Κύριε διευθυντά
Ολοι οι εχέφρονες στο τέλος κάθε χρήσης κάνουν απογραφή για να δουν τι επέτυχαν και τι πρόβλεψη, δηλ. ελπίδα, δικαιολογείται να έχουν για τη νέα περίοδο. Ας δούμε την πραγματική θέση και πρόθεση των Ελλήνων κατά κατηγορίες, δηλ. των επιχειρηματιών, των παρεχόντων εξαρτημένη εργασία, των συνταξιούχων, των δημοσίων υπαλλήλων και των πολιτικών.
– Οι επιχειρηματίες που έχουν παραγωγικές μονάδες, δεν μπορούν να επιζήσουν, διότι η υπερφορολόγηση κάνει μη ανταγωνιστικά τα προϊόντα τους σε μια συρρικνωμένη αγορά. Τη χρήση που έκλεισε η κατάστασή τους ήταν μη διαχειρίσιμη, κι αυτή που έρχεται θα είναι χειρότερη. Οσοι είμαστε σε αυτή την κατηγορία, ψάχνουμε πόρτα για να δραπετεύσουμε, γιατί αυτό επιβάλλει η ατομική μας επιβίωση. Αποτελεί τουλάχιστον ανοησία να πιστεύει κανείς, ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις με τις σημερινές συνθήκες, έχουν μέλλον.
– Οι άνεργοι έγιναν πολλοί και οι επιθυμούντες να εργαστούν, δεν θα βρουν απασχόληση σε κλειστές επιχειρήσεις, ενώ στην ανεργία θα μετακομίσουν κι άλλοι από τους σημερινούς εργαζομένους. Το κακό με τους τωρινούς και τους μελλοντικούς ανέργους, είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τι και ποιοι φταίνε για την κατάστασή τους, εξακολουθώντας να φορτώνουν τις δυσκολίες τους στους εργοδότες!
– Οι συνταξιούχοι πέρασαν δύσκολη χρονιά και θα περάσουν δυσκολότερες. Δεν έχουν καταλάβει ότι έχουν γίνει πολλοί, ότι τα ταμεία τους είναι άδεια, γιατί τα αποθεματικά εξανεμίστηκαν με τα «δομημένα ομόλογα» των προηγούμενων κυβερνήσεων και με την αρπαγή του υπολοίπου από την τωρινή, ότι οι εργαζόμενοι είναι λιγότεροι από τους μη εργαζομένους και ότι το δημόσιο ταμείο δεν έχει για να τους επιδοτήσει.
– Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν κακομάθει από τα χρόνια της «δανεικής ευημερίας», είναι περισσότεροι απ’ όσους χρειάζεται η χώρα, είναι μη παραγωγικοί. Εξακολουθούν να είναι προνομιούχοι σε σχέση με εκείνους του ιδιωτικού τομέα, χαϊδεύονται από τα κόμματα σαν δεξαμενή ψήφων, αλλά δεν φαίνεται να διατηρούν τις θέσεις και τα πλεονεκτήματά τους, όσο κι αν έχουν «το μαχαίρι και το πεπόνι».
– Οι πολιτικοί, παρασυρμένοι από την αδιαφορία των πολιτών για τα καμώματά τους επί πολλά χρόνια, έγιναν ανίκανοι και διεφθαρμένοι. Ας προσπαθήσει κάποιος να βρει από το 1982 και εντεύθεν, έστω μία σώφρονα πολιτική πράξη, η οποία μεσοπρόθεσμα να βοήθησε τη χώρα και τους Ελληνες. Το μέλλον είναι ζοφερό, αφού στον πολιτικό στίβο συνωθούνται ανίκανοι, το δε χειρότερο είναι ότι εμείς πιστεύουμε, ότι ανάμεσά τους υπάρχουν και σωτήρες!
Μακάρι να βρεθεί κάποιος να διασκεδάσει αυτές τις ανησυχίες για το άμεσο μέλλον μας.
Απόστολος Γεωργόπουλος
Οικονομολόγος – Επιχειρηματίας
Ο ζουρλομανδύας και η αιδώς...
