Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας της 11/8/2015, με έκπληξη ανέγνωσα δημοσίευμά σας με τίτλο «Γερμανοί υιοθέτησαν το Κέντρο Υγείας Κρανιδίου» και ότι η «υιοθεσία» αυτή συντελέστηκε διά της συλλογής και αποστολής με μέριμνα του Γερμανού υπηκόου κ. Μπόντο Σόι, ενός κοντέινερ με αναλώσιμα υλικά (γάζες, σύριγγες κ.λπ.). Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω την ευγενική και αξιέπαινη χειρονομία του κ. Μπόντο Σόι, πιστεύω ότι θα ήταν σκόπιμο να αποφεύγονται οι υπερβολές. Το Κέντρο Υγείας Κρανιδίου, όπως άλλωστε δήλωσε στον συντάκτη του σχετικού δημοσιεύματος ο διευθυντής του, Μανώλης Μαχαίρας, έχει την τύχη να έχει αρκετούς δωρητές, οι οποίοι, παρά το ότι από ετών και σε συνεχή βαση προβαίνουν σε χορηγίες πολύ μεγαλύτερης σημασίας και αξίας από αυτήν του κ. Μπόντο Σόι, ουδέποτε διεκδίκησαν δημοσιότητα, πολλώ δε μάλλον την ιδιότητα του «θετού πατέρα» του Κέντρου Υγείας Κρανιδίου. Εντελώς ενδεικτικά και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τις χορηγίες άλλων, με την ιδιότητά μου ως τέως δημάρχου Κρανιδίου και τεώς διευθυντού του Κέντρου Υγείας αυτού, αρκεί να αναφέρω ότι η οικογένεια του κ. Γεωργίου Σταύρου Λιβανού, η οποία έχει ενεργό αγαθοεργό, κοινωφελή και πολιτιστική προσφορά στην περιοχή ήδη από τη δεκαετία του 1960, πέρα από τις λοιπές δωρεές και χορηγίες στην περιοχή του Κρανιδίου (σχολείο, αθλητικές εγκαταστάσεις, δήμος, λιμεναρχείο, εκκλησία, παιδική χαρά, μουσείο κ.λπ), την επί σειράν ετών χρηματοδότηση συσσιτίων ως επίσης και τη στήριξη των ασθενών και αναξιοπαθών ομάδων του ντόπιου πληθυσμού, μόνο την τελευταία δεκατετία έχει παραχωρήσει στο Κέντρο Υγείας μηχανήματα και εξοπλισμούς γενικής ανάλυσης αίματος, εντατικής μονάδας, απινιδωτές, βιοχημικό αναλυτή αίματος, μεγάλο αριθμό ηλεκτροκαρδιογράφων, αντιδραστήρα ειδικών βιοχημικών εξετάσεων, αντιδραστήρα αιμοσφαιρίνης, εξοπλισμό αναβάθμισης του ακτινολογικού μηχανήματος, έχει καλύψει τη δαπάνη συντήρησης και επισκευής αρκετών μηχανημάτων από αυτά, καθώς και τη δαπάνη αντικατάστασης του συνόλου των υδραυλικών εγκαταστάσεων του Κέντρου Υγείας.
Δημητρης Καμιζης – τ. Δήμαρχος Ερμιονίδας
H πρόταση Tσώρτσιλ για την Aγγλογαλλική Eνωση
Kύριε διευθυντά
Η αναφορά στην πάντα ενδιαφέρουσα στήλη του κ. Μ. Κατσίγερα («Κ» της 23-9-2015, σελ. 2) του θανάτου του πρώην Γάλλου πρωθυπουργού Πολ Ρενό (1878-1966) φέρνει στη μνήμη μας τα όσα διαδραματίστηκαν στη Γαλλία τις τραγικές ημέρες του Μαΐου-Ιουνίου 1940. Τις ημέρες της μεγάλης πτώσης και καταισχύνης.
Ο Πολ Ρενό ανέλαβε την πρωθυπουργία της μεγάλης αυτής χώρας στις 21 Μαρτίου του 1940, όντας σφοδρός πολέμιος της συμφωνίας του Μονάχου (1938), εμφορούμενος πάντα από το πνεύμα της σύσφιγξης των συμμαχικών δεσμών με τη Μεγάλη Βρετανία.
