Κύριε διευθυντά
Η κυριακάτικη συνέντευξη του υπουργού Παιδείας στην «Κ» μού δίνει την ευκαιρία να διατυπώσω πάλι τις απορίες μου.
• Είναι προφανές ότι ο αξιότιμος υπουργός δεν διάβασε προσεκτικά τον Νόμο Γιαννάκου για την εισαγωγή της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές. Δεν αναζήτησε επίσης τους λόγους γιατί αυτό το μέτρο απέτυχε τότε και γιατί ενδεχομένως θα αποτύχει και τώρα. Τους μη κομματικούς, δηλαδή την πλειοψηφία των φοιτητών, εμπόδιζαν συνήθως οι κομματικοί να πλησιάσουν τις κάλπες. Eτσι ψήφιζαν πάλι οι προ του Νόμου ψηφοφόροι με μικρές αυξήσεις εδώ κι εκεί. Συνεπώς παρουσιάζει ως καινοτομία κάτι που είναι ήδη παλιά ιστορία.
• Η κατάργηση της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας προστατεύει, λέει, τη μυστικότητα της ψήφου. Η μυστικότητα καθόλου δεν θα προστατεύει τους γνωστούς παρισταμένους ΔΕΠ από τη βία των αγνώστων κουκουλοφόρων ή μη. Σίγουρα το μέτρο αυτό διευκολύνει την καταχείριση των παρόντων από αγνώστους παραβάτες.
• Αναρωτιέμαι ειλικρινά αν εκεί που εκείνος ψήφιζε επικρατούσαν συνήθως συνθήκες ομαλότητας ώστε να ομιλεί για περιόδους «εντάσεων» ωσάν να ήταν εξαιρέσεις στις φοιτητικές εκλογές και όχι ο κανόνας, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια.
• Η διακήρυξη της Bologna μπορεί να παρουσιάζει κενά για μας και ορισμένες άλλες χώρες, αλλά η συνολική απόρριψή της συμβάλλει στην απομόνωσή μας από τις πρακτικές της Ε.Ε. Εν πάση περιπτώσει το 4-2-4 στα έτη σπουδών εξακολουθεί να ισχύει στη χώρα μας. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να πει κανείς για την επιστροφή στις διδακτικές μονάδες του Ν. 1982 αντί των πιστωτικών μονάδων. Καθώς το όλο σύστημα του υπουργού αποπνέει ΕΜΠ και δεδομένου ότι λίγοι φοιτητές του Πολυτεχνείου συμμετέχουν στα προγράμματα ERASMUS, το σχέδιο νόμου δημιουργεί ένα ακόμα τεχνητό εμπόδιο στην επικοινωνία με την Ευρώπη (κοινοποίηση και στον κ. Σπαθή). Αν προσθέσετε στα παραπάνω και την κατάργηση των λίγων ξενόγλωσσων μεταπτυχιακών, τότε η απομόνωσή μας μεγεθύνεται.
Κύριε διευθυντά, θέλω να απευθυνθώ στον αγαπητό μου συμμαθητή και να του πω, ότι δυστυχώς αυτό που «μαθαίνετε γρήγορα» στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το κακό μάθημα των παλαιών πολιτικών: δηλαδή του διορισμού των ημετέρων σε όλους τους αναβαθμούς του δημοσίου και κόλπα πονηρών τροπολογιών. Δεν μάθατε πολλά για την ΟΝΕ, αν κρίνω από το τελευταίο αποτέλεσμα «των διαπραγματεύσεων» και ασφαλώς τίποτα από την αποτυχία των πρώην «σοσιαλιστικών δημοκρατιών».
Θανος Βερεμης – Ομότιμος Καθηγητής ΕΚΠΑ
Το «Αντί…» των ελληνικών κομμάτων
Κύριε διευθυντά
ΟΘουκυδίδης στην ιστορία του περιγράφει οικτρές συμπεριφορές μεταξύ των τότε κομμάτων, ενώ στον ίδιο χρόνο το ελληνικό γένος αιμορραγούσε εξαιτίας του Πελοποννησιακού Πολέμου. Οι δημοκρατικοί βιαίως ανέτρεπαν τους ολιγαρχικούς της πόλης τους, υποκινούμενοι από τους Αθηναίους και οι ολιγαρχικοί επίσης ανέτρεπαν τους δημοκρατικούς, πειθαρχώντας στα κελεύσματα των Λακεδαιμονίων.
