Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 18ης Ιουνίου 2017 δημοσιεύτηκε επιστολή του προέδρου της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδος κ. Γ. Πατούλη σχετικά με το άρθρο μου «Μικρές Ειδήσεις – Μεγάλα Ρουσφέτια» που δημοσιεύτηκε στην «ΚτΚ» στις 15 Ιανουαρίου 2017. Ομολογώ ότι μου προξένησε πολύ μεγάλη έκπληξη η επιστολή του κ. Πατούλη, διότι στο άρθρο μου πουθενά δεν μίλησα απαξιωτικά για την ΚΕΔΕ και τους Δημάρχους. Αντίθετα, προσπάθησα να τεκμηριώσω με στοιχεία, ότι οι κυβερνώντες με Νόμους και Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου υποχρεώνουν τους Δημάρχους να διατηρούν πλεονάζον προσωπικό στην καθαριότητα, ανεξάρτητα από τις ανάγκες τους. Μου είναι αδύνατο να καταλάβω γιατί ο κ. Πατούλης θέλησε να απαντήσει σε ένα άρθρο το οποίο στηρίζει τους Δημάρχους και καυτηριάζει τη στάση των υπουργών της Κυβέρνησης. Με όσους συζήτησα το περιεχόμενο του άρθρου, το συμπέρασμά τους ήταν η πλήρης στήριξη των Δημάρχων, κόντρα στις προσπάθειες της Κυβέρνησης για ρουσφετολογικές προσλήψεις. Ειδικότερα η τελευταία (ν)τροπολογία που καταργεί την υποχρέωση των Δημάρχων να εξαντλούν όλα τα ένδικα μέσα στις εργατικές διάφορες, ουσιαστικά αυξάνει τις πιέσεις προς τους Δημάρχους να δέχονται τις πρωτοβάθμιες αποφάσεις οι οποίες γενικά είναι υπέρ των εργαζομένων. Οπως πολύ χαρακτηριστικά γράφω στο άρθρο μου για το θέμα αυτό: «Δηλαδή και πάλι οι πολιτικοί λένε στους εργαζόμενους “εμείς σας βολέψαμε και αν οι δήμαρχοι σας πάνε στα δικαστήρια, να τα βάλετε με τους δημάρχους, όχι με εμάς”».
Θα πρότεινα στο κ. Πατούλη να ξαναδιαβάσει με τη δέουσα προσοχή το άρθρο, για να διαπιστώσει ότι στο κείμενό μου στηρίζω τους Δημάρχους και καυτηριάζω τους πολιτικούς που μας κυβερνούν, οι οποίοι εξακολουθούν να κάνουν το μόνο που γνωρίζουν: προσλήψεις και πάλι προσλήψεις, ανεξάρτητα από τις ανάγκες και από τη βούληση των καθ’ ύλην αρμοδίων Δημάρχων.
Ανδρεας Δρυμιωτης, Σύμβουλος επιχειρήσεων
Ενα «εύγε» στους σκιτσογράφους
Κύριε διευθυντά
Ομολογώ, ως πιστή καθημερινή αναγνώστρια της «Καθημερινής», πως με εξέπληξε η τόσο επικριτική στάση της επιστολογράφου σας κ. Κουλούρη, παιδιάτρου –έναντι της εφημερίδας– με τίτλο «Το πνεύμα των Χριστουγέννων» στις 4-1-2017.
Βρήκα ακραίες κάποιες αποστροφές του λόγου της. Ισχυρίζεται ότι η απουσία των Χριστουγέννων από το κυριακάτικο φύλλο της εφημερίδας σημαίνει «την αλλαγή φιλοσοφίας και προσανατολισμού στην ουδετερότητα…». Αποψη, που χρήζει φυσικά ιδιαίτερης ανάλυσης σε ειδικά σεμινάρια. Και το πλέον ακραίο, ότι με την επιλογή της η εφημερίδα να εκδώσει το έργο των γελοιογράφων της, αποσκοπούσε στο να «φιμώσει» και ίσως να «διακωμωδήσει» μέσα από γελοιογραφίες το πνεύμα των Χριστουγέννων! Ειλικρινά αποφεύγω να χαρακτηρίσω το παράλογο του σκεπτικού της με ανάλογο ύφος και αρκούμαι να εστιάσω στο σοφόν «ουδέν άγαν».
