Κύριε διευθυντά
Eνας μύθος που έχει υιοθετηθεί από την ελληνική κοινωνία είναι αυτός της λιτότητας. Σύμφωνα με τη διαδεδομένη θεωρία της «υφεσιακής» λιτότητας που επεβλήθη μετά το 2010, οι μειώσεις μισθών – συντάξεων και η υπερφορολόγηση είναι υπεύθυνες για την οικονομική καχεξία και τη μείωση του ΑΕΠ κατά 25% περίπου. H θεωρία αυτή αγνοεί όμως ότι το ΑΕΠ των 230 δισ. δεν αντιστοιχούσε στην παραγωγική δυνατότητα της χώρας αλλά στη δανειοληπτική ικανότητά της εκείνα τα χρόνια των μεγάλων ελλειμμάτων. Eτσι τα δανεικά θεωρήθηκαν παραγωγή της χώρας, που όμως είχε επικεντρωθεί αποκλειστικά σχεδόν στον τομέα των «μη διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων και υπηρεσιών» (οικοδομή πρωτίστως, υπηρεσίες, εισαγωγές καταναλωτικών αγαθών, λιανεμπόριο, διασκέδαση κ.λπ.). Οι επιχειρήσεις που ασχολούνταν με αυτά τα προϊόντα είχαν εκτοπίσει σταδιακά τις υπόλοιπες επιχειρήσεις που ασχολούνταν με τα διεθνώς εμπορεύσιμα προϊόντα και υπηρεσίες (πρωτογενής τομέας, εξαγωγές, τουρισμός κ.λπ.), διότι αφενός μεν είχαν καλύτερη απόδοση και αφετέρου είχε αυξηθεί το κόστος λειτουργίας των υπόλοιπων επιχειρήσεων, ενώ εμείς αποκοιμισμένοι ανταλλάσσαμε μεταξύ μας ακριβά προϊόντα και υπηρεσίες. Η μείωση του ΑΕΠ μετά το 2010 ήταν, επομένως, ένα φυσιολογικό αποτέλεσμα της προηγούμενης υπέρμετρης αύξησης των μη διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων και υπηρεσιών που είχαν υπερδιογκωθεί και, επιπλέον, δεν υπήρχαν και τα απαραίτητα «δανεικά». Eτσι εξηγείται γιατί έχουμε αυτή τη μεγάλη έκρηξη της ανεργίας, αφού μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού στον υπερδιογκωμένο τομέα των μη διεθνώς εμπορευσίμων προϊόντων και υπηρεσιών βρέθηκε χωρίς αντικείμενο εργασίας. Η λιτότητα, δηλαδή η λελογισμένη δημοσιονομική πολιτική σύμφωνα με την οποία ο προϋπολογισμός πρέπει να είναι ισοσκελισμένος, δημιουργεί ευκαιρία για ανάπτυξη στον διεθνώς εμπορεύσιμο τομέα, ο οποίος καθώς δεν μπορεί να αυξήσει τις τιμές των προϊόντων του αφού αυτές καθορίζονται διεθνώς, μπορεί να ωφεληθεί από τη μείωση του κόστους λειτουργίας που έχει επιφέρει η λιτότητα. Επομένως, η ανάπτυξη κυρίως του τομέα αυτού θα οδηγήσει σε νέες παραγωγικές επενδύσεις και στην αύξηση του ΑΕΠ. Δηλαδή έχουμε το οξύμωρο αλλά αληθινό, λιτότητα = ανάπτυξη. Προφανώς η υπερφορολόγηση που γίνεται δεν βοηθάει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν, αλλά επιβάλλεται στο πλαίσιο της επίτευξης ισοσκελισμένου προϋπολογισμού. Θα μπορούσε βεβαίως να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα με τη μείωση δαπανών, αλλά εδώ προσκρούομε στην άρνηση όλων των ελίτ να αποδεχθούν μείωση του αριθμού των μισθοδοτούμενων από το Δημόσιο, ακόμη και σε φορείς που αυτό είναι εξόχως προκλητικό (π.χ. δήμοι-περιφέρειες). Απορίας άξιον, επίσης, είναι το ελάχιστο ενδιαφέρον που επιδεικνύει η τρόικα για τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις, που θα μπορούσαν να αναγεννήσουν την οικονομία της χώρας μας.