Στα νεότερα χρόνια ο Ελληνισμός πάλι περιπίπτει στην εθνική τραγωδία του εμφυλίου ενόπλου σπαραγμού με «Θουκυδίδεια» συμπτώματα, εμποτισμένα βαθύτερα από το πάθος του ιδεολογικού «αντί…» μεταξύ κομμουνιστών και φιλελεύθερων δημοκρατών.
Σήμερα το «αντί…» των κομμάτων οδήγησε τη χώρα μας στη χρεοκοπία και την κοινωνία στην εξαθλίωση.
Και δεν φθάνει η μέχρις εδώ συμφορά που έχουν προκαλέσει, αλλά εξακολουθούν με θράσος και με πείσμα να υπηρετούν το «αντί…» επάνω σ’ ένα ημιθανές σώμα της Ελλάδας…
Κατόπιν αυτών και τόσων άλλων κομματικών αντιπαραθέσεων, που δυστυχώς η ελληνική ιστορία έχει καταγράψει, εγείρονται τα ερωτήματα:
Οφείλονται στην οργανική διαιρετότητα του κομματικού πολιτικού συστήματος, που έχει ως συνέπεια τον κατακερματισμό του κοινωνικού σώματος και τον αθέμιτο και συγκρουσιακό ανταγωνισμό μεταξύ των πολιτών;
Ή οφείλεται στη διαφοροποίηση των χαρακτήρων των λαών, ανάλογα με τη γεωγραφία και το κλίμα κάθε χώρας; Και εάν ναι, ποιος είναι ο βασικός χαρακτήρας των Ελλήνων;
Πράγματι, τόσο ο γεωγραφικός χώρος της Ελλάδας όσο και οι κλιματολογικές συνθήκες διέπονται από φυσικές αντιθέσεις, οι οποίες εγχαράχθηκαν στη φύση των Ελλήνων ως συλλογικό ασυνείδητο κατά τον Carl Gustav Jung, με κύρια γνωρίσματα τη δύναμη και τη διάνοια, όπως λέει ο Αριστοτέλης.
Αυτός ο δυναμικός ανταγωνιστικός χαρακτήρας μεταπηδά και στο πολιτικό κομματικό σύστημα, με συνέπεια να δημιουργείται ένας επαναλαμβανόμενος και συναλλασσόμενος φαύλος κύκλος μεταξύ πολιτικών και πολιτών, όπως περιγράφεται από τον Πλάτωνα στην «Πολιτεία» στις εναλλαγές των πολιτευμάτων και επιβεβαιώνεται σήμερα από το βίωμά μας.
Απεναντίας, αυτός ο δυναμισμός και με διάνοια χαρακτήρας των Ελλήνων, από καταστροφικός αναδεικνύεται σε δημιουργικό και προοδευτικό, όταν είναι ελεύθερος από τον κομματικό του εναγκαλισμό, όπως επαληθεύεται από την, σε παγκόσμια κλίμακα, πρόοδο των Ελλήνων στο εξωτερικό.
Αρα εύλογα προκύπτει το ερώτημα: Μήπως το κομματικό πολιτικό σύστημα δεν προσάδει στον χαρακτήρα των Ελλήνων; Και αν ναι, ποια δημοκρατία είναι ευεργετική για την ελληνική κοινωνία; Η απάντηση δίδεται από τον πατέρα της δημοκρατίας, τον Αριστοτέλη: «Το είδος της δημοκρατίας είναι ανάλογο με την πόλη και τον λαό και ότι η οργάνωση και η λειτουργία των θεσμών της δύνανται ν’ αποτελούν συνδυασμούς αριστοκρατίας και δημοκρατίας».
Aρης Διαμαντοπουλος – Υποστράτηγος ε.α – Ψυχολόγος – Διδάκτωρ Φιλοσοφίας
Λαιμοδέτης στον… λαιμό μας;
Κύριε διευθυντά
Oλοι όσοι είδαν τη φωτογραφία του Γιουνκέρ με τον Τσίπρα, στην οποία ο πρόεδρος της Κομισιόν επιχειρούσε να φορέσει μια γραβάτα στον Eλληνα πρωθυπουργό, προσπαθούν να εξηγήσουν τι μπορεί να συμβολίζει αυτή η… χαριτωμένη χειρονομία.