Κύριε διευθυντά
«“Ντροπή για τη χώρα” και “μνημείο κυβερνητικής διγλωσσίας” χαρακτήρισαν το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι την επιστολή Τσακαλώτου στον Γερούν Ντάισελμπλουμ…» (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28 Δεκεμβρίου). «Διπλή γλώσσα από την κυβέρνηση», τίτλος ρεπορτάζ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ την επόμενη ημέρα. Αναφέρονται σε δηλώσεις Φλαμπουράρη και Δρίτσα περί παροχών και κατά το 2017 παρά τις σαφέστατες «δεσμεύσεις» του υπουργού Οικονομικών περί του αντιθέτου. Να προσθέσω πως σε άρθρο του ο ίδιος ο κ. Τσακαλώτος χαρακτηρίζει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ως «μόνιμο ζουρλομανδύα». (Του οποίου συμφώνου την εφαρμογή εγγυάται με την επιστολή του.) Ερώτημα: Τον έχει φορέσει και ο ίδιος από πέρυσι; Γιατί δεν παραιτείται για να προστατεύσει τη νοητική του υγεία;
Αντιγράφω από κείμενό μου της 6ης Ιουλίου 2016: «Ιδέες, έννοιες, γεγονότα, αφηγήσεις, νούμερα που κυκλοφορούν (σαν τον Ερίκ Τουσέν της Ζωής… στη Βουλή) ξυπόλυτα/ες μέσα στον νου του Ελληνα πολίτη (σε ροή, δηλαδή, υπερρεαλιστική, θεάτρου του παραλόγου). Το κύριο χαρακτηριστικό είναι ότι he operates entirely without shame (ενεργεί εντελώς χωρίς ντροπή). Δεν ενδιαφέρεται αν επικρίνεται ή αποκαλείται μισαλλόδοξος ή αποδεικνύεται πως είναι ψεύτης». Η αναφορά βέβαια στον Trump. Shame: οδυνηρό αίσθημα που προκαλείται από την αντίληψη διενέργειας πράξεως ανέντιμης, ανάξιας, απαθλιωτικής κ.τ.λ. (Collins Dictionary). Φιλότιμο: ανεπτυγμένο αίσθημα αξιοπρέπειας, τιμής και καθήκοντος που εκδηλώνεται με αντίστοιχη στάση και συμπεριφορά (Χρηστικό Λεξικό Ακαδημίας Αθηνών). Διαπιστώνετε εκλεκτική συγγένεια; Προφανώς οι δικοί μας αποστρέφονται τη μοναδικότητα της ελληνικής λέξης – έννοιας.
Τώρα όμως αποκαλύπτεται πως λύση υπάρχει. Ετοιμη εδώ και περίπου 24 αιώνες. Πρόταση του Πρωταγόρα στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνος, 322 c:
«Επειδή ο άνθρωπος πήρε κάτι από τη θεϊκή υπόσταση… Οι άνθρωποι στην αρχή κατοικούσαν διασκορπισμένοι και πόλεις δεν υπήρχαν. Αφανίζονταν λοιπόν από τα θηρία… Επεδίωκαν λοιπόν να συναθροίζονται και να εξασφαλίζουν τη σωτηρία τους χτίζοντας πόλεις. Οταν όμως συναθροίζονταν, αδικούσαν ο ένας τον άλλον, επειδή δεν κατείχαν την πολιτική τέχνη· σκορπίζονταν έτσι πάλι και αφανίζονταν. (…) Ο Δίας, λοιπόν, επειδή φοβήθηκε μήπως το γένος μας εξαφανισθεί ολόκληρο, στέλνει τον Ερμή να κομίσει στους ανθρώπους την αιδώ (το αίσθημα ντροπής, sense of shame – LIDDELL & SCOTT) και τη δικαιοσύνη, για να επιφέρουν τάξη στις πόλεις και να στεριώνουν τους δεσμούς φιλίας. Ρωτάει ο Ερμής τον Δία με ποιον τρόπο θα δώσει τη δικαιοσύνη και την αιδώ στους ανθρώπους: να μοιράσω… τη δικαιοσύνη και την αιδώ… σε όλους; (πάντας νείμω). Σε όλους, είπε ο Δίας, και να μετέχουν όλοι. Γιατί δεν θα φτιάχνονταν πόλεις, αν μετείχαν σ’ αυτές λίγο… Και βέβαια να θέσεις εκ μέρους μου νόμο, ότι όποιον δεν μπορεί να μετέχει στην αιδώ και τη δικαιοσύνη να τον φονεύουν ως αρρώστια της πόλης» (και νόμον γε θες παρ’ εμού τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως). Χρόνια πολλά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και σε όλον τον κόσμο (περιλαμβανομένων των παραβατών του νόμου του Δία).
Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος – Κηφισιά
