Κύριε διευθυντά
Πρόσφατο φύλλο της εγκρίτου εφημερίδος σας και στα γράμματα αναγνωστών υπάρχει μια επιστολή του κ. Φρίξου Δήμου, πλοιάρχου Ε.Ν., εις την οποίαν ο σεβαστός πλοίαρχος εκφράζει την απογοήτευση και απελπισία του για την εκδήλωση υπέρ της ινδικής κάνναβης στο Σύνταγμα Αθηνών, με τραγούδια και άλλες (χαρούμενες) εκδηλώσεις.
Το γεγονός προφανώς δεν είναι μόνο ανησυχητικό και περίεργο, αλλά και επικίνδυνο, διότι προβάλλει και χαιρετίζει μια επικίνδυνη χρήση που μπορεί να οδηγήσει τη νεολαία μας στη χρήση της ηρωίνης και της κοκαΐνης με τις γνωστές συνέπειες.
Η δικαιολογία τους είναι ότι με την απελευθέρωση της χρήσης θα αυξηθούν οι θέσεις εργασίας και η καλλιεργούμενη έκταση. Προφανώς δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν δύο βασικά είδη κάνναβης, δηλ. η «Ινδική» κάνναβη και η «Ημερος» και ότι αμφότερες περιέχουν τη δραστική και τοξική ουσία τετραϋδροκανναβινόλη, άλλοτε σε άλλο βαθμό και είναι δυσδιάκριτος η διαφορά τους εκτός αν ο ελεγκτής γνωρίζει πολύ καλά τις μορφολογικές διαφορές αυτών ή κάνει χημική ανάλυση και βρει πόση δραστική ουσία έχει το εξεταζόμενο φυτό.
Επί 40 χρόνια έκανα αναλύσεις, ως χημικός – τοξικολόγος στο ΑΠΘ, και πάντα έβρισκα τετραϋδροκανναβινόλη, έστω και λίγο, στην ήμερο κάνναβη, η οποία χρησιμοποιείται για κατασκευή σχοινιών, κ.τ.λ., ενώ η ινδική είχε μεγάλες και επικίνδυνες συγκεντρώσεις. Η αποποινικοποίηση λοιπόν της κάνναβης είναι επικίνδυνος νόμος, διότι αυξάνει την κατανάλωση ινδικής και ήμερης κάνναβης, με τελικό αποτέλεσμα να αυξηθεί υπέρμετρα η κατανάλωση των άλλων σκληρών (δεν υπάρχουν σκληρά και μαλακά ναρκωτικά, αλλά μια διαβάθμιση της βλαπτικότητός των) και η αύξηση αυτών θα επιφέρει καταστρεπτικές και επικίνδυνες επιδράσεις στο νευρικό σύστημα των νεαρών. Η χρήση σκευασμάτων κάνναβης και των προϊόντων αυτής για θεραπευτικούς, ψυχιατρικούς (κυρίως στην Αγγλία) σκοπούς απεδείχθη αδόκιμος και καταργείται. Επομένως τα γλέντια στο Σύνταγμα είναι επικίνδυνα και παραπλανητικά.
Δρ Αναστασιος Β. Κοβατσης – Καθηγητής, πτυχ. χημικός – υγιεινολόγος και ιατρός τοξικολόγος
Πόουπ και ποίηση
Κύριε διευθυντά
Με τίτλο «Η παιγνιώδης σοβαρότητα του Πόουπ» («Κ», 10.05.2015, Τέχνες και Γράμματα, σελ. 11) προδημοσιεύετε αποσπάσματα από το βιβλίο του «Περί βάθους», στο οποίο δίδονται «συνταγές» του Aγγλου ποιητή Αλεξάντερ Πόουπ (1688-1744) «για την παρασκευή επικού ποιήματος». Επ’ αυτού οι ακόλουθες σκέψεις:
Το ποίημα –είτε επικό είτε λυρικό– δεν δημιουργείται με «συνταγές», όπως αυτές που περιγράφει ο Πόουπ. Οι απόψεις του, όπως εκτίθενται στο δημοσίευμα, είναι μάλλον αιρετικές και αφελείς και δεν συνεισφέρουν στη δημιουργία μιας αυτόνομης, ανεπηρέαστης ποίησης. Η δημιουργία ενός ποιήματος είναι μία χαρισματική στιγμή και ένα ποίημα είναι πάντα κάτι περισσότερο από ένα ποίημα. Είναι ο καρπός μιας μοναδικής στιγμής, για την οποία συχνά έχει προηγηθεί μια απελπισμένη παράκληση, όπως το διατύπωσε παλαιότερα ο Ισπανός νομπελίστας ποιητής Βιθέντε Αλεϊξάντρε.
