Kύριε διευθυντά
Δεν θα αμφισβητήσω τους κανόνες του παιχνιδιού. Eτσι παίζεται. Με γεια τους και χαρά τους· όσων το παίζουν. Αυτό βέβαια δεν με εμποδίζει να διατυπώσω μία από τις πολλές απορίες μου: Γιατί το υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα των εκλογών σε ποσοστά και όχι σε συγκεκριμένους αριθμούς ψηφοφόρων; (βλ. HYPERLINK http://www.ekloges.ypes.gr/current/v/public www.ekloges.ypes.gr/ current/v/public).
Πιστεύω πως έτσι παρεμποδίζεται η εξαγωγή σωστών συμπερασμάτων και η εξήγηση της ψήφου του ελληνικού λαού. Την περασμένη Κυριακή, μας πληροφορεί, εψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ 36,34% των ψηφοφόρων. Eτσι έδωσε στον κ. Αλέξη Τσίπρα, το βράδυ των εκλογών στην πλατεία Κλαυθμώνος (αμέσως μετά τον σχεδόν «ερωτικό» εναγκαλισμό με τον κ. Πάνο Καμμένο), την άνεση να μιλήσει (στο απογοητευτικό, κατά τα άλλα, μήνυμά του) περί «καθαρής και κρυστάλλινης εντολής» να κυβερνήσει όπως του γουστάρει.
Εξηγώ, παραθέτοντας έναν συλλογισμό· με νούμερα. Υπερψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ 1.925.904 πολίτες. Αν συγκρίνουμε με τα 9.840.525, που είναι οι εγγεγραμμένοι στους επίσημους εκλογικούς καταλόγους, έχουμε ένα ποσοστό συριζαίων υποστηρικτών 19,5% του συνόλου των ψηφοφόρων· ένας στους πέντε.
Αυτό βγαίνει με βάση τα επίσημα δεδομένα. Είναι όμως ανέντιμο. Διότι ο αριθμός των ενήλικων Ελλήνων (άρα των ψηφοφόρων, σε γενικές γραμμές) είναι 8.002.244 (με βάση τα στοιχεία ΕΛΣΤΑΤ της απογραφής 2011. Και δεν πρέπει να έχουν λάβει χώρα ουσιώδεις από τότε διαφορές. Εν γένει αποκλίσεις από τα στοιχεία, στα οποία βασίζεται ο συλλογισμός, δεν μπορεί να επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο από λίγα δέκατα της ποσοστιαίας μονάδας).
Πώς προκύπτει ο αριθμός αυτός: Συνολικός πληθυσμός 10.815.197· μείον 2.812.953 (911.929 καταμετρηθέντες αλλοδαποί και 1.901.024 ανήλικοι 1-17 χρόνων), υπόλοιπο το 8.002.244. Σε σύγκριση με αυτό, οι 1.925.924 ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ μάς δίνουν ένα ποσοστό 24,07% του συνόλου των εχόντων δικαίωμα ψήφου πολιτών. Αν συμπεριλάβουμε και τις 200.423 που εψήφισαν ΑΝΕΛ, το κυβερνητικό ποσοστό ανεβαίνει σε 26,57%. Eνας στους τέσσερις ενήλικους Eλληνες πολίτες.
Η εντολή, λοιπόν, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί «καθαρή και κρυστάλλινη». Oχι δε «κρυστάλλινη» και για έναν πρόσθετο λόγο: το κρύσταλλο χαρακτηρίζεται από απόλυτη διαφάνεια. Η «εντολή» είναι θολή, σε τέτοιο σημείο, που να μην μπορείς να διακρίνεις τι βρίσκεται από πίσω. Θα εφαρμοστεί π.χ. ή όχι το μνημόνιο 3, που έχει υπογράψει ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός της Ελλάδος; O ίδιος διατύπωσε διάφορες αμφιγνωμίες στις προεκλογικές του ομιλίες. Aσε το τι έχει πει ο Κατρούγκαλος! Συμπέρασμα: με τα νούμερα διαβάζουμε ξεκάθαρα τα «μηνύματα» των κοινωνιών και «τις εντολές» του εκλογικού σώματος. Με τα ποσοστά πετάμε σε νεφελώματα.
