Κύριε διευθυντά
Θα σας αναφέρω δύο χαρακτηριστικά περιστατικά: 1. Κυριακή 16 Αυγούστου, ώρα 12 μεσημέρι, ανήμερα την εορτή του Αγίου Γερασίμου στην κοιλάδα των Ομαλών στο Αργοστόλι. Παράμερα είχε στηθεί ένα εκτεταμένο παζάρι που είχε τα πάντα. Οι έμποροι, φαίνεται, είχαν την έδρα τους στην Αθήνα και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Οι ταμειακές μηχανές –παραμένει ζητούμενο αν ήταν αυθεντικές– ήταν συσκευασμένες και καλά κρυμμένες!
«Είστε οι πρώτοι που μου ζητούν απόδειξη», μας είπε ο έμπορος. «Περιμένετε να τη φορτίσω». Αυτό ίσως να μας αποθάρρυνε. Πόσο να περιμέναμε άραγε; Ευτυχώς, όμως, η ταμειακή μηχανή έκανε άμεσα τη δουλειά της… «Μας κλέβει το κράτος», πετάχτηκε ένας άλλος. «Γιατί να ζητήσουμε ή να δώσουμε απόδειξη;». Ο κόσμος αδιάφορος συνέχιζε να ψωνίζει. Φαίνεται δεν είχε καταλάβει ότι πληρώνει ΦΠΑ που δεν αποδίδεται στο κράτος. Η είσπραξή του από το κράτος αφήνεται στην προαίρεση του εμπόρου.
Συμπέρασμα: Αν πάρω το ΣΔΟΕ, η υπάλληλος θα μου ζητήσει να κάνω συγκεκριμένη καταγγελία, αλλά τι να καταγγείλω; Ούτε το κράτος κάνει τη δουλειά του ούτε οι πολίτες συναισθάνονται τις υποχρεώσεις τους, ακριβώς επειδή το κράτος δεν τους έχει πείσει για την ειλικρίνεια και την αποφασιστικότητά του.
2ο. Επίσκεψη στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου, στο Αργοστόλι. Είσοδος ελεύθερη! Το ίδιο και στο κάστρο της Κέρκυρας! Σε κάποια μουσεία οι αποδείξεις απαιτούν μια χρονοβόρα διαδικασία επειδή είναι χειρόγραφες! Μήπως είναι προτιμότερο η είσπραξη των εσόδων από τους αρχαιολογικούς χώρους να ανατεθεί σε ιδιώτες; Συμπέρασμα: Πώς να εμπιστευθείς ένα κράτος που εξακολουθεί να παραμένει ανέμελο χωρίς ίχνος σοβαρότητας; Ελπίζουμε, στην προσπάθεια να πληρωθούν τα χρέη μας, να εξορθολογίσουμε και την οικονομία μας… αλλά πάντα χάρη στους ξένους, είτε λέγεται τρόικα είτε κουαρτέτο!
Χαρικλεια Μυττα – φιλόλογος