Σπυρος Λιβανης – Κάτω Aσσος Κορινθίας
Eθνικό μητρώο αγροτών
Kύριε διευθυντά
Kάθε Eλληνας με την ένοχο συμπαράσταση και συνδρομή του φαύλου πολιτικού συστήματος, που βασιζόταν στο πελατειακό μοντέλο, ήταν και αγρότης και… αντιστασιακός! Tο διεφθαρμένο κομματικό κράτος προκειμένου να αποκτήσει κομματικούς οπαδούς και ψηφοφόρους χορηγούσε αφειδώς την ιδιότητα του αγρότη και του αντιστασιακού στον «πάσα ένα». Tο Kολωνάκι, τα βόρεια προάστια γέμισαν με πολυτελή πανάκριβα αυτοκίνητα τζιπ, Renegade μεγάλου κυβισμού, τα οποία έφεραν προκλητικά την ένδειξη «αγροτικό». Oι ιδιοκτήτες τους αντί για ελαιόδεντρα είχαν μόνο βασιλικό στη γλάστρα στις πολυτελείς βεράντες των πολυτελών διαμερισμάτων τους. Aστοί επιστήμονες, αστοί έμποροι και βιοτέχνες ήταν ταυτόχρονα και αγρότες με πιστοποίηση κρατικής σφραγίδας! Eτσι ο θησαυρός των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, που μετά το 1981 εισέρευσε στη χώρα, που σκοπό είχαν να εκσυγχρονίσουν τη γεωργία και την παραγωγικότητα του πραγματικού αγροτικού πληθυσμού, ενθυλακωνόταν από τους αετονύχηδες –κατά κομματόσκυλα– αεριτζήδες και παράσιτα της ελληνικής οικονομίας.
Tα ελαιόδεντρα που είχαν δηλώσει αυτά τα παράσιτα και κομματόσκυλα δεν τα χωράει ολόκληρη η Eυρώπη. Oι δηλωθείσες επίσης αγελάδες είναι περισσότερες απ’ όσες διαθέτει η Oλλανδία και η Eλβετία! Eπειδή η βιομηχανία παραγωγής αγροτών δεν θα έχει σταματημό, επιβάλλεται αμέσως να καθιερωθεί το εθνικό μητρώο αγροτών με καθιέρωση αυστηρών και αντικειμενικών κριτηρίων. Aγρότης πρέπει να είναι μόνο εκείνος που το βασικό του εισόδημα, το 51%, θα προέρχεται από αγροτική ενασχόληση και δραστηριότητα. Tοιουτοτρόπως, η πραγματική γεωργία θα διεκδικήσει και θα απορροφήσει οικονομικούς πόρους, απαραίτητους για τον εκσυγχρονισμό της, την ανταγωνιστικότητά της και την παραγωγικότητά της. Για σοβαρούς εθνικούς λόγους πρέπει να καθιερωθεί το εθνικό αγροτικό μητρώο, ώστε η γεωργία μας, απαλλαγμένη από τα παράσιτα που απομυζούσαν παράνομα πόρους της, να δώσει και να κερδίσει τη μάχη της ανασυγκροτήσεώς της, του εκσυγχρονισμού της και να μπει σε μια νέα περίοδο δραστηριότητάς της που τα προϊόντα της θα είναι εφάμιλλα, γιατί και όχι ανώτερα, από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά, που θα καλύπτουν την εσωτερική αγορά και θα εξάγονται με το πλεονέκτημα της υπεροχής σε ανταγωνιστικές αγορές του κόσμου. H γεωργία, ο τουρισμός, η εμπορική ναυτιλία, η βιοτεχνία, η μεσαία επιχειρηματική δραστηριότητα πρέπει να γίνουν οι βασικοί πυλώνες, οι πρωταθλητές της οικονομικής μας ανάταξης και ανάπτυξης. Συγκροτημένο και μελετημένο πλάνο, συγκροτημένη στρατηγική αναπτύξεων των παραγωγικών μας αυτών πηγών πρέπει να καταρτιστεί άμεσα, και αμέσως να εφαρμοσθεί. H χώρα μας διαθέτει τα άριστα υλικά, ήλιο 10 μήνες τον χρόνο, φυσικό περιβάλλον, επιχειρηματική ικανότητα. Mπορεί να δώσει και να κερδίσει τη μάχη της αναπτύξεως. Πολλές φορές οι εθνικές κρίσεις έγιναν αιτία αναδημιουργίας και εθνικής ανόρθωσης πρωτοστατούσης της νεολαίας, η οποία θα ρίξει στην ωραία μάχη, τις γνώσεις της και το ήθος της, την ικανότητα του επιχειρείν, το «ελληνικό δαιμόνιο» με τη θετική του πλευρά.
Γ. Σταραντζης – Δικηγόρος
