Κύριε διευθυντά
Επί σειράν ετών, η αριστερά ήταν υπερήφανη για τις αρχές και τις αξίες της. Οι προτάσεις που διατύπωναν οι αριστεροί αγωνιστές συμπεριλάμβαναν λέξεις όπως ηθική, δημόσια διαφάνεια, ανιδιοτέλεια και άλλες πομπώδεις και βαρυσήμαντες έννοιες. Eφτασε στο σημείο να της πιστώνεται ένα ηθικό πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων, το οποίο φαινόταν να γίνεται αποδεκτό από το σύνολο της κοινωνίας, δημιουργώντας παράλληλα αίσθημα ενοχής σε όποιον ανήκε σε άλλον χώρο.
Hρθε η στιγμή στο «πρόσωπο» του ΣΥΡΙΖΑ η αριστερή μειοψηφία να μετατραπεί σε πλειοψηφία και να μετρήσει τις δυνάμεις της σε όρους διακυβέρνησης και εθνικής διαχείρισης. Και τότε τα «όχι» έγιναν «ναι», οι αντιμνημονιακοί άλλαξαν σε μνημονιακούς, η υπογραφή των μνημονίων έγινε μονόδρομος, οι διαπραγματεύσεις αδιέξοδο, οι υμέτεροι έγιναν ημέτεροι και ο ανθρωπισμός πετάχτηκε στα σκουπίδια.
Κι όμως, ακόμα και τώρα, η οργή του κόσμου προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ελεγχόμενη και, κατά πάσα πιθανότητα, αρκετά μικρότερη από την αντίστοιχη προς κάποια άλλη κυβέρνηση που θα έπραττε όσα ακριβώς έπραξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Στο εύλογο ερώτημα που προκύπτει, γιατί δηλαδή συμβαίνει αυτό, η απάντηση είναι μία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την ικανότητα να προβάλλει τα μεγαλύτερά του ατοπήματα ως δίκαιες και σοφές αποφάσεις, να παρουσιάζει τα μεγαλύτερά του μειονεκτήματα ως πλεονεκτήματα και να κάνει εξαιρετικούς επικοινωνιακούς χειρισμούς.
Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα, η διαχείριση του ζητήματος σχετικά με τις offshore εταιρείες των πολιτικών. Η κυβέρνηση συνειδητά έφερε προς ψήφιση και επικύρωσε την εν λόγω ρύθμιση μαζί με το πολυνομοσχέδιο. Δεν είχε υπολογίσει σωστά όμως τις εσωτερικές αντιδράσεις που θα προκαλούνταν, οι οποίες με τη σειρά τους θα έφερναν στο προσκήνιο το θέμα αυτό, δίνοντας «τροφή» στους πολιτικούς αντιπάλους – εξωτερικά και εσωτερικά.
Ωστόσο, όπως ισχυρίζονται νομικοί κύκλοι, «η ζημιά ήδη έγινε». Η ρύθμιση δημοσιεύτηκε με ΦΕΚ στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης, δίνοντας άφεση σε πολιτικούς που είχαν σχέση με offshore εταιρείες. Υπό άλλες συνθήκες, μία τέτοια πράξη θα είχε καταγραφεί στις συνειδήσεις των Ελλήνων ως μείζον ζήτημα ηθικής κατάπτωσης και εξαπάτησης του ελληνικού λαού. Δεν θα συμβεί όμως το ίδιο σε καιρούς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
Στην προσπάθεια να εξομαλύνει τις κομματικές αντιδράσεις και να αποκατασταθεί η εικόνα του ως δίκαιου πολιτικού σχηματισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιεί το δικό του επικοινωνιακό colpo grosso. Λίγες μέρες μετά σπεύδει να «κουκουλώσει» το θέμα με μία τροπολογία που θα ικανοποιεί κάθε πλευρά. Με τον τρόπο αυτό και ο ελληνικός λαός θα νιώσει δικαιωμένος με την επιλογή του ηθικού ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει μετοχές σε ξένες εταιρείες, και οι βουλευτές και πολιτικοί θα απολαύσουν περίοδο χάριτος δύο μηνών, μέσα στην οποία θα πρέπει να «ξεφορτωθούν» οτιδήποτε τους ενοχοποιεί. Φροντίζει, λοιπόν, να διασφαλίσει μετά βεβαιότητος και την απαλλαγή των βουλευτών –κάτι που έγινε ήδη, εφόσον η ρύθμιση αποτέλεσε νόμο του κράτους– αλλά και να αποκαταστήσει την εικόνα του στα μάτια των πολιτών.
