Kύριε διευθυντά
Την 20ή του Σεπτέμβρη του τρέχοντος έτους, δόθηκε για δεύτερη φορά η λαϊκή εντολή στον Αλέξη Τσίπρα προκειμένου η χώρα να βγει από την κρίση και να εισέλθει σε νέα τροχιά ανάπτυξης – υπό το βάρος, όμως, της εφαρμογής του τρίτου και φαρμακερού μνημονίου… Τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, όσο και στην τελετή παράδοσης και παραλαβής των υπουργείων, άκουσα να γίνεται λόγος για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που επιβάλλεται να προωθηθούν, ώστε η χώρα και η κοινωνία μας να πάει μπροστά, απαλλασσόμενη από τις κακοδαιμονίες του αμαρτωλού παρελθόντος που της κληροδότησε το παλαιό πολιτικό σύστημα, με τις εναλλαγές στην εξουσία της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.
Ως εδώ όλα καλά. Πώς όμως στ’ αλήθεια συμβιβάζεται ο διακαής –ομολογουμένως– πόθος για ξεμπέρδεμα με το παλιό, όταν πρακτικές του παρελθόντος –βλέπε βόλεμα των ημετέρων– παρ’ όλο που πολλάκις καταδικάζονται, συνεχίζονται και επί κυβερνήσεως της Αριστεράς με τον ίδιο ρυθμό; Και για να γίνω περισσότερο σαφής: Σε συνθήκες κρίσης της ελληνικής κοινωνίας –και όχι μόνον– όταν έχει φτωχοποιηθεί ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και όταν η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο, αποτελεί ή όχι πρόκληση να καταλαμβάνουν θέσεις του δημόσιου τομέα (ρουσφετολογικά βέβαια) συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί οργανωμένα μέλη του ΣYPIZA; Ή συνταξιούχοι του ΝΑΤ να καταλαμβάνουν θέσεις στον ΟΛΠ; (Επ’ αμοιβή, εννοείται!) Για ευνόητους λόγους δεν δημοσιοποιώ τα ονόματα, τα οποία βεβαίως είναι στη διάθεση της εφημερίδας σας.
Με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η διπλοθεσία;
Aκουσα, επίσης, από πρώην και νυν κυβερνητικά στελέχη και συγκεκριμένα από τον πρώην υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά σε μία συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», να επικαλείται τη «θυσία» των εκπαιδευτικών για το καλό της χώρας πάντοτε. Θυσία που αντιλαμβάνομαι μπορεί να σχετίζεται με την αύξηση του ωραρίου τους, αλλά και με την περαιτέρω μείωση των αποδοχών τους.
Αναρωτιέμαι, με μια βαθιά πικρία ομολογουμένως, αν και πόσες θυσίες έχει κάνει ή προτίθεται να κάνει για τη σωτηρία της χώρας ο πρώην υπουργός Παιδείας και νυν Πολιτισμού, καθώς και άλλοι υπουργοί της παρούσας κυβέρνησης. Μήπως έφτασε η ώρα να αφήσουν τα παχιά και σπουδαία λόγια –όπως τους προέτρεψε και ο πρωθυπουργός– και να αποτελέσουν οι ίδιοι φωτεινό παράδειγμα, μιμούμενοι τον πρωθυπουργό της Παραγουάης που διέθετε το μεγαλύτερο μέρος των αποδοχών του για τη χώρα του, ενώ εκείνος αρκείτο σε ένα ποσόν, ικανό για την επιβίωσή του; Αλλά όπως σοφά διατυπώνει και ο λαός μας, ποιος έχει το μέλι στα δάχτυλα και δεν το γλείφει!
Η Αριστερά και το ήθος της Αριστεράς συνάδουν και με αντίστοιχες συμπεριφορές, πρακτικές και ενέργειες. Η προεκλογική δέσμευση του πρωθυπουργού περί περικοπής των προνομίων των πολιτικών προσώπων θα γίνει, άραγε, πράξη και μάλιστα σύντομα, ώστε να αποδοθεί και το αίσθημα δικαίου στην πολύπαθη ελληνική κοινωνία; Αν κρίνω, πάντως, από τον αριθμό των βουλευτών –της προηγούμενης βουλευτικής περιόδου– που ελάχιστοι αρνήθηκαν το αυτοκίνητο, θα απογοητευθώ σφόδρα.
