Κύριε διευθυντά
Συχνά πυκνά έρχεται στην επικαιρότητα το «Σύνταγμα». Τι σημαίνει και πώς εφαρμόζεται; Ο δικηγόρος κ. Γ. Σταραντζής αναφέρει («Καθημερινή» 4 Ιαν. σ. 10) ότι «ο όρος Σύνταγμα εισήχθη από τον Αδ. Κοραή, ο οποίος απέδωσε τον ρωμαϊκό όρο constitution.» (constitutio, onis, σύστασις,/σύνταγμα, θεμελιώδης νόμος. Ιωάν. Σιδέρη λεξικόν ΛΑΤΙΝΟΕΛΛΗΝΙΚΟΝ, ΑΘΗΝΑΙ 1964). Για τα ελληνικά δεδομένα, τον καλύτερο ορισμό τον έδωσε ένας Αμερικανός δημοσιογράφος στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 (Ιουλιανά, αποστασία κ.λπ.): «Σύνταγμα στην Ελλάδα σημαίνει πλατεία και είναι μπροστά στα Ανάκτορα για να… καταπατείται πιο εύκολα!».
Ομως για ποιο λόγο οι κατώτεροι δικαστικοί αποχωρούν μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό πέμπτο έτος, ενώ οι ανώτεροι μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό έβδομο; Είναι πιο εύκολη η δουλειά του Αρεοπαγίτου ώστε να «αντέχει εις το γήρας;». Αλλωστε, αυτή η διάκριση στην ηλικία αποτελεί και μέγα πειρασμό για τους δικαστές των κατωτέρων βαθμών να πιέζουν τους υπηρεσιακούς παράγοντες ένα μήνα πριν από το όριο των 65 ετών, να πάρουν βαθμό ανώτατο. Μήπως είναι και αυτή αιτία δημιουργίας του νέου Συλλόγου Δικαστικών; Πολλά τα οφέλη και οι πειρασμοί μύριοι. Εδώ γίνεται προσπάθεια «περιγραφής» της συνταγματικής διάταξης ώστε, το 67 να γίνει 70 για τους Ανωτάτους (βλ. άρ. 97 Σ. χούντας και άρ. 95 Σ. 1927). Τι σημαίνει επί της ουσίας ο όρος «ισόβιοι», αφού αποχωρούν άπαντες υποχρεωτικώς με κάποιο όριο ηλικίας. Εν Ελλάδι ισοβιότητα ισχύει μόνο για τους Μητροπολίτες και για μερικούς… πολιτικούς. Για τους καθηγητές των ΑΕΙ το όριο είναι το 67 (Σ. 1975/2008). Οταν ο Βενιζέλος ετοίμαζε νόμο για το όριο των καθηγητών ΑΕΙ, τον πλησίασε ένας να του ζητήσει ρουσφέτι:
– Κύριε Πρόεδρε παρακαλώ να παραταθεί η παραμονή μου στην έδρα, διότι είμαι αναντικατάστατος. – Πόσα χρόνια κατέχετε την έδραν; – Τριάκοντα! – Ακριβώς δι’ αυτόν τον λόγον πρέπει να αποχωρήσετε, διότι επί τριάκοντα έτη δεν εμεριμνήσατε διά τον αντικαταστάτη σας!
Χρήσιμη μια αναδρομή στις συνταγματικές διατάξεις περί το όριον, από συστάσεως του ελληνικού κράτους:
Πολιτικόν Σύντ. της Ελλ. 1832. άρ. 268. «Μετά δέκα έτη από της σήμερον θέλουν διοριστεί διά βίου δικασταί».
Σύνταγμα 1844, άρ. 70. «Ο Βασιλεύς διορίζει τους Γερουσιαστάς ισοβίως, άρ. 97. Ειδικός νόμος θέλει κανονίσει τα περί αποχωρήσεως των Γερουσιαστών και ισοβίων Δικαστών, ένεκα γήρατος, ή νοσημάτων».
Σύνταγμα 1864. άρ. 98. «Ειδικός νόμος θέλει κανονίσει τα περί αποχωρήσεως των ισοβίων δικαστών και μελών του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ένεκα γήρως ή διαρκών νοσημάτων».