Και καταλήγω με μία ιδέα: αν πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πείσει ότι είναι ο εκφραστής του «νέου», του «καινούργιου», όπως διεκήρυττε ad nauseam προεκλογικά, πρέπει, μέσα στο πρώτο εξάμηνο της διακυβερνήσεώς του, να αλλάξει το φαύλο και αντιδημοκρατικό εκλογικό μας σύστημα· πασοκικό και νεοδημοκρατικό ανοσιούργημα.
Παγκόσμια πρωτοτυπία το bonus των 50 εδρών· σαν να πρόκειται για πιστωτική κάρτα. Υπάρχουν ευρωπαϊκά πρότυπα. (Προσωπικά κρίνω ως ενδεδειγμένο ένα σύστημα με το γερμανικό ως πρότυπο). Ο ισχύων εκλογικός νόμος είναι πίσω από όλα τα αμαρτήματα της τωρινής πολιτικής μας συγκυρίας.
Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος
Νέα Δημοκρατία
I
Κύριε διευθυντά
Δεν συμπληρώθηκε ούτε ένα 24ωρο από το πέρας της εκλογικής διαδικασίας της 20ής Σεπτεμβρίου και κάποια στελέχη της Ν.Δ. ευρισκόμενα σε κατάσταση αφιθυμίας αποπειράθηκαν να μας πείσουν ότι επιβάλλεται εκ του αποτελέσματος η ιδεολογική και πολιτική «μετάλλαξη» του κόμματος. Βεβαίως, το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό για τη Νέα Δημοκρατία. Επιβεβαίωσε, όμως, ότι αυτή η παράταξη εξακολουθεί να παραμένει η μόνη συμπαγής ιδεολογική και πολιτική δύναμη της χώρας, προσηλωμένη στις αρχές και τις αξίες της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της πολιτικής σταθερότητας και της ευρωπαϊκής πορείας. Είναι, λοιπόν, άξιον απορίας ότι στην πλέον κρίσιμη φάση, που θεωρείται, μάλιστα, διεθνώς, ως η «τελευταία ευκαιρία» για την παραμονή μας στην Ευρωζώνη και κατ’ ακολουθίαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εκρίθη από κάποιους ως «ουδέν σπουδαιότερον» από την επίσπευση της εκλογής νέου προέδρου, όταν, μάλιστα, δεν αποτολμάται η απαξίωση της σώφρονος, συνεκτικής αλλά και δυναμικής ηγεσίας του Ευάγγελου Μεϊμαράκη που κατάφερε μέσα σε 20 ημέρες να επανασυσπειρώσει τη Ν.Δ. και να ανυψώσει το αγωνιστικό της φρόνημα. Είναι, όμως, καταφανές ότι δεν αμφισβητείται η προσωπικότητα του Μεϊμαράκη. Αμφισβητείται η πολιτική που ακολούθησε η Ν.Δ. για την ψήφιση του τρίτου μνημονίου και αυτή που θα ακολουθήσει για την ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων.
Ας το καταλάβουν οι πάντες και κυρίως οι οπαδοί της «δομικής» αντιπολίτευσης: Η συναίνεση της Ν.Δ. σε θέματα που άπτονται της επιβίωσης του έθνους είναι πράξη απαρέγκλιτη για την ιδεολογία και την ιστορία αυτού του κόμματος.
Αυτή η υπεράνω μικρόψυχων και μικροκομματικών υπολογισμών πολιτική της Ν.Δ. είναι, άλλωστε, και η μόνη που μπορεί να την καταξιώσει και πάλι ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη.
Αυτά θα πρέπει να είναι και τα κριτήρια για την επιλογή της μελλοντικής ηγεσίας της μεγάλης κεντροδεξιάς – φιλελεύθερης παράταξης.