Θα τολμήσει να συγκρουστεί η κυβέρνηση με όσους και όταν πρέπει; Ή θα υποκύψει στην ανημπόρια της, διαιωνίζοντας την παλαιά τάξη πραγμάτων με την οποία επιδιώκει μάλιστα να ξεμπερδεύει;
Η δεύτερη ευκαιρία που έδωσε ο ελληνικός λαός στον Αλέξη Τσίπρα έχει να κάνει με βαθιές τομές και ρήξεις στο εσωτερικό, συγκρούσεις με συμφέροντα, προκειμένου η χώρα να ορθοποδήσει, διαφορετικά θα χαθεί η αξιοπιστία, θα αρθεί η εμπιστοσύνη και για μιαν ακόμα φορά θα παγιωθεί η αντίληψη πως τίποτα δεν αλλάζει και όλοι το ίδιο είναι.
Ευσταθια Βορρη – Kοινωνιολόγος στο 6ο ΓΕΛ Γλυφάδας
Οι δημοσκοπήσεις
Kύριε διευθυντά
Αφού εκφράσω την ιδιαίτερη και ειλικρινή εκτίμηση στο πρόσωπό σας, γιατί είστε, κατά τη γνώμη μου, ο κορυφαίος δημοσιογράφος στη χώρα μας (κατάρτιση, εμπειρίες, μετριοπάθεια κ.τ.λ.), με αφορμή τους έντονους προβληματισμούς σας για τις τεχνικές ατέλειες («τι φταίει;») των δημοσκοπήσεων σε πρωινή εκπομπή του skai-tv σήμερα, ένιωσα την ανάγκη να σας καταστήσω κοινωνό κάποιων σχετικών σκέψεών μου ως (ελπίζω) σκεπτόμενος πολίτης (σημειώνω ότι είμαι παντελώς άσχετος με το αντικείμενο).
1. Δεν πιστεύω σε «θεωρίες συνωμοσίας» (προσφιλέστατο νεοελληνικόν σπορ), δηλαδή στημένες, πληρωμένες, καθοδηγούμενες κ.τ.λ. (εκτός βεβαίως τυχόν ακραίων περιπτώσεων).
2. Εντοπίζω όμως τα εξής ζητήματα, τα οποία δεν διαπιστώνω (εκτός αβλεψίας μου) είτε να αναφέρονται από τους δημοσκόπους κατά την παρουσίαση των ευρημάτων τους είτε να ζητούνται/αναδεικνύονται από τους δημοσιογράφους.
α. Οταν λένε ότι το δείγμα είναι π.χ. 2.000 άτομα, εννοούν προφανώς ότι 2.000 απάντησαν στα δημοσκοπικά ερωτήματα. Δεν λένε, όμως, πόσα τηλέφωνα έκαναν για να «βγουν» αυτές οι 2.000 όποιες απαντήσεις. Ακούω ότι οι 6-7 στους 10 κλείνουν το τηλέφωνο «κατάμουτρα». Αρα, λογικό είναι να υποθέσουμε ότι π.χ. κάνουν γύρω στις 8.000 «κρούσεις» και ανταποκρίνονται οι 2.000 (1ο στοιχείο του «σκοτεινού ωκεανού»).
β. Νομίζω πως επισημάνθηκε αλλά δεν αναδείχθηκε ότι τα όποια τηλέφωνα είναι σταθερά. Αυτό σημαίνει ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ερωτωμένων είναι κάπως ηλικιωμένοι, δεδομένου ότι η νεολαία (18-30-35 χοντρικά), είτε στο σπίτι ευρισκόμενη είτε (το συνηθέστερο) εκτός, είναι ουσιαστικά εκτός δημοσκοπίας, μια και έχει σχεδόν ξεχάσει την ύπαρξη και χρήση του σταθερού τηλεφώνου (2ο στοιχείο του «σκοτεινού ωκεανού»).
γ. Γίνεται μεν ενίοτε κάποια αναφορά από τους δημοσκόπους για τη «γεωγραφικότητα» (συγγνώμη για τον… νεολογισμό), αλλά δεν έχω διαπιστώσει (εκτός λάθους μου) να γίνεται καμία αναφορά σε επαγγελματικές ιδιότητες/ βιοτικές καταστάσεις (π.χ. ανεργία) των ερωτηθέντων (3ο σημείο του «σκοτεινού ωκεανού»).