Ο Οράτιος, τον οποίο επικαλείται ο Πόουπ, στην ArsPoetica υποστηρίζει ότι «ένας ποιητής δεν θα πρέπει να καλεί τους θεούς σε βοήθεια, παρά μόνον εάν βρίσκεται πραγματικά σε μεγάλη σύγχυση». Ο ποιητής –και δη ο λυρικός ποιητής, είδος που σπανίζει σήμερα– αντιμάχεται τα καθιερωμένα και μια πραγματικότητα εν πολλοίς απρόσωπη και άχρωμη. Το ποίημα διαφεντεύει το υλικό της ύπαρξής του μέσα από μια ενόραση, ενώ η ευαισθησία συνιστά και αυτή μια αξιοπρόσεκτη αρετή. Η κατά Ηράκλειτον «πολυμαθίη» δεν συνιστά από μόνη της επαρκές στοιχείο προσδιορισμού ενός νοήματος, το οποίο αξιώνεται να εκφράσει τη διαφεύγουσα όψη των πραγμάτων, τα οποία επιμένουν να είναι ασαφή και απροσδιόριστα. Το ποίημα απαιτεί επίσης οξυδέρκεια, ικανή να αντισταθμίσει την έλλειψη «βαρύτητας» και λόγου ικανού να προσεγγίσει τη διαφαινόμενη πορεία των πραγμάτων. Το «κόστος» μιας λειτουργικής ανασύνθεσης δεν περνάει μέσα από φαντασιώσεις, όπως ισχυρίζεται ο Πόουπ, αλλά διακονείται από μια αλήθεια, ανεπηρέαστη από «συμβάσεις». Αναζητώντας το αδύνατο και το απόλυτο, ο ποιητής οδηγείται σε μια προσωπική αυτογνωσία με σύμμαχο τις λέξεις, οι οποίες επανακαθορίζουν εδώ το νόημά τους μέσα από μια αέναη αναζήτηση. Οπωσδήποτε, η θητεία στην ποίηση προϋποθέτει την «άλωση» του εξωτερικού κόσμου, προκειμένου μέσα από την ιδιωτική σφαίρα να ξυπνήσουν εικόνες εύπλαστες, πηγαίες, αναμάρτητες, αποτέλεσμα έμπνευσης, η οποία μεταμορφώνει τον ποιητή σε έναν άλλον. Η μεταμόρφωση αυτή δεν μπορεί να γίνει με τις «διδαχές» του Πόουπ, εκτός εάν δικαιολογήσουμε τη σημερινή ποίηση, η οποία έχασε την απλότητά της και έγινε δυσνόητη, χωρίς ρυθμό και μέτρο, χωρίς δυνατότητα προσδιορισμού.
Νικος Ανδρουτσοπουλος – Δικηγόρος – δοκιμιογράφος
Η ενδοσχολική βία
Κύριε διευθυντά
Για το απαράδεκτο και δυσάρεστο φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας αξίζει να σκεφθούμε και μερικές άλλες πλευρές του όλου θέματος.
