Κύριε διευθυντά
Για ποιο λόγο τόση οργή; Για ποιο λόγο τόση απάθεια απέναντι στον πόνο; Πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω την ανάγκη ορισμένων να αντιπαραθέτουν τόσο προκλητικά ανθρώπινες τραγωδίες, σαν να είναι κάποιο παιχνίδι σύγκρισης. Αθώες ψυχές χάθηκαν, νέοι άνθρωποι που απλώς διασκέδαζαν και κάποιοι παραπονιούνται για το ποιο γεγονός έλαβε μεγαλύτερη έκταση. Oσο και να συμφωνώ με το γεγονός ότι φρικτά πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα σε όλο τον κόσμο, δίχως να συγκεντρώνουν τόση προσοχή, πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι διαγωνισμός. Σταματήστε να προκαλείτε ενοχές σε όσους στενοχωριούνται για το Παρίσι και νιώθουν την ανάγκη να το εκφράσουν.
Είμαι Ευρωπαίος, ζω και σπουδάζω στη Γαλλία, το σπίτι όπου μεγάλωσα και ζει η οικογένειά μου απέχει μόλις δύο ώρες πτήση από το Παρίσι. Ενα βράδυ χρειάστηκε να καλέσω φίλους και συγγενείς προκειμένου να μάθω για την ασφάλειά τους, και άλλοι τόσοι επικοινώνησαν με εμένα ή την οικογένειά μου ανησυχώντας για μένα. Γνωρίζω κάθε γωνιά που χτυπήθηκε, έχω περπατήσει και ζήσει εκεί και, ναι, ως Ευρωπαίος έχω μια ιδιαίτερη σύνδεση με τη χώρα που (παρά τις όποιες αστοχίες της) επηρέασε όσο καμία ιδεολογικά, πνευματικά και πολιτικά τη σύγχρονη Ευρώπη. Με τον λαό που με τους αγώνες του ξαναέφερε τον άνθρωπο στο κέντρο, ώστε να μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τα δικαιώματα όλων. Από την άλλη πλευρά προφανώς και γνωρίζω ότι η ζωή στην Κένυα, στον Λίβανο ή στο Ιράκ αξίζει όσο αυτή στη Γαλλία. Και επίσης αναγνωρίζω ότι η δημοσιογραφική κάλυψη των γεγονότων στη Γαλλία είναι άνιση και άδικη σε σχέση με αυτή στον Λίβανο ή στη Βαγδάτη. Κανένας δεν έχει όμως το δικαίωμα να αποκαλεί ρατσιστές ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή αντέδρασαν πιο έντονα σε κάτι πιο οικείο και κοντινό.
Αν κάποιος αισθάνεται ότι ένα ζήτημα δεν συζητήθηκε ή δεν προβλήθηκε αρκετά, ας το δημοσιεύσει ο ίδιος, ας ενημερώσει όλους τους υπόλοιπους, τους «αναίσθητους», «αδιάφορους», «επιλεκτικούς», προκειμένου να τους ευαισθητοποιήσει. Αλλά, παρακαλώ, μη συγκρίνετε έτσι εύκολα δύο τραγωδίες. Δεν είναι δίκαιο. Είναι άδικο προς τα θύματα και τις οικογένειές τους που υποφέρουν.
Ο καθένας μπορεί να συμβάλει στην ενημέρωση (όχι παραπληροφόρηση ή διαρκή κριτική). Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε εικόνες τρόμου και φρίκης από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, είμαστε εξοικειωμένοι και συχνά δεν συνειδητοποιούμε ότι είναι πραγματικές και όχι πλαστές. Και όμως τώρα το βιώσαμε, νιώσαμε τον φόβο δίπλα μας και ακόμη θρηνούμε συνειδητοποιώντας ότι ο εφιάλτης μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Παρακαλώ, δείξτε τον απαιτούμενο σεβασμό και μη συμπεριφέρεστε σαν οι άνθρωποι στη Γαλλία να μην υποφέρουν αρκετά ή σαν να τους άξιζε. Δεν είναι ανθρώπινο!