Και κάπως έτσι, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ακόμα να μιλά περί αξιοπιστίας, διαφάνειας, μη κομματικού κράτους, χρησιμοποιώντας αριστερή φρασεολογία εμποτισμένη με δόσεις αριστερής ηθικής… Η επικοινωνιακή τακτική που χρησιμοποιείται είναι αυτή που τον «ξελασπώνει» και τον ενισχύει πολιτικά μέσα από κάθε συνειδητό του ατόπημα. Η έλλειψη σχεδιασμού και τεκμηρίωσης, οι σωτηριολογικές υποσχέσεις, η συστημική μορφή που λαμβάνει φαίνεται ότι είναι ολίγα μπροστά στην επικοινωνική διαχείριση, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να διαθέτει χάρισμα.
Νικολεττα Γ. Καρυτσιωτη – Σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας και Δημοσίων Σχέσεων
Ο τόπος του… αναθέματος
Κύριε διευθυντά
Ηταν εξόχως ενδιαφέρον και διαφωτιστικό το σημείωμα του Γιώργου Θ. Μαυρογορδάτου που δημοσίευσε η «Καθημερινή της Κυριακής», την 22α Μαΐου 2016, για τους 280 λαξευμένους λίθους που φυλάσσονται στο Μουσείο – Οικία Ελευθερίου Βενιζέλου στη Χαλέπα Χανίων και οι οποίοι υποτίθεται ότι είναι λίθοι που ρίχθηκαν στο Ανάθεμα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου, το οποίο τελέσθηκε την 12η Δεκεμβρίου 1916. Ο Μαυρογορδάτος αναφέρει ότι οι φωτογραφίες της ΕΡΤ δείχνουν « … τη Σχολή Ευελπίδων στο βάθος… ». Oμως, τόσο οι φωτογραφίες στις οποίες αναφέρεται ο Μαυρογορδάτος όσο και η φωτογραφία με τον γνήσιο σωρό λίθων του Αναθέματος, που συνοδεύει το σημείωμα του Μαυρογορδάτου, δεν δείχνουν τη Σχολή Ευελπίδων, αλλά τη Στρατιωτική Ιππευτική Σχολή, η οποία βρισκόταν (κατά μερικές περιγραφές μέχρι και τα Δεκεμβριανά του 1944) στον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται το γυμναστήριο του Πανελληνίου Γ.Σ. (Ο Πανελλήνιος, όταν ιδρύθηκε, είχε τις εγκαταστάσεις του στον χώρο του Πεδίου του Aρεως μεταξύ του σημερινού αγάλματος της Αθηνάς και του ανδριάντα του Κωνσταντίνου.) Από φωτογραφίες που έχουν δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο είναι προφανές το πώς προέκυψε η σύγχυση μεταξύ της τελετής του Αναθέματος και της μεταγενεστέρας τελετής, για την οποία λαξεύθηκαν οι λίθοι. Εγιναν και οι δύο τελετές σχεδόν στο ίδιο σημείο, στον υπαίθριο χώρο προ της Στρατιωτικής Ιππευτικής Σχολής, περίπου στο μέσον της σημερινής Λεωφόρου των Ηρώων του σημερινού Πεδίου του Aρεως. Οι λαξευμένοι λίθοι επρόκειτο να εντοιχισθούν στο Ηρώον ή Μνημείον της Εκατονταετηρίδος του 1821 που επρόκειτο να αναγερθεί. Το 1921, με τη Μικρασιατική Εκστρατεία, ο οργανισμός που είχει συστήσει το κράτος για τον εορτασμό της Εκατονταετηρίδος είχε προτείνει να μετατεθεί η εορτή για το έτος 1930, δηλαδή για την 100ή επέτειο της ιδρύσεως του νεοτέρου ελληνικού κράτους. Συνεπώς, ο φωτογράφος Πουλίδης μάλλον κάνει λάθος και για τις δύο ημερομηνίες που δίδει (1923 και 1927) και η μεταγενεστέρα τελετή έλαβε χώρα το 1930 ή και αργότερα. Τελικώς, από όλη εκείνη την πρωτοβουλία έμεινε σήμερα μόνον η Λεωφόρος των Ηρώων και οι 280 λίθοι που μεταφέρθηκαν μαζί με τη Σχολή Ιππικού στο Γουδί και, από εκεί, με λανθασμένη, πλέον, ταυτότητα στη Χαλέπα. Είναι αξιοσημείωτος ο μεγάλος συμβολικός φόρτος του συγκεκριμένου σημείου στο Πεδίον του Aρεως. Πρώτα το Ανάθεμα, μετά το Μνημείο της Εκατονταετηρίδος και η Λεωφόρος των Ηρώων για να λησμονηθεί το Ανάθεμα και, τέλος, ο ανδριάντας του βασιλέως Κωνσταντίνου, τον οποίο δεν χωροθέτησε, βεβαίως, εκεί τυχαία ο Ιωάννης Μεταξάς. Πρίν φορτισθεί τόσο συμβολικά ο χώρος εκεί βρισκόταν ένα υπερυψωμένο υπόστεγο όπου, όταν ο καιρός το επέτρεπε, έπαιζε η στρατιωτική μπάντα μουσική και οι Αθηναίοι την άκουγαν… Ο χώρος εκείνος είδε μεγάλες δόξες για λίγα χρόνια και σήμερα είναι και πάλι σχεδόν λησμονημένος.
