Κύριε διευθυντά
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει ευχάριστη προσωπικότητα. Και καθαρό, συμπαθητικό, καλοσυνάτο και γελαστό πρόσωπο. Εξέπληξε τους πάντες με την αυτοπεποίθηση με την οποία κινήθηκε στην Ευρώπη που δεν γνώριζε, συγκρινόμενος με την εποχή που σάλιωσε το φακελάκι για να κλείσει το ψηφοδέλτιο. Και με την άνεση με την οποία συνομιλούσε με τα ιερά τέρατα της Ευρώπης, από τα οποία υστερεί δραματικά σε ηλικία, πείρα, μόρφωση και κουλτούρα.
Η απορία, λοιπόν, είναι γιατί με αυτά τα προσόντα και την τόση ευνοϊκή διάθεση των Ευρωπαίων, ο κ. Τσίπρας επέτρεψε επί πέντε μήνες τον Βαρουφάκη να στρέψει όλη την Ευρώπη και τον κόσμο εναντίον μας. Για να δείξει ότι κάνει σκληρή διαπραγμάτευση είναι η μια άποψη, η οποία, όμως, δεν ερμηνεύει γενικά τη στάση του. Περισσότερο αληθοφανής είναι η γνώμη ότι η πολιτική συμπεριφορά του πηγάζει από τη βαθιά πίστη που έχει σε μια ανατρεπτική Αριστερά, την οποία ονειρεύεται και επιθυμεί να εφαρμόσει και να διαδώσει. Oλες οι πράξεις το επιβεβαιώνουν. Πρώτα απ’ όλα, ο αντιευρωπαϊσμός του και η ανοχή του ισχυρού αντιευρωπαϊκού ρεύματος στο κόμμα του. Η περιφρόνησή του για το πολιτικό σύστημα είναι, επίσης, έκδηλη. Hταν και παραμένει εχθρικός στις αποκρατικοποιήσεις. Είχε μάλιστα απειλήσει την προηγούμενη κυβέρνηση «να μην τολμήσει» να κάνει μια ιδιωτικοποίηση αδιαφορώντας για το 50% των νέων που περιμένει εργασία. Η ηρωοποίηση της σύγκρουσης και όχι της προσπάθειας για συμφωνία, συστηματική κατηγορία των Ευρωπαίων για σκληρότητα, αδικία και ότι θέλουν να τιμωρήσουν την Ελλάδα που έχει εξάψει το αντιευρωπαϊκό αίσθημα του λαού, ώστε οι μισοί Eλληνες να είναι υπέρ της σύγκρουσης, χωρίς να σκέπτονται την πτώχευση. Και η μεγάλη απάτη είναι το πονηρό σύνθημα που χρησιμοποιήθηκε για να τορπιλίζεται η συμφωνία επί πέντε μήνες. Το περίφημο όχι συμφωνία πάση θυσία. Διότι ποια είναι συγκεκριμένα αυτή η πάση θυσία; α) Το συνταξιοδοτικό, το οποίο έτσι κι αλλιώς πρέπει αυτό πάση θυσία να διορθωθεί με κατάργηση πρόωρων συντάξεων και αύξηση του ορίου συνταξιοδοτήσεως, β) το εργασιακό με τον περιορισμό των απολύσεων και με αντίλογο ότι αν κλείσουν οι επιχειρήσεις, οι απολύσεις θα είναι καθολικές και γ) το ευαίσθητο θέμα των μισθών και των συντάξεων, για το οποίο μπορεί να βρεθούν ισοδύναμα. Αυτές είναι οι «κόκκινες γραμμές» που δεν τις φέρνουν ξεκάθαρα στην επιφάνεια για να μην αντιληφθεί ο λαός ότι είναι όλες διαπραγματεύσιμες για να μη χρεοκοπήσουμε και ότι πραγματική διαπραγμάτευση δεν γίνεται. Δεν γίνεται διότι ο κ. Τσίπρας και οι σύντροφοί του γνωρίζουν ότι η επικράτηση της Αριστεράς χρειάζεται συνθήκες φτώχειας και γι’ αυτό ο στόχος τους είναι η σύγκρουση, την οποία ωραιοποιούν ως λύση και ο Βαρουφάκης υπερηφάνως σε κάθε λόγο του διαφημίζει.
Μενελαος Μπατρινος
Ομ. Καθηγητής Ενδοκρινολογίας
Τα φαρμακεία
Κύριε διευθυντά
Παρά το γεγονός ότι είχα σκοπό να μη συνεχίσω τον διάλογο με τον κ. Δρυμιώτη, η μακροσκελής απάντησή του με αναγκάζει να ζητήσω για μία ακόμη φορά τη φιλοξενία της «Καθημερινής».