Σύνταγμα 1 Ιουνίου 1911. άρ. 88. «Οι Αρεοπαγίται, εφέται και πρωτοδίκαι εισίν ισόβιοι. Αποχωρούσιν δε υποχρεωτικώς της υπηρεσίας κατά την συμπλήρωσιν του υπό του νόμου κανονιζομένου ορίου ηλικίας. Μέχρι της επιψηφίσεως νέου ειδικού νόμου περί ορίου ηλικίας πάντες οι ανωτέρω έμμισθοι δικαστικοί υπάλληλοι αποχωρούσι κατά το εξηκοστόν πέμπτον έτος συμπεπληρωμένον».
Σύνταγμα 1926 άρ. 92 /1927 άρ. 95. Σύνταγμα 1952. άρ. 88. «Οι Αρεοπαγίται Εφέται και Πρωτοδίκαι είναι ισόβιοι, οι δε Εισαγγελείς είναι μόνιμοι, …Αποχωρούν δε υποχρεωτικώς της υπηρεσίας τα μεν μέλη του Αρείου Πάγου, οι Πρόεδροι και Εισαγγελείς Εφετών άμα τη συμπληρώσει του εβδομηκοστού έτους της ηλικίας των, οι δε λοιποί… άμα τη συμπληρώσει του εξηκοστού πέμπτου».
[«Σύνταγμα 1968» (της χούντας) άρ. 97, παρ. 2 «Τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου, οι Σύμβουλοι Επικρατείας, οι Αρεοπαγίται, ο Εισαγγελεύς… οι Πρόεδροι και Εισαγγελείς Εφετών αποχωρούν… υποχρεωτικώς της υπηρεσίας άμα τη συμπληρώσει του εβδομηκοστού έτους της ηλικίας των. Οι λοιποί τακτικοί δικασταί αποχωρούν υποχρεωτικώς άμα τη συμπληρώσει του εξηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας των».
Αρ. 125, παρ. 4. «Οι καθηγηταί των Πανεπιστημίων και των ισοτίμων Ανωτάτων Σχολών, ασχέτως χρόνου υπηρεσίας, αποχωρούν επί τη συμπληρώσει του εξηκοστού πέμπτου έτους της ηλικίας των» (νέα διάταξη)].
Σύνταγμα 1975/2008 άρ. 16 παρ. 6. «Νόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, μέχρι της εκδόσεως τούτου οι υπηρετούντες καθηγηταί αποχωρούν αυτοδικαίως επί τη λήξει του ακαδημαϊκού έτους, κατά το οποίον συμπληρούν το εξηκοστόν έβδομον έτος της ηλικίας των».
Σύνταγμα 1975/2008. άρ. 88 παρ. 5. «Οι δικαστικοί λειτουργοί, έως και τον βαθμό του εφέτη… αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό πέμπτο έτος της ηλικίας τους και όλοι όσοι έχουν βαθμούς ανωτέρους από αυτούς αποχωρούν υποχρεωτικά από την υπηρεσία μόλις συμπληρώσουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους… Θεωρείται ως ημέρα που συμπληρώνεται το όριο αυτό η 30ή Ιουνίου του έτους της αποχώρησης του δικαστικού λειτουργού».
Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός – Νομικός, τ. Γυμνασιάρχης
Τα τιμημένα ράσα της Αιδηψού
Κύριε διευθυντά
Εκ καταγωγής Αιδήψιος, ο οποίος διατηρώ επικοινωνία με τη γενέτειρα πόλη, θεωρώ υποχρέωσή μου να επαινέσω δημόσια τους τρεις ιερωμένους των τριών ιερών ναών του Δήμου Αιδηψού. Τον πατέρα Ηλία Ευθυμιόπουλο, ιερέα του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου, αρχιερατικό επίτροπο Β. Ευβοίας, τον πατέρα Νικόλαο Σακκαγιάννη, ιερέα του Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων (Μητροπόλεως της Αιδηψού), και τον πατέρα Νικόλαο Αργυρίου, ιερέα του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος. Και οι τρεις με ανώτερες θεολογικές σπουδές, με αδαμάντινο χριστιανικό και εκκλησιαστικό ήθος τιμούν την Εκκλησία μας και αποτελούν κοσμήματα και εγκαλλωπίσματα της ορθόδοξης χριστιανικής Εκκλησίας μας. Ο Γάλλος συγγραφέας Σταντάλ γράφει στο κλασικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, στο βιβλίο του «Το κόκκινο και το μαύρο», ότι «ένας καλός παπάς σε μια πόλη είναι ευλογία του Θεού». Πράγματι, οι τρεις, οι δικαίως από εμένα εγκωμιαζόμενοι είναι ευλογία Θεού για τον Δήμο Αιδηψού, τον δίκαιο έπαινό του δικαούνται και τον παίρνουν με το… σπαθί της αγάπης που ακτινοβολούν! Γιατί, εκτός από την άψογη εκτέλεση των εκκλησιαστικών καθηκόντων τους, βρίσκονται κοντά στο ποίμνιό τους, στον σκληρό αγώνα επιβίωσης κάθε οικογενείας για τον επιούσιον άρτον στη δύσκολη περίοδο που περνά η χώρα μας και μαζί της η Αιδηψός. Αυτή η ευλογημένη τριάδα, αυτά τα φωτισμένα ράσα είναι κοντά στον φτωχό ενορίτη τους και προσφέρουν βοήθεια και συμπαράσταση σε αυτούς που την έχουν ανάγκη. Κάθε χρόνο, και ιδιαίτερα τις άγιες ημέρες της χριστιανοσύνης, τα δέματα αγάπης και βοήθειας ήταν σε κάθε σπίτι φτωχής οικογενείας, τα φάρμακα των ανασφάλιστων απόρων δεν τα στερήθηκε κανένας ασθενής και κανείς δεν έμεινε αβοήθητος από τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας. Μια τέτοια Εκκλησία, με τέτοιους αντιπροσώπους είναι πράγματι «ευλογία στην πόλη». Η καλή και η ηθική πράξη δεν είναι μόνο βαθύτατα χριστιανική, είναι αγώνισμα ζωής και ολυμπιονίκης της ζωής είναι εκείνος που την προσφέρει στον πλησίον του. Ναι, και η αγία ευλογημένη τριάδα των ιερωμένων του Δήμου Αιδηψού είναι πρωταθλητές χριστιανικής αγάπης και προσφοράς προς τον πάσχοντα ενορίτη-συντοπίτη μας.
Ο γράφων την επιστολή αυτή δεν σκορπά επαίνους εύκολα, το θεάρεστο αυτό έργο τους το πληροφορούμαι από τους αποδέκτες δημότες-ενορίτες του Δήμου Αιδηψού και το καταγράφω, δημοσιοποιώντας το στην πραγματική του έκταση και διάσταση. Εύγε!
Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣτΕ, πρώην επιστημονικός συνεργάτης του Αρχείου Νομολογίας
Το Κοράνιο για το Βυζάντιο
Κύριε διευθυντά
Οπως είναι γνωστό, αρκετοί ιστορικοί δεν συμφωνούν για την ελληνικότητα του Βυζαντίου, προβάλλοντας διάφορες θέσεις που δεν είναι αποδεκτές.
Για λόγους εγκυκλοπαιδικής ενημέρωσης, μελετώντας «Το Κοράνιο», το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων (έκδοση «Το Βήμα» 2016, επιμέλεια – σελιδοποίηση Γ. Προεστού, σελίς 364), διεπίστωσα ότι αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο (Α΄) για τους Ελληνες (αλ Ρουμ). Αναφερόμενο στην ήττα των Βυζαντινών από τους Πέρσες στη Συρία (615 μ.Χ.), γράφει:
1. Α.Λ.Μ. (Αλέφ, Λαμ, Μιμ). 2. Οι Ελληνες νικήθηκαν 3. σε μια χώρα κοντινή στη δική μας. Μετά όμως από τούτη την ήττα τους, και αυτοί θα νικήσουν 4. μέσα σε λίγα χρόνια. Τα πράγματα, είτε του παρόντος είτε του μέλλοντος, εξαρτώνται από τον Θεό. Την ημέρα εκείνη που θα νικήσουν οι Ελληνες, οι πιστοί θα ανακουφιστούν. (Οι μουσουλμάνοι Αραβες ήταν τότε με το μέρος των Βυζαντινών). Θεώρησα σκόπιμο να υπενθυμίσω αυτό το κεφάλαιο του Κορανίου για όσους ιστορικούς δεν το έχουν μελετήσει.
Γεωργιος Αραμπατζης, Ιατρός – Χολαργός
