Κύριε διευθυντά
Ηπαρούσα κυβέρνηση οδήγησε σε αύξηση του δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ της χώρας κατά 35 ποσοστιαίες μονάδες. Είναι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι Eλληνες και οι πιστωτές τους.
Αυτές όμως τις πολιτικές που εφαρμόζονται στη χώρα όλα αυτά τα χρόνια είναι που πρέπει να διορθώσουμε. Oλα τα υπόλοιπα –ακόμη και το χρέος– είναι δευτερευούσης σημασίας.
Εάν επιτύχουμε αυτόν τον στόχο, τότε ακόμη και η ζημιά των τελευταίων μηνών θα έχει διορθωθεί (και ας μας στοίχισε κατά το πρακτορείο Reuters 65 δισ.), η Ελλάδα θα έχει ξεκινήσει την εφαρμογή των περιφήμων μεταρρυθμίσεων και είναι πιθανόν να ενισχυθεί η οικονομία από το 2016-17.
Αντιθέτως, με τις έως τώρα ακολουθούμενες λανθασμένες πολιτικές, καμία ελάφρυνση του χρέους δεν θα καταφέρει να αποτρέψει την εξέλιξη της χώρας σε παράδεισο λαϊκιστών, όπως είναι η Βενεζουέλα, αλλά χωρίς πετρέλαιο.
Υπό την προϋπόθεση, λοιπόν, ότι θα καταφέρει η πατρίδα κάποια στιγμή να μπει σε μια στοιχειώδη κανονικότητα και να ασχοληθεί σοβαρά με την οικονομία, θα πρέπει να αλλάξει ριζικά εμπεδωμένες πρακτικές και νοοτροπίες ως προς αυτήν την οικονομία.
Πλέον, μόνον πρωτογενής παραγωγή και εξωστρεφείς επιχειρήσεις θα βγάλουν τη χώρα από το τέλμα. Δηλαδή να στηριχθούμε στην αγροτική – αλιευτική και κτηνοτροφική παραγωγή, στη ναυτιλία, στον τουρισμό και στη βιομηχανία και όχι στην οικοδομή και τις υπηρεσίες. Να πουν οι πολιτικοί ευθέως ότι η υπερπαραγωγή πτυχιούχων – επιστημόνων, ως αποτέλεσμα της συνδέσεως του εκπαιδευτικού μας συστήματος με την αγορά, ξεπέρασε προ πολλού τα όριά της. Το όνειρο του μέσου Eλληνα που ξεπουλούσε τα πάντα «για να σπουδάσουν τα παιδιά του και να τα βάλουν στο Δημόσιο» κατέρρευσε.
Η πραγματικότητα και η ανάγκη επιβιώσεως υποχρεώνει τα τελευταία χρόνια αυτού του τύπου «πτυχιούχους» να κάνουν δουλειές που ζητάει η οικονομία και όχι του αντικειμένου που σπούδασαν. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να απασχολήσει μικρό μόνο ποσοστό των πτυχιούχων που παράγει το εκπαιδευτικό μας σύστημα.
Και αυτό πρέπει ευθαρσώς να εξηγήσουν οι κυβερνώντες στον λαό, μειώνοντας δραστικά τον αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστήμια και ΤΕΙ –αντί να καταργούν τη βάση του 10– πληροφορώντας εγκαίρως τον κόσμο πριν μπει στη διαδικασία των φροντιστηρίων. Φυσικά, όλα αυτά υπό την προϋπόθεση να σταματήσουν τα ψέματα και οι επικοινωνιακές πολιτικές εκ μέρους των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Μιχ. Λιωσης – Aλιμος
Νέο παραγωγικό μοντέλο με startups
Κύριε διευθυντά
Στην Ελλάδα της ύφεσης και των μνημονίων, ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από τη συζήτηση γύρω από μέτρα, περικοπές και φόρους. Κάθε τόσο, ψελλίζουμε μηχανιστικά μια-δυο κουβέντες για «νέα παραγωγικά μοντέλα» και «μοχλούς ανάπτυξης της οικονομίας». Πέρα όμως από τον τουρισμό και τη ναυτιλία, για λίγους άλλους κλάδους μπορεί να υπερηφανεύεται η ελληνική οικονομία. Παράλληλα, με 27% ανεργία (52% στους νέους) και 1,2 εκατ. ανέργους, πολύ δύσκολα μπορεί ο ευρύτερος δημόσιος τομέας ή οι υφιστάμενες ιδιωτικές επιχειρήσεις να δημιουργήσουν αρκετές θέσεις απασχόλησης.
Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό; Αν κοιτάξουμε το παράδειγμα ανεπτυγμένων δυτικών κρατών, η απάντηση είναι οι νεοφυείς επιχειρήσεις τεχνολογίας, τα περίφημα startups. Στη Silicon Valley, εταιρείες νεότερες των πέντε ετών παράγουν το σύνολο της καθαρής αύξησης στην απασχόληση, δημιουργώντας 3 εκατ. θέσεις εργασίας μόνο τον πρώτο χρόνο λειτουργίας τους. Η Γερμανία έχει μετατρέψει το Βερολίνο σε ευρωπαϊκό φυτώριο startups μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, με πολλαπλά οφέλη για την τοπική και εθνική οικονομία. Τέλος, η Φινλανδία, μια χώρα με μόλις το 4% του πληθυσμού της Ευρώπης, ευθύνεται για το 26% των επιτυχημένων πωλήσεων startups, ενισχύοντας σημαντικά το ΑΕΠ της.
Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στα καθ’ ημάς και σε μερικούς αριθμούς που λένε τη δυσάρεστη αλήθεια. Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 21η θέση μεταξύ των 28 κρατών της Ε.Ε. σε θέματα καινοτομίας, σύμφωνα με την αξιολόγηση του Innovation Union Scoreboard 2015. Ως προς την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, καταλαμβάνουμε την 26η θέση στην Ευρώπη των 28, βάσει των δεικτών του ευρωπαϊκού ψηφιακού θεματολόγιου. Τέλος, στην έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας για την ευκολία ανάπτυξης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, η χώρα μας βρίσκεται στην 61η θέση, πίσω από σαφώς λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, όπως η Τυνησία, η Ρουάντα και η Τζαμάικα.
Πού οφείλεται αυτό; Πέρα από τις πρακτικές δυσκολίες με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπος ο νέος Eλληνας επιχειρηματίας (γραφειοκρατία, φορολογία, αβεβαιότητα κ.λπ.), παλεύει και με μία γενική καχυποψία κατά της «κακής καπιταλιστικής επιχειρηματικότητας που βάζει πάνω από όλα το κέρδος». Η αλήθεια όμως είναι άλλη. Eχετε δει φωτογραφίες από τα ξεκινήματα εταιρειών τεχνολογίας που πλέον είναι κολοσσοί; Είναι κάποιοι εικοσάχρονοι πιτσιρικάδες που κοιμούνται και δουλεύουν στο γκαράζ του φίλου τους για να μην πληρώνουν νοίκι. Ούτε δάκτυλοι οικονομικών συμφερόντων είναι, ούτε τυχερά πλουσιόπαιδα που κάνουν το χόμπι τους. Είναι τύποι που είχαν μία ιδέα και παράτησαν τις σπουδές τους (Google), τύποι που είχαν ανάγκη από χρήματα για να πληρώσουν το νοίκι τους (Airbnb), και τύποι που απολύθηκαν από τη δουλειά τους και έπρεπε να ξεκινήσουν κάτι νέο (Zenefits).
Είναι λοιπόν σαφές ότι τα startups πρέπει και μπορούν να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης για την έξοδο της χώρας από την ύφεση και την αντικατάσταση του παλιού χρεοκοπημένου οικονομικού μοντέλου. Για αυτό, το κράτος οφείλει άμεσα να αφαιρέσει τα εμπόδια που έχει στοιβάξει στα πόδια των νέων επιχειρηματιών, και μετά να κοιτάξει πώς θα τους προσφέρει επιπλέον βοήθεια. Σε όσους υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν θα βοηθούσε στην έξοδο από την κρίση, καθώς απαιτεί πολύ χρόνο, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι διανύουμε ήδη τον έκτο χρόνο ύφεσης και άρα χρόνος (δυστυχώς) υπάρχει.