Κατ’ αρχάς δεν καταλαβαίνω γιατί ο κ. Δρυμιώτης κόπτεται τόσο πολύ για τη «συμπόρευση», όπως αναφέρει, της Ν.Δ. με τον πρόεδρο του ΠΦΣ. Μήπως ο ίδιος δεν «συμπορεύτηκε» πολλάκις με τον ΓΑΠ, αλλά και με άλλους πρωθυπουργούς, διατελώντας σε πολύ υψηλόβαθμες θέσεις σε εταιρείες που αναλάμβαναν μεγάλα έργα από τον κρατικό κορβανά;
Εγώ, ως ιδιοκτήτης ενός μεσαίου Φαρμακείου, θεωρώ τιμή μου να εκπροσωπώ μια «συντεχνία» που ασχολείται με την υγεία, ενώ η «συντεχνία» του κ. Δρυμιώτη εκπροσωπεί τις μεγάλες εταιρείες και το κέρδος.
Και κάτι ακόμη. Τα φαρμακεία είναι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αγωνίζονται για να επιβιώσουν καθημερινά, ο αριθμός τους είναι ο μεγαλύτερος στην Ε.Ε., δεν αποτελούν κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις ούτε καρτέλ και πιστώνουν το κράτος προκειμένου οι ασφαλισμένοι να έχουν τα φάρμακά τους, σε αντίθεση με τις εταιρείες στις οποίες έχει εργαστεί ως μεγαλοστέλεχος ο κ. Δρυμιώτης, που απομυζούν το κράτος.
Ξεπερνώντας το γεγονός ότι ο κ. Δρυμιώτης τόσο για τον τζίρο των ΜΗΣΥΦΑ όσο και για το βρεφικό γάλα επικαλείται άλλες πηγές εκτός της εφημερίδας «Καθημερινή» που φιλοξενεί τα άρθρα του, η επιχειρηματολογία του είναι έωλη και επικίνδυνα ανακριβής, για τους λόγους που έχω αναφέρει στις προηγούμενες επιστολές μου και για τις οποίες περί άλλα τυρβάζει.
Και για το τέλος έχω ένα ερώτημα: Πώς ένα μεγαλοστέλεχος εταιρείας πληροφορικής που είχε πελάτη το Δημόσιο γνωρίζει τα διαμειφθέντα σε σύσκεψη σε υπουργείο που είχε ως αντικείμενο μεγάλο έργο πληροφορικής;
Και βέβαια, είναι μεγάλο ψεύδος το ότι υπήρξα πολέμιος της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης (άραγε, γιατί κόπτεται;) και γι’ αυτό επικαλούμαι τις συναντήσεις μου με την κ. Δρέτα, με τον κ. Λοβέρδο, αλλά και τη γενική παραδοχή ότι χάρη στον φαρμακευτικό κλάδο προχώρησε το μεγάλο αυτό έργο. Η χώρα μας και ο ελληνικός λαός δεινοπαθεί από τις υπερβολικές αξιώσεις των δανειστών. Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αποκαλύψουν ποιοι ήταν αυτοί που θέλησαν για τα δικά τους συμφέροντα να εκμεταλλευθούν αυτήν την τραγική συγκυρία.
KωνσταντινοςΛουραντος
Φαρμακοποιός – πρόεδρος ΠΦΣ
Απάντηση
Θα απαντήσω με συντομία. Στο άρθρο μου καυτηρίασα τη στάση της Ν.Δ. γιατί συναντήθηκε με ένα δεδηλωμένο πολέμιό της, ο οποίος απείλησε να μετατρέψει «11.000 φαρμακεία σε εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ».
Δεν είδα καμία απάντηση στο θέμα αυτό σε καμία επιστολή του.
Αντίθετα από ό,τι ισχυρίζεται ο κ. Λουράντος, όλη μου η επαγγελματική σταδιοδρομία μέχρι το 2005, οπότε συνταξιοδοτήθηκα, ήταν με τη ΔΕΛΤΑ Πληροφορική, η οποία εκτός από το έργο των εκλογών, στα 20 χρόνια δραστηριότητάς της, ΔΕΝ απομυζούσε το ελληνικό Δημόσιο, αλλά οι πελάτες της ήταν μόνο από τον ιδιωτικό τομέα, κατά κύριο λόγο τράπεζες του εσωτερικού και του εξωτερικού. Μετά το 2005, όντως εργάστηκα ως σύμβουλος σε διάφορες εταιρείες οι οποίες έχουν και έργα με το Δημόσιο. Oσον αφορά τη «συντεχνία» των εταιρειών πληροφορικής, ελπίζω ότι θα του απαντήσει ο ΣΕΠΕ (Σύνδεσμος Εταιρειών Πληροφορικής Ελλάδος).