Γεωργιος Συμεωνιδης – Φοιτητής Nομικής – Γαλλία
Tο δεδικασμένον
Kύριε διευθυντά
Eπειδή μπορεί πολλοί αναγνώστες σας να μην έχουν εντρυφήσει στα άδυτα του ναού της Θέμιδος, θα μου επιτρέψετε να εξηγήσω την έννοια του παραπάνω τίτλου.
Λοιπόν, η απόφαση ενός οποιουδήποτε δικαστηρίου (για μια δίκη που έχει τελεσιδικήσει) αποτελεί το «δεδικασμένον», οπότε δεν επιτρέπεται να γίνει νέα δίκη για το αντικείμενο που έχει κριθεί. Kατ’ επέκταση, αν υπάρξει άλλη δίκη που να αφορά ίδιο αντικείμενο, κανονικά δεν χρειάζεται να γίνει άλλη δίκη αφού αυτό έχει ήδη κριθεί από το προγενέστερο δικαστήριο. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις αυτού του τόσο απλού και λογικού κανόνα, όπως όταν οι αποφάσεις είναι διαπλαστικές, δημιουργικές ή διαμορφωτικές νέου δικαιώματος κ.λπ. κ.λπ., αλλά ας μην μπλέξουμε άλλο στον λαβύρινθο της νομοθεσίας.
Mετά την παραπάνω εισαγωγή θα μου επιτρέψετε να έρθουμε στο θέμα που μας απασχολεί. Aυτό δεν είναι άλλο από την περίπτωση ενός υπουργού που δεν δήλωσε 1.800.000 ευρώ στο «πόθεν έσχες» του. H δήλωση ότι «το ξέχασε» δεν μπόρεσε, φυσικά, να πείσει τον φτωχό συνταξιούχο των 500 ευρώ, που υπολογίζει όχι μόνο στο ένα ευρώ αλλά και στο ένα λεπτό ακόμα. Γι’ αυτόν, του είναι αδιανόητο πώς μπορεί κάποιος να ξεχάσει ένα τέτοιο μυθώδες ποσόν. Eγώ όμως, που είμαι καλοπροαίρετος, πιστεύω στην εξήγηση που δόθηκε και έτσι θεωρώ το θέμα λήξαν. Eντούτοις, το θέμα αυτό δημιούργησε ένα τεράστιο πρόβλημα. Γιατί η δίκαιη άφεση αμαρτιών που δόθηκε στον κ. υπουργό δημιούργησε, τρόπον τινά, ένα δεδικασμένο. Για φανταστείτε λοιπόν τι θα γίνει αν κάθε πολίτης, που τον τσακώσει η τσιμπίδα της εφορίας να μην έχει δηλώσει κάποια φορολογητέα ύλη, δηλώσει πολύ απλά: «Συγγνώμη το ξέχασα»! Tότε η εφορία θα πρέπει, σύμφωνα με το δεδικασμένο, να του απαντήσει: «Eντάξει, αφού το ξέχασες δεν πειράζει»! Eτσι δεν είναι;
Nικος Δυοβουνιωτης – Πολιτικός Mηχανικός – Kηφισιά
Τζιχαντιστές
Kύριε διευθυντά
Είναι γνωστό φαινόμενο ότι οι δημαγωγοί υπόσχονται απατηλές ουτοπίες στους λαούς ώστε να τους χειραγωγήσουν και να τους εκμεταλλευτούν, συνεπεία της «απολυταρχικής νοοτροπίας», που εκφράζεται διαμέσου πολιτικών αλλά και θρησκευτικών δογμάτων.