Υπογραμμίζουμε μεταξύ άλλων ως βαθύτερα αίτια και τα κάτωθι: Πρώτον, η εξακολουθούμενη ύπαρξη της ελάχιστης σχολικής πειθαρχίας σε συνδυασμό με την αδιαφορία και εγκατάλειψη της παιδευτικής αγωγής. Δεύτερον, η μη διδασκαλία υψηλών πνευματικών και ανθρωπιστικών ιδανικών, αλλ’ αντιθέτως η συνεχής καλλιέργεια μονόπλευρης υπερτροφικής μόρφωσης της διάνοιας. Τρίτον, ο εξοβελισμός του ιερέως – πνευματικού από τα σχολεία, ο οποίος συμβούλευε, στήριζε, βοηθούσε και ενίσχυε πνευματικώς τους νέους καθ’ ότι «χαλεπόν η νεότης, ευεξαπάτητος και ευόλισθος». Τέταρτον αίτιον είναι η μη κατάλληλη παρουσίαση εξαιρέτων ηθικών προτύπων στη μαθητιώσα νεολαία από τον χώρο της μακραίωνης ελληνικής ιστορίας, της Εκκλησίας και εν γένει της επιστήμης και, πέμπτον, η απουσία της χριστιανικής αγωγής ως απορρέει από τα κείμενα του Ευαγγελίου όπου ευρίσκεται και το κορυφαίο μήνυμα «αγαπάτε αλλήλους». Βεβαίως κατά καιρούς αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες προς καταπολέμησιν του κακού φαινομένου της βίας στα σχολεία και της προστασίας των παιδιών και καλές είναι αυτές οι προσπάθειες αλλά αξίζει να μελετηθούν προσεκτικότερα και τα παραπάνω σημεία. Αν οι κορυφαίοι σοφοί Ιεράρχες Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός λέγει «παίδευσις είναι το πρώτον αγαθόν», Βασίλειος ο Μέγας τονίζει «αναγκαία η της παιδείας επίγνωσις προς τε την αίρεσιν της ωφελίμου παιδείας και προς αποφυγήν της ανοήτου και βλαβεράς» και Χρυσόστομος ο ιερός λέγει «μέγα της ψυχής εφόδιον τα ιερά μαθήματα», τότε πώς εμείς να μη λάβουμε υπ’ όψιν μας τον γενικό κανόνα «αρετής απούσης άπαντα περιττά».
Αρχιμ. Χρυσοστομος Κ. Παπαθανασιου – Ιεροκήρυξ Καθεδρικού Ναού Αθηνών
Το άγχος του πολιτικού για επανεκλογή του
Κύριε διευθυντά
Η πλειονότητα των πολιτικών, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των Βορειοευρωπαίων, διακατέχεται από το άγχος της επανεκλογής. Στην αγωνία τους αυτή, ειδικότερα οι Eλληνες πολιτικοί, παλαιοί και νεότεροι, βρήκαν συμπαραστάτη τον κρατικό μηχανισμό, με αποτέλεσμα αμφότεροι «οργανισμοί» η Βουλή των Ελλήνων και το κράτος να μεγαλουργούν και να μεγεθύνονται.
Μέχρι που δεν πήγαινε άλλο γιατί ο «κόμπος έφθασε στο χτένι», αναγκάζοντας τους πολιτικούς κάθε κόμματος να αναγνωρίζουν ότι το κράτος δεν λειτουργεί και χρειάζεται ανασυγκρότηση. Μόνο που ο υδροκέφαλος αυτός οργανισμός δυστυχώς δεν αναδιοργανώνεται εάν δεν καταργηθεί η μονιμότητα, επιβεβαιώνοντας το αρχαίο ρητό «από τις στάχτες μου αναγεννιέμαι».
Eπρεπε να μας επιβάλουν οι ξένοι αυτό που οι πολιτικοί μας από δεκαετίες αναμασούν, την αναδιοργάνωση και τον εκσυχρονισμό της δημόσιας διοίκησης.
Και αυτό γιατί από το «πολιτεύειν εστί φιλοσοφείν» καταλήξαμε στο «πολιτεύειν εστί ευπορείν». Αν και είναι αμέτρητα τα μεταπολεμικά και μεταπολιτευτικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν το γεγονός, ας δούμε επιτέλους τι θα κάνομε τώρα για να επανακτήσομε την αξιοπρέπεια για την πατρίδα μας.
Και κάτι άλλο:
1. Οι πολιτικοί που επιμένουν να διατηρούν τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό πρέπει να εκπίπτουν του βουλευτικού τους αξιώματος εφόσον εντός μηνός δεν επαναφέρουν τα χρήματα σε ελληνική τράπεζα.
2. Για να εξαλειφθεί το αλισβερίσι επιβάλλεται όλες οι τιμές, ανεξαρτήτως αντικειμένου είτε υπηρεσιών, να συμπεριλαμβάνουν τον ΦΠΑ.
Στελιος Ιδομ. Κογχυλακης – Π. Φάληρο