Μετά τη γερμανική επίθεση και την κατάρρευση του γαλλικού μετώπου, αρνήθηκε σθεναρά τη συνθηκολόγηση και πρότεινε τη συνέχιση του αγώνα στη Β. Αφρική. Ενθάρρυνε την πρόταση του μεγάλου Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος πρότεινε την πλήρη και αδιάσπαστη ένωση των δύο χωρών και λαών.
Στο ελάχιστα γνωστό σε εμάς αυτό γεγονός θα μου επιτραπεί να σταθώ. Το ιστορικό της εντυπωσιακής αυτής πρότασης είναι το ακόλουθο:
Στις 16 Ιουνίου 1940 η γαλλική κυβέρνηση, που είχε καταφύγει στο Μπορντό, ενημερώθηκε για την πρόταση αυτή, που ήδη είχε τύχει της εγκρίσεως του βρετανικού υπουργικού συμβουλίου. Η πρόταση απέβλεπε στο να συσταθεί μεταξύ των δύο χωρών (Βρετανική Αυτοκρατορία – Γαλλία) μια ακατάλυτη Eνωση που να έχει κοινούς οργανισμούς για την άμυνα, την εξωτερική πολιτική και τις οικονομικές υποθέσεις. Κάθε Aγγλος πολίτης θα ήταν ταυτόχρονα και πολίτης Γάλλος και αντίστροφα. Στη διάρκεια του πολέμου θα υπήρχε μόνο μία πολεμική κυβέρνηση και τα δύο Κοινοβούλια θα συγχωνεύονταν: ήταν ο τρόπος για να μη συνθηκολογήσει η Γαλλία. Στο μνημειώδες έργο του «Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος», ο Τσώρτσιλ θα γράψει ότι δεν ήθελε «να κατηγορηθεί για έλλειψη φαντασίας». Κατά τον Chastenet, η προσφορά δεν ήταν τόσο μεγαλειώδης όπως φαίνεται ή, τουλάχιστον, δεν την είχε συλλάβει έτσι ο Τσώρτσιλ. «Ο Τσώρτσιλ την επινόησε σαν τέχνασμα για να εμποδίσει τη γαλλική κυβέρνηση να ζητήσει ανακωχή», σημειώνει. Η αγγλική πρόταση απορρίφθηκε. Δεν είναι, είπαν οι ηττοπαθείς, παρά μία απόπειρα για να γίνει η Γαλλία μια αγγλική κτήση (dominion).
Ιδού πώς περιγράφει ο Τσώρτσιλ τις τελευταίες στιγμές της κυβερνήσεως του Πολ Ρενό, στο παραπάνω έργο του: «Οι ελπίδες που είχε στηρίξει ο κ. Reynaud πάνω στη Διακήρυξη της Eνωσης, πολύ σύντομα διαψεύστηκαν. Σπανίως μία τόσο γενναιόδωρη πρόταση έτυχε τέτοιας εχθρικής υποδοχής… Είμαστε βέβαιοι ότι η δήλωση του Reynaud για την πρότασή μας δεν τέθηκε ποτέ σε ψηφοφορία στο υπουργικό συμβούλιο. Κατέρρευσε από μόνη της. Αυτή ήταν μία προσωπική και μοιραία ατυχία για τον αγωνιζόμενο Γάλλο πρωθυπουργό και σήμαινε το τέλος της επιρροής και του κύρους του στο υπουργικό συμβούλιο» (Ουίνστον Τσώρτσιλ, ε.α. εκδόσεις «Κ», τόμος Β΄, σελ. 265-267).