Επιπροσθέτως, διερωτώμαι. Δεν παρακολουθεί η κυρία τη σπουδαία ανθρωπιστική προσφορά «Καθημερινής» – ΣΚΑΪ και τηλεόρασης, του ίδιου συγκροτήματος, που με το μήνυμα «Ολοι μαζί μπορούμε» επί δύο χρόνια και ιδιαίτερα τις μέρες των εορτών συγκέντρωσαν τόνους τροφίμων, ειδών ένδυσης, βιβλίων και άλλων χρήσιμων ειδών τα οποία προσέφεραν και ανακούφισαν απόρους, ανέργους, αστέγους και έδωσαν χαρά σε άπορα παιδιά δικά μας και δύστυχα μεταναστών;
Αραγε όλες αυτές οι πράξεις, έστω έναντι και μιας ατυχούς παράλειψης, αντιβαίνουν –συγκριτικά– στο πνεύμα των Χριστουγέννων, που με την έλευσή του, τη διδαχή του και το μαρτύριό του κληροδότησε –αιώνες πριν– στη χριστιανοσύνη ο Ναζωραίος;
Εν κατακλείδι, πιστεύω ότι με το να επιδιώκεις να επισημάνεις και τη μεταφυσική διάσταση της κορυφαίας των ημερών της χριστιανοσύνης, δεν δικαιούσαι να στηλιτεύεις τις προθέσεις και την πίστη των άλλων αβασάνιστα και προσβλητικά! Αξίωμα αρετής, κατά την άποψή μου. Εάν αγαπάς δεν δυναμιτίζεις… απλώς διαλέγεσαι και νουθετείς ήπια, ειρηνικά!
Δηλώνω ευθαρσώς πως είμαι εκ πεποιθήσεως χριστιανή ορθόδοξη, αλλά και ότι χάρηκα την έκδοση των σκιτσογράφων μας από καρδιάς! Ανάσα ανακούφισης ο σχολιασμός της βίας, της μιζέριας και των σημείων των καιρών με έναν δικό τους τρόπο, που στην ουσία «μαστιγώνει» την κατάλυση των αξιών, των νόμων, των ηθών και των θεσμών, που αφορούν τη λειτουργία μιας ευνομούμενης και με ουμανιστική αντίληψη κοινωνίας πολιτών. Σεβαστός και θεμιτός ο λόγος, αλλά και ο αντίλογος!
Φονη Ρεπουλη – Φιλόλογος
Ο Μ. Χατζιδάκις για την «Ελένη»
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τη διανομή από την «Κ» της παγκόσμιας εκδοτικής επιτυχίας «Ελένη» του φίλου μου Νίκου Γκατζογιάννη, αμφότεροι από το χωριό Λεια, σκαρφαλωμένο ψηλά στη δύσβατη Μουργκάνα, θα ήθελα να αναφερθώ στη γνώμη του αείμνηστου Μάνου Χατζιδάκι, από τα πιο ανεξάρτητα, θα έλεγα, πνεύματα της Ελλάδος, για την «Ελένη». Ετσι σε σχετική ερώτηση απάντησε:
«…η δε Ελένη του Γκατζογιάννη (είναι) επίσης ένα βιβλίο ισχυρής εντυπώσεως με δημοσιογραφική τεχνική». Στην επόμενη ερώτηση:
– Την ίδια γνώμη έχετε και για τα άλλα δύο βιβλία που γράφτηκαν σαν απάντηση στην «Ελένη»;
«Οχι. Τα άλλα είναι απλώς κατασκευάσματα και δεν καταδέχομαι να τα βάλω σπίτι μου. Τα φυλλομέτρησα στα βιβλιοπωλεία και πήγα και πλύθηκα μετά, γιατί όταν πιάνω κάτι που δεν μου αρέσει, πλένω τα χέρια μου».
Η περικοπή αυτή αναφέρεται σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Μ. Χατζιδάκις στον Θαν. Φωσκαρίνη και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι» εκδ. Ικαρος.
Μετά την πτώση της Μουργκάνας, 14.9.1948, οι αντάρτες του ΔΣΕ μετέφεραν βιαίως και συλλήβδην τους πληθυσμούς της Μουργκάνας στην Αλβανία και μετά την πτώση του Γράμμου, τον Αύγουστο του 1949, με το πολωνικό φορτηγό πλοίο «Κοσιούσκο» στην Πολωνία και τελικά στην Ουγγαρία. Ενας από τους ακούσιους επιβάτες του «Κοσιούσκο» ήταν και ο υποσημειούμενος, ηλικίας τότε 5 ετών. Επιστρέψαμε στην Ελλάδα, ως βιαίως απαχθέντες, τον Φεβρουάριο του 1954.
Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος
Πίσω από τα λόγια των «δραχμιστών»
Κύριε διευθυντά
Διαμαρτύρεται ο σεβαστός καθηγητής κ. Θεόδωρος Κατσανέβας, με επιστολή του στην «Καθημερινή» της 11ης Ιανουαρίου 2017, διότι η εφημερίδα δεν έχει δώσει βήμα σε σοβαρούς Ελληνες οικονομολόγους που έχουν την άποψη ότι η δραχμή είναι εναλλακτική πρόταση για έξοδο της ελληνικής οικονομίας από την κρίση. Η πραγματικότης, όμως, είναι ότι η Ελλάδα είναι εκτός Ευρωζώνης ήδη από τα τέλη Ιουνίου 2015, με τη θέσπιση ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων και την «εισαγωγή», ως εθνικού νομίσματος, του μπλοκαρισμένου ευρώ. Είναι αλήθεια ότι εξακολουθεί, επίσης, να κυκλοφορεί, ως παράλληλο νόμισμα στην Ελλάδα το ελεύθερο ευρώ. Εν τούτοις, ένα σημαντικό στοιχείο του προγράμματος οικονομικής πολιτικής που πρότεινε η «συμμορία της δραχμής» εφαρμόζεται ήδη από 18 μηνών. Απέδωσε καρπούς η πολιτική αυτή; Πρέπει, νομίζω, η «Καθημερινή» να δώσει βήμα στον κ. Κατσανέβα για να εξηγήσει ο ίδιος στους αναγνώστες τι απέδωσε μέχρι τώρα η πολιτική της οποίας υπερμαχεί και τι μπορεί ενδεχομένως να αποδώσει στο μέλλον. Ιδιαίτερο ένδιαφέρον έχουν οι προτάσεις της «συμμορίας της δραχμής» για το πώς θα αποφύγει η χώρα να χρηματοδοτήσει, για δευτέρα φορά, τη δημιουργία ενός παρασιτικού και πελατειακού παρακράτους. Στα μακρά έτη που η χώρα είχε πλήρη νομισματική κυριαρχία, η εκάστοτε κυβέρνηση μπορούσε να σφετερίζεται, μέσω της εκτυπώσεως πληθωριστικού νομίσματος, το όποιο παραγωγικό πλεόνασμα της χώρας για να κάνει πελατειακές και ψηφοθηρικές παροχές. Με αποτέλεσμα να βαλτώνουν η παραγωγή και το βιοτικό επίπεδο, ιδίως όσων δεν τα είχαν καλά με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Ασφαλώς οι κυβερνήσεις της εποχής μπορούσαν, με τον τρόπο αυτό, να αγοράζουν την ψήφο μιας πλειονότητας των πολιτών με αντάλλαγμα πελατειακές παροχές. Ελπίζω ότι οι σοβαροί οικονομολόγοι της δραχμής κατανοούν πόσο η καλλιέργεια, με τέτοια μέσα, της ιδιοτελείας των πολιτών οδηγεί, τελικώς, σε αδιέξοδα όπως το σημερινό.
Γεωργιος Ιακ. Γεωργανας
Παρηγοριά στον Σολωμό
Κύριε διευθυντά
Η πατρίδα μας βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, ίσως στη χειρότερη που μπορούσε. Ολοι το λέμε, πολλοί το φωνάζουν. Και εμείς τι κάνουμε; Λαός και πολιτικοί; Ισως η απάντηση να βρίσκεται, μπορεί και η λύση, σε μερικούς από τους στίχους του εθνικού μας ποιητή. «Μοναχή τον δρόμο επήρες, / εξανάλθες μοναχή, / δεν είν’ εύκολες οι θύρες, / εάν η χρεία τες κουρταλή. (…) Η Διχόνοια που βαστάει / Ενα σκήπτρο η δολερή / καθενός χαμογελάει, / πάρ’ το, λέγοντας, κι εσύ. (…) Μην ειπούν στο στοχασμό τους / τα ξένα έθνη αληθινά: / “Εάν μισούνται ανάμεσό τους / δεν τους πρέπει ελευθεριά”».
Με την ελπίδα, που κοντεύει να πεθάνει, ότι ο Θεός θα μας βοηθήσει κι εμείς όλοι θα βάλουμε μυαλό;
Στελιος Παπαγεωργιου, Συνταξιούχος δάσκαλος