Ακόμα και οι χριστιανικές εκκλησίες προσπάθησαν να επιβάλουν το δόγμα τού «πίστευε και μη ερεύνα», που ευτυχώς η διανόηση της Δύσης ξεπέρασε μαζί με τόσες άλλες δεισιδαιμονίες. Το Ισλάμ, απευθυνόμενο σε πλήθη κυρίως νομάδων χωρίς καμιά εθνική ή πολιτιστική συνοχή, κατάφερε από τον έβδομο αιώνα, κάτω από την ηγεσία του Μωάμεθ και των μετέπειτα ερμηνευτών θεολόγων κυρίως των χαλιφάτων, να ενώσει με –αναφορά στο Κοράνι, που περιλαμβάνει πληθώρα μηνυμάτων μίσους– τις φυλές όχι σε έθνος, αλλά σε μια διάσπαρτη φανατισμένη μάζα, υποσχόμενο έναν παράδεισο γεμάτο ηδονές, όχι βέβαια στις γυναίκες, που θεωρούνται κατώτερα όντα.
Αναμφίβολα ο μουσουλμανικός κόσμος προσέφερε πολλά στη γνώση και στην επιστήμη και συνέβαλε στην Αναγέννηση και τη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού. Σε αυτή την πλύση εγκεφάλου συνέβαλε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η ανικανότης άνω των 100 εκατομμυρίων μουσουλμάνων που κατοικούν τις αραβικές χώρες να αντμετωπίσουν το Ισραήλ, ηττημένοι σε σειρά στρατιωτικών συγκρούσεων παρ’ όλη την υποστήριξη της Σοβιετικής Ενωσης. Το όλο μεσανατολικό πρόβλημα θα είχε επιλυθεί εάν αυτές οι αραβικές χώρες δεν το κρατούσαν ανοικτό για λόγους δικής τους εκμετάλλευσης, συγχρόνως χρηματοδοτώντας τις διάφορες εξτρεμιστικές οργανώσεις. Μεγάλο μέρος της «προοδευτικής διανόησης» υποστηρίζει, πέραν της ευθύνης των Ηνωμένων Πολιτειών για όλες τις δυστυχίες της οικουμένης, και τη θέση ότι φταίει και η αποικιοκρατία, που κράτησε αυτούς τους λαούς υπόδουλους επί αιώνες ξεχνώντας ότι η περίοδος της αποικιοκρατίας από τη Δύση διήρκεσε πολύ λιγότερο από την περίοδο που οι λαοί της Ασίας υποδουλώνοντας αλλήλους επέβαλαν βάρβαρα καθεστώτα σκλαβιάς.
Σε ένα βαθμό, αυτή η «διανόηση» κατάφερε να δημιουργήσει στη Δύση συμπλέγματα ενοχών και να αναγκάζεται να απολογείται κάθε φορά που υποστήριζε τις αξίες της και τον τρόπο ζωής της. Κάθε διαμαρτυρία για τους κινδύνους από τις ακραίες τοποθετήσεις των φανατικών να χαρακτηρίζεται φασιστική (όρος αγαπητός στο περιορισμένο λεξιλόγιο της Αριστεράς).
Σήμερα η υποστήριξη του φαινομένου των τζιχαντιστών προέρχεται κυρίως από τη Σαουδική Αραβία, μια χώρα ανεξάρτητη με τους φανατικότερους όλων των μουσουλμάνων, τους Ουαχαμπίτες. Δεν αντιμετωπίζουμε αναγκαστικά έναν πόλεμο πολιτισμών, αλλά μια σύγκρουση ανάμεσα σε πλήθη εγκλωβισμένα σε ιδεοληψίες που οδηγούν σε μίσος και στις πολιτιστικές και ηθικές επιλογές αυτού που η «Δύση» επέλεξε σαν τρόπο ζωής ανάμεσα στον δημοκρατικό ορθολογισμό και τον σκοταδισμό, που μέσα στην πορεία της η Δύση αντιμετώπισε και άλλες φορές.
Γ. Μελισσινος