Κάποιοι αισιόδοξοι υποστηρίζουν ότι μ’ αυτόν τον τρόπο ήθελε να προαναγγείλει το κλείσιμο της συμφωνίας, θυμίζοντας την υπόσχεση που είχε δώσει ο Eλληνας πρωθυπουργός στον Ιταλό ομόλογό του (όταν εκείνος, στη συνάντησή τους, του χάριζε μια γραβάτα) ότι θα τη φορέσει μετά την υπογραφή της συμφωνίας. Κάποιοι άλλοι, λιγότερο αισιόδοξοι, υποστηρίζουν ότι η γραβάτα μάλλον συμβολίζει τη… θηλιά που ετοιμάζουν οι δανειστές για τον λαιμό του ελληνικού λαού με ένα νέο Μνημόνιο. Κακά τα ψέματα, αν τα μέτρα είναι αυτά που διαρρέουν, οι διάφορες, καλά πληροφορημένες, πηγές, τότε τα πράγματα για τη χώρα και τον λαό θα είναι πολύ δύσκολα.
Σε έκθεση 12 διακεκριμένων ξένων οικονομολόγων που δημοσιεύθηκε προχθές στην «Κ», επισημαίνεται ότι πρέπει να δοθεί η ευκαιρία και η βοήθεια στην Ελλάδα να αποφύγει τη χρεοκοπία. Επίσης, οι οικονομολόγοι ομολογούν ότι τα μέχρι σήμερα προγράμματα της Ε.Ε. ήσαν αποτυχημένα και τονίζουν ότι η Ελλάδα δικαιούται αλληλεγγύη και συνεχή στήριξη από τους εταίρους μας, την οποία, όπως φαίνεται, δεν είναι όλοι πρόθυμοι να παράσχουν. Βέβαια, εκτός από τις υποχρεώσεις των εταίρων μας, δεν πρέπει να ξεχνάμε και όσα εμείς οφείλουμε να πράξουμε σχετικά με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις οι οποίες έχουν αδικαιολόγητα καθυστερήσει. Κι ενώ όλοι συμφωνούν ότι ένας έντιμος συμβιβασμός είναι αναγκαίος και ωφέλιμος για όλους, η κ. Λαγκάρντ σε προχθεσινή δήλωσή της τονίζει ότι η συμφωνία δεν πρέπει να είναι βιαστική και «βρώμικη» γιατί τότε, σε 3-4 μήνες θα βρεθούμε και πάλι μπροστά στο ίδιο πρόβλημα: στην απειλή μιας νέας χρεοκοπίας η οποία θα είναι καταστροφική για τη χώρα μας, αλλά και βλαπτική για την Ε.Ε. Και γι’ αυτήν την «καθαρή» συμφωνία πρέπει να δώσουν τη μάχη όλα τα κόμματα. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον.
Ηλιας Μαλεβιτης – Δικηγόρος πρ. Βουλευτής
Επίτευξη «έντιμου συμβιβασμού»
Κύριε διευθυντά
Ο τίτλος αυτός συνιστά, όπως νομίζω, χαρακτηρισμό πολύ βαρύτερης σημασίας, από αυτόν που διάβασα στην επιστολή του κ. Γεωργίου Τσαπαρλή με τίτλο: H «Αμοιβαία επωφελής συμφωνία»(«Καθημερινή», 29.5.2015).
Στην «Καθημερινή», 27.5.2015, στο περιθώριο του πρωτοσέλιδου δημοσιεύματός σας «Σύγχυση στην Αθήνα κ.λπ., στην 4η σειρά του, ανεφέρετο η εν επικεφαλίδι φράση μου, την οποία και υπογράμμισα, σημειώνοντας στο περιθώριο: «Ποιος είναι ο μη έντιμος»; Διερωτώμενος εάν δεν είναι –και πολύ μεγάλο μάλιστα– το θράσος μας, να θεωρούμε τους εαυτούς μας «έντιμους,», και «ανέντιμους» τους δανειστές μας… «στερουμένους κώδικα τιμής».
Αθανασιος Β. Αβραμιδης – Καρδιολόγος