Μανωλης Μανασσακης – Δικηγόρος
H πρόληψη σώζει ζωές
Κύριε διευθυντά
Στις 8 Αυγούστου ο κ. Θανάσης Δρίτσας, καρδιολόγος του Ωνασείου, έγραψε το άρθρο «Η ανακάλυψη των υγιών ασθενών». Στις 20 Αυγούστου δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» η επιστολή των ενώσεων γαστρεντερολόγων με τίτλο «Ο καρκίνος του παχέος εντέρου». Συμφωνούμε πλήρως με τους γαστρεντερολόγους. Από την πλευρά μας τονίζουμε τα ακόλουθα:
Γνωρίζουμε τον κ. Δρίτσα από πολλά άρθρα του, που έχει φιλοξενήσει η «Καθημερινή», για τις θεραπευτικές ιδιότητες της μουσικής επί των ασθενών.
Νομίζω ότι στο συγκεκριμένο άρθρο έσφαλε, γράφοντας αντιεπιστημονικές απόψεις. Επειδή η Ιατρική έχει ατελείωτο όγκο γνώσεων και απαιτεί συγκεκριμένη ειδικότητα από τον κάθε ιατρό, είναι μοιραίο να μη γνωρίζει ο καθείς την πλήρη αλήθεια. Εντοπίζω την κριτική μου στον καρκίνο του παχέος εντέρου, που είναι προλήψιμος αν εφαρμοστεί η οδηγία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), για έναρξη της πρώτης κολονοσκόπησης στην ηλικία των 50 ετών και επανάληψη ανά 5ετία ή νωρίτερα, αναλόγως των ευρημάτων.
Οι εγκυρότερες πολυκεντρικές μελέτες επί χιλιάδων ατόμων υγιών και ασθενών, από τα γνωστότερα πανεπιστημιακά και σημαντικά νοσοκομεία των ΗΠΑ, Βόρειας Ευρώπης και Ιαπωνίας, καταδεικνύουν τη σπουδαιότητα και σημασία της κολονοσκόπησης στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Εξ αυτού οι σωστά οργανωμένες χώρες που την εφαρμόζουν έχουν πετύχει όχι μόνο στατιστικά σημαντική διαφορά, αλλά εντυπωσιακή βελτίωση του ποσοστού επιβίωσης από την επίπτωση του συχνού αυτού καρκίνου. Μάλλον ακούγεται περίεργο ένας χειρουργός να ξιφουλκεί υπέρ μιας προληπτικής εξέτασης που, αν δεν γινόταν, θα αύξανε τον αριθμό των νοσούντων που ως χειρουργός θα αντιμετώπιζε! Επειδή όμως ισχύει διαχρονικώς το Ιπποκρατικό «Ωφελείν ή μη βλάπτειν», είναι σωστότερο να βλέπουμε την Ιατρική σαν ωφέλεια του συνόλου και όχι της τσέπης μας. Aρα από την προληπτική κολονοσκόπηση δεν θα ωφεληθούν μόνο οι κολονοσκόποι και τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, όπως γράφει μάλλον αφελώς ο αρθρογράφος σας, αλλά το σύνολον της κοινωνίας.
Δεν θα υπερασπιστώ τις άλλες προληπτικές εξετάσεις, τις οποίες απορρίπτει ο κ. Δρίτσας. Eχοντας το γνώθι σαυτόν, αφού έχω μόνο μία ειδικότητα, θα θυμίσω το Pap test, του τιτάνος της Ιατρικής, συμπατριώτη μας Παπανικολάου, που έχει σώσει χιλιάδες γυναίκες παγκοσμίως τόσες δεκαετίες. Επίσης, τα θαυμαστά επιτεύγματα των Ιαπώνων ιατρών που εφαρμόζοντας τη μαζική προληπτική γαστροσκόπηση, λόγω της μεγάλης επίπτωσης του γαστρικού καρκίνου εκεί, έχουν σημαντικά καλύτερη επιβίωση στον γαστρικό καρκίνο από ό,τι στις ΗΠΑ και στη Βόρεια Ευρώπη.
Σίγουρα ο αρθρογράφος έχει ένα μικρό δίκιο, διότι οι εξετάσεις κοστίζουν και η χώρα είναι χρεοκοπημένη. Αλλά οι πολιτικοί, εφαρμόζοντες την «τέχνη του εφικτού», οφείλουν να συγκεράσουν τις δυσκολίες, προσφέροντες καλύτερη επιβίωση για το σύνολον του ελληνικού πληθυσμού.
Δημητρης Γεωργαντας – Χειρουργός – Μαρούσι