Γεωργιος Βουκελατος
II
Κύριε διευθυντά
Είναι κοινός τόπος ότι η Ν.Δ. χρειάζεται μια ευρεία, σοβαρή και έντιμη αυτοκριτική και συζήτηση για να αναδείξει και αντιμετωπίσει τα αίτια της νέας ήττας της, να αποσαφηνίσει την πολιτική ιδεολογία και πρακτική της, όπως και πώς μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις. Eνα από τα καίρια ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι αν η Ν.Δ. με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό της μπορεί να εκπροσωπήσει τόσο τη λαϊκή δεξιά (πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, και κοινωνική δικαιοσύνη) όσο και την κεντροδεξιά (οικονομία της αγοράς, επιχειρηματικότητα, εκσυγχρονισμός), αρθρώνοντας ταυτόχρονα ένα λόγο που να απαντά πειστικά και πρακτικά στα σύγχρονα προβλήματα, κι έτσι να κατακτήσει και πάλι τη λαϊκή πλειοψηφία.
Oταν αυτή η συζήτηση γίνει, τότε και μόνο τότε, μπορεί να επιλεγεί ένα νέο, αποδεδειγμένα ικανό και άφθαρτο πρόσωπο (ομάδα προσώπων) για να υπηρετήσει την ιδεολογία και πρακτική της Ν.Δ. και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Χωρίς αυτή τη συζήτηση, όποιος/όποια κι αν εκλεγεί θα στερείται τα απαραίτητα πολιτικά χαρακτηριστικά και την εξίσου απαραίτητη κοινωνική αποδοχή. Και αυτό φαίνεται σαφώς στη μικρή ανταπόκριση που όλοι οι πιθανοί υποψήφιοι έχουν τόσο στην κοινωνία όσο και στο ίδιο τους το κόμμα.
Αυτό σημαίνει ότι, εκτός απροόπτου, η Ν.Δ. με την παρούσα μορφή και σύνθεση δεν έχει μέλλον («το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»). Αυτό δεν αποτελεί καταστροφή. Απλά, τα νέα και ικανά στελέχη θα αναγκασθούν να δημιουργήσουν ένα νέο σχήμα που να ενσωματώνει όλα τα υγιή, παραδοσιακά και σύγχρονα, στοιχεία της παράταξης (όπως έκανε ο Καραμανλής το 1956). Αν αυτό το σχήμα απαντά στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, οι ψηφοφόροι θα το επιλέξουν. Αν όχι, θα αποτύχει, και η παράταξη αυτή θα μείνει στο περιθώριο χωρίς ικανή εκπροσώπηση «άχρι καιρού». Eτσι είναι και έτσι πρέπει να είναι σε μια δημοκρατία, είτε μας αρέσει είτε όχι.
Σπυρος Μπαζινας
Ισοδύναμα μέτρα
Kύριε διευθυντά
Ψυχανεμίζομαι ότι έχει να πέσει βροχή από ισοδύναμα μέτρα για να βελτιωθούν κάπως τα διάφορα μέτρα που αποφασίσθηκαν (ΦΠΑ Παιδείας, μοσχαρίσιο κρέας κ.λπ. κ.λπ.).
Ελπίζω ότι η νέα κυβέρνηση θα ψάξει και άλλες πηγές και δεν θα μείνει στα συνηθισμένα. Προτείνω μερικά: 1. Mισθοί βουλευτών και όσων συνδέονται με αυτούς (δικαστικοί ΔΕΚΟ κ.λπ.). 2. Διπλο-τριπλο και τετραπλο-συνταξιούχοι. 3. Kλείσιμο άχρηστων οργανισμών. 4. Eίμαι σίγουρος ότι μπορούν να βρουν και άλλους, οι οποίοι έως τώρα δεν έχουν συμμετάσχει αναλογικά όσο τα συνήθη υποζύγια!
Γιωργος Στραφτης