Στις 16 Ιουνίου η κυβέρνηση του Πολ Ρενό κατέρρευσε. Ο στρατάρχης Φιλίπ Πετέν σχημάτισε αμέσως κυβέρνηση με κύριο στόχο την άμεση ανακωχή με τη Γερμανία. Η ομάδα των ηττοπαθών, της οποίας ήταν επικεφαλής, ήταν πλέον τόσο διαμορφωμένη και ενωμένη, που η διαδικασία ήταν σύντομη. Ο Καμίλ Σοτάν, ο Πολ Μποντουέν, ο στρατηγός Βεϊγκάν, ο ναύαρχος Νταρλάν και, εν τέλει, ο μοιραίος Πιερ Λαβάλ ήταν εκεί. Ο ήρωας του Βερντέν, στην ηλικία των 84 ετών, πίστευε ότι ήταν το σωστό πρόσωπο για να σώσει τη χώρα του σε αυτήν τη θλιβερή περίοδο. Δεν ήταν ίσως μια καινούργια Ζαν ντ’ Αρκ, αλλά θεωρούσε ότι ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να προσφέρει η στιγμή (Λόρδος Charles Williams of Essex «Petain», σελ. 282). Το ευτύχημα για τη Γαλλία και την τιμή της ήταν ότι η 18η Ιουνίου δεν άργησε να έρθει, όταν ο στρατηγός Ντε Γκωλ, από το BBC, απηύθυνε προς τους Γάλλους την περίφημη πρόσκληση για αντίσταση.
Ιωαννης Κων. Θεοδωροπουλος – Δικηγόρος
Η χρήση παλαιών υλικών
Κύριε διευθυντά
Κατ’ εξοχήν επίκαιρο το δημοσιευθέν («Κ» 6/9/2015) κείμενο του κ. Ν. Κωνσταντάρα με τον τίτλο «Ζητάμε νέα συμπεριφορά από παλιό υλικό»: καταλήγει δε –«ως εν συμπεράσματι»– «η πολιτική σκηνή ανανεώνεται σταδιακά, αλλά όσο περιμένουμε νέες ιδέες και ανθρώπους, ζητάμε από το παλιό υλικό να συμπεριφέρεται αλλιώς: αντί να καλλιεργεί τον διχασμό… πρέπει να επιδιώξει τη συνεργασία, να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα… να υπηρετήσει τον λαό». Το κείμενο αυτό ενεργοποίησε τη μνήμη, «σάρωσε» παλαιά αναγνώσματα, σταμάτησε στους Ολυνθιακούς του Δημοσθένη. Αναφέρεται –ο Δημοσθένης– σε λανθασμένες ενέργειες των Αθηναίων έναντι του Φιλίππου, που είχαν δυσμενές αποτέλεσμα γι’ αυτούς και τους προτείνει: «Προς γαρ το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται δι’ ο και δοκεί, φροντίσαι ίνα ταύτα επανρθωσάμενοι την επί τοις πεπραγμένοις αδοξίαν αποτρεψώμεθα». «Εις τα καθ’ ημάς» τελευταίον εκβάν είναι η σημερινή οικονομική κρίση. Αναγκαίος ο προσδιορισμός των αιτίων (ανοησίων ή άλλων τινών) που συνετέλεσαν στο τελευταίον εκβάν, ώστε οι παλαιοί πολιτικοί ταγοί μας ν’ απαλλαγούν από τα αίτια των πεπραγμένων τους κατά τα παρελθόν: όχι να τα αποτρέψουν –κατά το νέο ξεκίνημά τους– αλλά να τα «αποτρίψωσιν»: να καθαρίσουν δηλαδή –τρίψουν, πλύνουν– τους πολιτικούς χιτώνες τους από λεκέδες που τους ντροπιάζουν.
Καθαροί πλέον, αληθινοί, δημοκράτες, να παρουσιασθούν στην «Αγορά» στην «Εκκλησίαν του Δήμου» με νέες ιδέες, εφικτά προγράμματα. Παράλληλα και η παρουσία νέων πολιτικών με τις δικές τους ιδέες και προγράμματα. Η παρουσίαση παλαιών με νέα συμπεριφορά και νέων πολιτικών αποτελεί την αναγκαία συνθήκη. Η συναίνεση, η ομόνοια αποτελούν την ικανή συνθήκη για την έξοδο από την κρίση. «Δημοκρατήσασθαί τε και ομονοείν» προς τους πολιτικούς ταγούς μας, έτσι υπηρετείτε τον λαόν.
Χαραλαμπος Π. Παναγιωταρεας – Παπάγου
