Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώ την ανεπιτυχή προσπάθεια των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών να πετύχουν κάποια ρύθμιση του χρέους παρά τη σχετική υποστήριξη που μας παρέχει η εμμονή του ΔΝΤ. Εμείς με ρύθμιση εννοούμε και επιθυμούμε «κούρεμα». Οι πιστωτές της Ευρωζώνης πρωτοστατούντος του κ. Σόιμπλε αντιδρούν γιατί πρέπει να περάσουν από τα κοινοβούλιά τους νόμους μειωτικούς των απαιτήσεών τους. Αντιπροτείνουν (ανεπίσημα ακόμη) επιμήκυνση του χρέους και/ή μείωση ή μηδενισμό των επιτοκίων. Τέτοιες λύσεις δεν φανερώνονται στα κοινοβούλια και στους ψηφοφόρους χάρις στα ανεπαρκή λογιστικά πρότυπα των ευρωπαϊκών κρατών. Ακόμα και σε τέτοιες προτάσεις όμως ο κ. Σόιμπλε προετοιμάζεται να αντιτάξει όσες αρνήσεις μπορεί, διεκδικώντας περαιτέρω ανταλλάγματα από την ασθενή Ελλάδα, όπως την κατάντησαν οι αποτυχημένες κυβερνήσεις. Eχουμε λοιπόν εναντίον μας όλους τους πιστωτές μας, πράγμα που βοηθάει αφάνταστα τον κ. Σόιμπλε. Διερωτώμαι αντί να έχουμε εναντίον μας όλες τις κυβερνήσεις της Ευρωζώνης, γιατί να μην περιορίσουμε την αντιπαλότητα στη Γερμανία και στον κ. Σόιμπλε. Να δηλώσουμε δηλαδή ότι συνδέουμε τη μείωση του χρέους με την καταβολή από τη Γερμανία των οφειλών της, τόσο από το κατοχικό δάνειο όσο και από τις αποζημιώσεις για τις τεράστιες καταστροφές που μας προξένησε. Oλα τα ποσά αυτά θα πάνε στους άλλους πιστωτές από τα γεμάτα ταμεία της Γερμανίας. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα πλεονάσματα αυτά έχουν αποκτηθεί χάρη στα ελλείμματα των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Και ως εκ τούτου καμία από τις δανείστριές μας δεν θα στεναχωρηθεί να εισπράξει από τη Γερμανία. Επιπλέον θα υποστηρίξουν και τις, ενδεχομένως ασθενείς νομικά, απαιτήσεις μας! Ούτως ή άλλως τη φιλία του κ. Σόιμπλε δεν θα την αποκτήσουμε, αλλά μπορεί να συμμαχήσουν μαζί μας όλοι οι πιστωτές της Ευρωζώνης προς μεγάλη ανακούφισή τους…
Παναγιωτης Δρακος – Αθήνα
«Μετά πόνου» για το ΙΓΜΕ
Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα επιστημονικό ίδρυμα, το ΙΓΜΕ, στο οποίο εργάστηκα περισσότερο από τρεις δεκαετίες και το οποίο ταλαιπωρείται ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες…
Στη χώρα μας είναι σημαντικό το κοινωνικό ρεύμα που γοητεύτηκε από τις Σειρήνες του ολοκληρωτισμού στο όνομα μιας ιερής, καθαγιασμένης και λαοπρόβλητης εξουσίας εθνικολαϊκιστικών αποχρώσεων. Κάθε αντίθετη φωνή που αμφισβητεί ή αμφισβητούσε τα θέσφατα του κομματικού μηχανισμού αντιμετωπίστηκε εχθρικά και συχνά με μίσος.
Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κλίμα βρήκαν πρόσφορο έδαφος να κυριαρχήσουν, τα τελευταία έξι χρόνια κυρίως, κάθε είδους εργατοπατέρες – λαϊκιστές που, εκμεταλλευόμενοι τις φοβίες, την ατολμία και την ανεκτικότητα των διορισμένων διοικήσεων των δημόσιων οργανισμών, ποδηγετούν το προσωπικό τους και στην ουσία το διοικούν, με καταστροφικά συνήθως αποτελέσματα. Μια παρόμοια κατάσταση επικρατεί στο ΙΓΜΕ, η οποία τα τελευταία έξι χρόνια έφτασε στο απροχώρητο, μετά δε τον Γενάρη του 2015, η κατάσταση έγινε επιεικώς απελπιστική.
Το ινστιτούτο αυτό το οραματίστηκε και το δημιούργησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπουργός τότε, στην αρχή της δεκαετίας του ’50. Ανέθεσε δε στον μεταλλειολόγο – μηχανικό Κυριακούλη Ζάχο, μετέπειτα καθηγητή ΕΜΠ, να υλοποιήσει το σχέδιό του και να προσλάβει επιστήμονες δικής του επιλογής και έτσι ξεκίνησε στη πατρίδα μας η έρευνα και η αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου. Οι επιστήμονες αυτοί, με τον αείμνηστο Ζάχο ηγέτη – οδηγό, μέσα σε λίγα χρόνια, πραγματοποίησαν έξοχες έρευνες, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες για την ανάπτυξη της βιομηχανίας της χώρας μας και να ανοίξουν δρόμους σε όλους εμάς, που ακολουθήσαμε αργότερα.
Oταν το 1967 έγινε το πραξικόπημα, οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους πανάξιους επιστήμονες απολύθηκαν από τους απριλιανούς, εξαιτίας των αριστερών τους φρονημάτων. Eτσι λοιπόν, στην επτάχρονη δικτατορία το ίδρυμα βολόδερνε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Με τη μεταπολίτευση η διοίκηση του ινστιτούτου ανατέθηκε σε δύο μεγάλες προσωπικότητες: τον δικηγόρο Νικόλαο Ευαγγελόπουλο, γενικό διευθυντή, και τον καθηγητή Γεωλογίας του ΕΚΠΑ Γεώργιο Μαρίνο, πρόεδρο. Οι δύο αυτοί σπουδαίοι άνθρωποι έχαιραν απεριόριστης εκτίμησης, σεβασμού και δέους απ’ όλο το προσωπικό. Hταν άξιοι ηγέτες ενός ιστορικού ιδρύματος.
Αμέσως επαναπροσλήφθηκαν οι απολυθέντες από τη δικτατορία και προσλήφθηκαν πολλοί νέοι επιστήμονες, που δούλεψαν με πάθος, και το ινστιτούτο έγινε ξανά ναός της επιστήμης και της έρευνας. Στη δεκαετία του ’80, τα πράγματα στο ΙΓΜΕ άλλαξαν δραματικά επί τα χείρω, εξαιτίας του κομματισμού και του λαϊκίστικου συνδικαλισμού. Eτσι άρχισε μια ραγδαία οπισθοδρόμηση και απαξίωσή του.
Ιδιαίτερα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, τα πράγματα ξέφυγαν εντελώς…
Στο διαμορφωθέν εργασιακό περιβάλλον πώς να δοθεί χώρος και αέρας σε νέους συναδέλφους, οι οποίοι θα φέρουν έναν άλλο αέρα ήθους και ύφους στα εργασιακά και υπηρεσιακά θέματα;
Τα αναφέρω αυτά συνοπτικά για να καταδείξω το πώς διαλύεται ένα επιστημονικό ίδρυμα εν καιρώ δημοκρατίας. Oσο για τους κυβερνώντες, που οπωσδήποτε γνωρίζουν όλα όσα αναφέρονται, ο θεός της Αριστεράς και η ψυχή τους.
