παιδική Λογοτεχνία, Παιδί και Μουσείο, Ειδική Αγωγή κ.ά., και συνεργάστηκαν στενά με αντίστοιχες ευρωπαϊκές σχολές, στη Γαλλία και στη Μ. Βρετανία. Η ίδια έκανε πολλές ομιλίες σε επιστημονικές και εκπαιδευτικές συναντήσεις και σε σχολές γονέων. Είναι η συγγραφέας βιβλίου για γονείς και παιδαγωγούς με τίτλο «Οι μεγάλοι με τους μικρούς». Επίσης, σε πολλούς συλλογικούς τόμους έχουν εκδοθεί πολυάριθμα δικά της παραμύθια για παιδιά και ποιήματα.
Η Μαρίνα, όπως την έλεγαν οι φίλοι της από την Παιδαγωγική Ακαδημία, η Τάτα όπως την ήξεραν όλοι, παντρεύτηκε με τον Νίκο Σωτηρόπουλο και απέκτησε τέσσερα παιδιά, τρεις γιους και μία κόρη. Αργότερα, η οικογένειά της εμπλουτίστηκε με επτά εγγόνια. Στο μεγάλωμα των ατόμων αυτών υπήρξε ο κύριος γνώμονας, το παράδειγμα, το μεγαλύτερο στήριγμα σε κάθε τους βήμα, όταν ήταν παιδιά, στην ενηλικίωσή τους, στις σπουδές τους, στη διαμόρφωση των οικογενειών τους, μέχρι την τελευταία της πνοή. Εφυγε ανήμερα τα Χριστούγεννα που πέρασαν και άφησε κενή τη σημαντική θέση που είχε στη ζωή πολλών ατόμων, των φοιτητριών της, των φίλων της, των παιδιών της, των εγγονιών της. Σε ευχαριστούμε για όλα, Τάτα, μοναδική μέντορα και αναντικατάστατη ΜΑΝΑ.
Μαρινα Σωτηροπουλου – Ζορμπαλα, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης και φοιτητές (τα στοιχεία τους στη διάθεση της «Κ»)
Οι δολοφονίες Ισραηλινών
Κύριε διευθυντά
Η δολοφονία τριών κοριτσιών και ενός αγοριού, ηλικίας 20 ετών, στρατιωτών του Ισραήλ, από Παλαιστίνιο τρομοκράτη, αλλά και τα συνεχιζόμενα «μαχαιρώματα» κατά αθώων πολιτών στις πόλεις και τα χωριά του Ισραήλ από Παλαιστίνιους τρομοκράτες βάζουν σε σκέψεις πολλούς, γιατί ο ισραηλινός στρατός δεν μπορεί να αποκρούσει δυναμικά και αποτελεσματικά τους φονιάδες αυτούς. Υστερα από κάθε δολοφονία πολίτη ή στρατιώτη του Ισραήλ, οι Παλαιστίνιοι του Ισραήλ, που είναι Ισραηλινοί πολίτες και έχουν τα ίδια αγαθά που έχουν και οι Εβραίοι πολίτες του Ισραήλ, χωρίς απολύτως καμία διάκριση, χαίρονται, τραγουδούν και μοιράζουν γλυκά, για να γιορτάσουν τη δολοφονία συμπολίτη τους.
Μεταφέρω τα λόγια του φίλου Σπύρου Καραλή, όπως τα διάβασα σε ανάρτησή του στο Διαδίκτυο: «Νομίζω ότι το σημερινό Ισραήλ υπολείπεται κατά πολύ από το παλαιότερο ηρωικό Ισραήλ, που η ανθρωπότητα είχε γνωρίσει κατά τον Πόλεμο των 6 Ημερών του 1967 ή ακόμη κατά τον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Η αραβική τρομοκρατία, η αραβομουσουλμανική παλαιστινιακή προπαγάνδα, η κούραση των πολέμων και η εβραϊκή φιλοπαλαιστινιακή Αριστερά έχουν καταφέρει να ροκανίσουν τη συνοχή, την πεποίθηση και το δίκιο τους και τον ηρωισμό της τότε ισραηλινής κοινωνίας».
Ιακωβος Φριζης