Αυτά είναι τα βασικά ζητήματα που εντοπίζω. Η γνώμη μου είναι ότι για να είναι τίμια (από τεχνικής – επιστημονικής απόψεως) η παρουσίαση των δημοσκοπήσεων, θα πρέπει οι δημοσκόποι να τονίζουν ότι τα ευρήματα έχουν μεγάλη επισφάλεια, επισημαίνοντας τις αιτίες, δηλαδή τα παραπάνω 3 σημεία του «σκοτεινού ωκεανού» (και τυχόν άλλα που δεν πάει το μυαλό μου…) που καθιστούν χαοτικά ασαφές το κοινωνιολογικό υπόβαθρο του δείγματος.
Αφού εκφράσω και πάλι την ιδιαίτερη εκτίμησή μου, παρακαλώ πολύ, σε περίπτωση που θεωρείτε ότι οι παραπάνω σκέψεις έχουν μια κάποια βασιμότητα και θα τύχαινε να τις αξιοποιήσετε (σας εξουσιοδοτώ εν λευκώ) στον όποιο δημόσιο ή άλλο διάλογο/προβληματισμό για το δημοσκοπικό ζήτημα και παρά την τυχόν καλή σας προαίρεση, να μη γίνει ουδεμία μνεία του ονόματός μου, γιατί έχω νοσηρή απέχθεια σε κάθε μορφή δημοσιότητας.
Κωστας Στενημαχιτης – Συνταξιούχος τραπεζικός
Επανάληψη ενός λάθους
Κύριε διευθυντά
Στις 3 Φεβρουαρίου είχατε φιλοξενήσει επιστολή μου με την οποία μεταξύ άλλων κατέκρινα την άστοχη διεξαγωγή της τότε ορκωμοσίας του πρωθυπουργού και είχα επισημάνει ότι είναι τόσο σημαντικός ο όρκος εκείνου που εκπροσωπεί έναν ολόκληρο λαό ώστε δεν μπορεί απλός να δίνεται σε προσωπικό επίπεδο αλλά στο όνομα μιας ανεξάρτητης και ανώτερης αρχής. Και επειδή βέβαια δεν μπορεί να υποχρεώνεται κάποιος να ορκίζεται σε κάτι στο οποίο δεν πιστεύει, είχα προτείνει ενδεικτικά ο όρκος να δίνεται επί του κειμένου του Συντάγματος των Ελλήνων. Αυτή τη φορά όχι μόνο δεν έγινε κάτι τέτοιο αλλά δεν χρησιμοποιήθηκε καν η λέξη «ορκίζομαι» (δεν είμαι βέβαιος πια ακριβώς λέξη χρησιμοποιήθηκε τον Ιανουάριο αλλά ακόμα χειρότερα εάν έγινε με τον ίδιο τρόπο). Αυτή τη φορά πάντως ο όρκος περιορίστηκε σε μία απλή «διαβεβαίωση» ως να επρόκειτο για μια συνομιλία μεταξύ φίλων! Ο όρος «ορκίζομαι» θα αποτελούσε κατά την γνώμη μου μία ύστατη υποχώρηση εφόσον «ο όρκος» φέρει ένα ιδιαίτερο ιστορικό και ηθικό βάρος, χωρίς να ταυτίζεται υποχρεωτικά με τον θρησκευτικό όρκο. Με την αρχαία μάλιστα έννοια του όρου ο όρκος υπονοεί περιορισμό στο συγκεκριμένο πράγμα που επικαλείται ο ορκιζόμενος και όχι γενικότητες (εξ ου και η έννοια της επιορκίας η οποία και τιμωρείται).
Με κάθε σεβασμό προς την Προεδρία της Δημοκρατίας και εφόσον η όλη τελετή χαρακτηρίζεται ως ορκωμοσία, θα έπρεπε να είχε εξετασθεί η όλη διεξαγωγή της άκρως σημαντικής αυτής τελετής (η οποία εντούτοις κράτησε ελάχιστα λεπτά της ώρας) με περισσότερη βάσανο διότι έτσι τείνει να καθιερωθεί ένα κακό προηγούμενο.
Θα πρέπει τέλος κάποτε να μπουν κάποια όρια στις πράξεις μας.
Δεν επιτρέπεται δηλαδή στο όνομα μιας ασύδοτης δημοκρατίας και ανεξέλεγκτης ελευθεριότητας να εξοβελίζουμε με τέτοια ευκολία κάθε ήθος και έθιμο, κάθε αρχή.
Φαιδων Στρατος