Γεωργιος Iακ. Γεωργανας
Τα Θρησκευτικά και το Σύνταγμα
Κύριε διευθυντά
Στα ρεπορτάζ, στην έγκριτη εφημερίδα σας, του αξιόλογου δημοσιογράφου Απόστολου Λακασά σχετικά με τα Θρησκευτικά που διδάσκονται στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και για τον εκκλησιασμό και την πρωινή προσευχή των μαθητών, επιθυμώ να εκφράσω τις ακόλουθες σκέψεις:
Υπάρχει σωρεία εισηγήσεων στον υπουργό κ. Ν. Φίλη, που πιάνει ολόκληρο το φάσμα της εκπαίδευσης, από την Πρωτοβάθμια μέχρι την Τριτοβάθμια. Η εκ βάθρων αναδιάρθρωση της παιδείας, διά της νομοθετικής οδού, απαιτεί πολύ χρόνο, συναίνεση των κομμάτων και της κοινωνίας. Εστιάζω αποκλειστικά σε αυτά που ανέφερα στην αρχή, και κυρίως το μάθημα των Θρησκευτικών από ομολογιακού χαρακτήρα που είναι σήμερα να μετατραπεί σε μάθημα της Θρησκειολογίας. Ως προς τα άλλα που εισηγείται η Επιτροπή Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου, κατάργηση εκκλησιασμού, πρωινής προσευχής, πιστεύω δεν θα αποτολμήσει ο κ. Φίλης να τα εφαρμόσει. Δεν θέλω να κάνω ανάλυση πόσο αντισυνταγματική είναι η αντικατάσταση των Θρησκευτικών από ομολογιακού χαρακτήρα σε μάθημα Θρησκειολογίας. Υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι εμού, και κυρίως συνταγματολόγοι, που έχουν εκφράσει τη γνώμη τους περί την αντισυνταγματικότητα.
Ειδικώς τη νομοθετική αυτή διάταξη είναι τόσο βέβαιος ο υπουργός ότι θα την περάσει από τη Βουλή, με ονομαστική ψηφοφορία που θα ζητηθεί;
Εάν έχουμε απώλειες ψήφων από τους 153 στη συγκεκριμένη αυτή διάταξη, και έστω την ψήφιζαν 150 βουλευτές, τότε τι γίνεται; Μήπως δημιουργείται μείζον θέμα για την κυβέρνηση;
Δια τον κ. Π. Καμμένου, λέγω τα εξής: Το κόμμα του, οι βουλευτές του και οι ψηφοφόροι του θέλουν να μετατραπεί το μάθημα των Θρησκευτικών από ομολογιακού χαρακτήρα σε μάθημα Θρησκειολογίας; Πιστεύω, απ’ όσα γνωρίζω, ΟΧΙ. Να κοιτάξει το συμφέρον του ο κ. Παν. Καμένος, άνθρωπος πιστός, και ας φροντίσει να μη δημιουργηθούν θρησκευτική πόλωση και κοινωνικός αναβρασμός. Τέλος, σε περίπτωση που το ΣτΕ θεωρήσει αντισυνταγματική τη διάταξη αυτή, αν ψηφισθεί απο τη Βουλή, η κατάσταση που θα επακολουθήσει στην εκπαίδευση, με τα βιβλία των Θρησκευτικών, αντικατάσταση αυτών κ.λπ., θα είναι χαοτική…
Ιωαννης Θ. Χαΐνης – Ομ. Καθηγ. Ε.Μ. Πολυτεχείου