Σχετικά με κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, ομολογώ ότι εκπλήσσομαι. Νόμιζα ότι ο μεγαλύτερος τζίρος των φαρμακείων είναι από κρατικά ταμεία, εκτός αν είναι από τα ΜΗΣΥΦΑ, οπότε μάλλον ενισχύεται η επιχειρηματολογία μου. Αυτός είναι και ο ορισμός της κρατικοδίαιτης επιχείρησης.
Δεν απάντησε, επίσης, στο τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, παρά το γεγονός ότι έχω κάνει ειδική μνεία για το θέμα και στο άρθρο και στην επιστολή. Oσον αφορά τον τζίρο και την τιμή του βρεφικού γάλακτος, θεωρώ ότι οι πηγές που του ανέφερα είναι αξιόπιστες και δεν είδα να τις είχε διαψεύσει όταν έγιναν τα δημοσιεύματα (8/6/2015 και 20/10/2012).
Σχετικά με τη σύσκεψη στο υπουργείο Υγείας, τον αφήνω να λύσει το κουίζ αυτό μόνος του.
Τέλος, από τα μέσα του 2012 που αρθρογραφώ στην «Καθημερινή» και στην «Καθημερινή» της Κυριακής, προσπαθώ να συμβάλω στην προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας στην οποία επέλεξα να ζήσω και δεν έχω απολύτως τίποτα με τα φαρμακεία, αλλά είμαι κάθετα εναντίον κλειστών επαγγελμάτων και κακώς νοούμενων κεκτημένων από οπουδήποτε και αν προέρχονται.
Ανδρεας Δρυμιωτης
Σύμβουλος Επιχειρήσεων
Η πανδημία του ανορθολογισμού
Κύριε διευθυντά
Το ΣτΕ ακύρωσε πρόσφατα ως αντισυνταγματικές περικοπές που έγιναν σε συνταξιούχους και κοστολογούνται στα 4,3 δισεκατομμύρια. Την ίδια στιγμή που, λόγω αδυναμίας να κάνουμε ως κράτος περικοπές ανερχόμενες στο 1/3 αυτού του ποσού, κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε στη χρεοκοπία και στην έξοδο από την Ευρωζώνη. Ποιος είπε ότι η δικαστική εξουσία δεν έχει αίσθηση του χιούμορ;
Τελικά, όλες οι εξουσίες και οι θεσμοί δουλεύουν για το κράτος των συνταξιούχων, το τέρας που δημιούργησαν τα δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης και υπερασπίζεται με ανυποχώρητο σθένος η παρούσα κυβέρνηση. Ως επιτύμβιο επίγραμμα στο μνήμα της Ελλάδας προτείνω, λοιπόν, το ένδοξο εκείνο του Σιμωνίδη: «Τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι».
Διότι είναι προφανές πια ότι η έσχατη αμυντική μας γραμμή έχει στηθεί στις Θερμοπύλες του ασφαλιστικού συνταξιοδοτικού συστήματος και ότι θα πέσουμε υπερασπιζόμενοι αυτούς που συνταξιοδοτήθηκαν στα σαράντα και στα πενήντα τους χρόνια και το δικαίωμα άλλων στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις. Φυσικό δεν είναι, αφού την εργασία την ονομάζουμε κοινώς δουλειά, δηλαδή «δουλεία»;
Καθώς ο ανορθολογισμός στον τόπο μας αποτελεί πλέον πανδημικό φαινόμενο, ελάχιστοι αναρωτιούνται αν μπορούμε να συντηρήσουμε αυτό το δαπανηρό συνταξιοδοτικό σύστημα χωρίς σοβαρές μεταρρυθμίσεις(;), λιγότεροι ενίστανται ότι είναι παράλογη η απαίτηση να μας το χρηματοδοτούν οι εταίροι και δανειστές(;) και ακόμη λιγότεροι μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν ότι σε συνθήκες άτακτης χρεοκοπίας, εξόδου από την Ευρωζώνη και επιστροφής στη δραχμή, οι συντάξεις θα μειωθούν στο 1/2 και η αγοραστική τους αξία στο 1/3.
Mιχαηλ Πασχαλης
Kαθηγητής Kλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Kρήτης