Φιλιππος Χαρμανιδης – Δρ υδρογεωλόγος, συνταξιούχος ΙΓΜΕ
Ο πρόεδρος Πούτιν και η Ορθοδοξία
Κύριε διευθυντά
Oλοι έχουμε απογοητευτεί από τους ηγέτες μας, ανεξαρτήτως κόμματος και ιδεολογίας. Αυτό που τους λείπει είναι οι αξίες της Ορθοδοξίας, αφού κανείς από αυτούς δεν έχει ενστερνισθεί και εξάρει τις αξίες της ορθόδοξης πίστης. Γι’ αυτό τον λόγο είναι αδιάφοροι, δεν αποβλέπουν στο καλό των πολιτών, αλλά αρέσκονται στην κομματοκρατία. Oλοι οι πολίτες πρέπει να παραδειγματιστούν από τον μεγάλο ηγέτη Πούτιν, ο οποίος προέβη σε ευλαβικό προσκύνημα στο Aγιον Oρος.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό διότι στη χώρα του επί 70 χρόνια είχε διωχθεί ο χριστιανισμός. Ο Πούτιν δεν απεμπόλησε την πίστη του, αλλά την εκδηλώνει σε κάθε ευκαιρία. Πιστεύω ακράδαντα ότι εάν ακολουθήσουν το παράδειγμα οι δικοί μας ηγέτες, θα οδηγήσουν τη χώρα σε ηθική και οικονομική ανάπτυξη απαλλαγμένη από τους ογκόλιθους της απάτης, της λαμογιάς και της διαφθοράς. Είθε ο Τσίπρας να προβληματιστεί και να ακολουθήσει το παράδειγμα του Πούτιν ώστε να ενστερνιστεί τις χριστιανικές αξίες.
Γιωργος Τρανταλιδης – Δικηγόρος – Πειραιάς
Ενεργειακή Ενωση και αγωγοί
Κύριε διευθυντά
Με την ευκαιρία της έναρξης των έργων κατασκευής του ΤΑΡ και της επίσκεψης Πούτιν, κάνω μια καταγραφή των έργων μεταφοράς φυσικού αερίου μέσω της χώρας μας, για τα οποία μας έχετε ενημερώσει: 1) Ο διαδριατικός ΤΑΡ, 2) ο τουρκοελληνοϊταλικός ITGI, 3) ο ρωσοελληνικός South Stream, 4) Ο ελληνοβουλγαρικός IGB, 5) ο ανατολικομεσογειακός East Med και 6) ο τερματικός υγροποιημένου αερίου στην Αλεξανδρούπολη.
Είναι αλήθεια ότι στα προσεχή χρόνια η Ευρώπη έχει ανάγκη από αυξανόμενες ποσότητες φυσικού αερίου προερχομένου από όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία πηγών και διαδρομών, για αυτό και κάθε ένα από τα παραπάνω έργα έχει το ενδιαφέρον του. Ομως η παραπάνω κατάσταση των πραγμάτων έχει ημερομηνία λήξης. Γιατί αν πάρουμε στα σοβαρά (όπως πρέπει) τα σχέδια περί Ενεργειακής Eνωσης του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, η χρήση του φυσικού αερίου θα αρχίσει σταδιακά να μειώνεται, προκειμένου, λίγο μετά τα μέσα του αιώνα, να κυριαρχήσουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κυρίως στην ηλεκτροπαραγωγή και όχι μόνον. Σημαντικός παράγων προβλέπω ότι θα είναι η ανάπτυξη τεχνολογίας για την οικονομικότερη αποθήκευση της ηλεκτρικής ενέργειας.
Είχα το προνόμιο σε διάφορες φάσεις της σταδιοδρομίας μου να έχω την ευθύνη προώθησης μεγάλων έργων υποδομής, ανάμεσά τους το μετρό της Αθήνας και αγωγοί φυσικού αερίου, συμπεριλαμβανομένου σε υβριδική μορφή και του ΤΑΡ. Τα δύο τελευταία καθυστέρησαν. Το μεν μετρό κάποτε τελείωσε, το απολαμβάνουμε και λέμε «κάλιο αργά παρά ποτέ». Το ίδιο όμως δεν θα πούμε για τα έργα του φυσικού αερίου αν «χάσουν το τρένο».
Ραφαηλ Μωυσης – Κηφισιά
