Κύριε διευθυντά
Ζούμε σε μια χώρα με τεράστια ύφεση στον τομέα της οικονομίας, από την οποία βεβαίως δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο επιστημονικός/τεχνικός κλάδος των διπλωματούχων μηχανικών. Με την πάλαι ποτέ «ατμομηχανή» (sic) της ελληνικής οικονομίας, δηλαδή την οικοδομή, σε κατρακύλα από το 2009 και έπειτα, και μετά από έξι χρόνια ασταμάτητης λιτότητας, έχουμε πλέον φτάσει στο τελικό στάδιο «εξόντωσης» των Ελλήνων μηχανικών. Η χαριστική βολή ήρθε από την τελεσίδικη (;) απόρριψη του Συμβουλίου της Επικρατείας της προσφυγής του Τεχνικού Επιμελητηρίου κατά των αυξημένων εισφορών που θεσπίστηκαν με τον νόμο 3986/2011. Oπως γράφτηκε και στον Τύπο, το βασικό επιχείρημα του ΤΕΕ ήταν ότι «ο κλάδος των μηχανικών αδυνατούσε να επωμιστεί την αύξηση των εισφορών εξαιτίας της κρίσης που είχε προκαλέσει στον κατασκευαστικό τομέα η οικονομική ύφεση, με το ΣτΕ να κρίνει ότι δεν υπάρχει θέμα αντισυνταγματικότητας στην αύξηση των εισφορών, απορρίπτοντας έτσι την προσφυγή του ΤΕΕ». Η εφαρμογή της συγκεκριμένης απόφασης θα σημάνει με πρόχειρους υπολογισμούς 2.800 ευρώ αναδρομική εισφορά στον κάθε ασφαλισμένο!
Είναι αδιανόητο να επιβάλλεται «διά της βίας» η εισπρακτική αυτή απόφαση εις βάρος 120.000 μηχανικών, αναγκάζοντάς μας ουσιαστικά κατά ένα μεγάλο ποσοστό πλέον είτε σε διαγραφή από το ΤΕΕ (αφού καθίσταται αδύνατον πλέον με το εισόδημα της πλειοψηφίας των συναδέλφων σε μηδενικά επίπεδα και με τις ολοένα αυξανόμενες εισφορές στον ασφαλιστικό μας φορέα συν την εξίσου υψηλή φορολογία να εξακολουθήσουμε να ασκούμε το επάγγελμα) είτε σε αναγκαστική αναζήτηση εργασίας εκτός χώρας.
Για λόγους ενημέρωσης του αναγνωστικού σας κοινού, να αναφέρω ότι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε (όποιος πλέον αντέχει οικονομικά να το πράττει βεβαίως) τις (ολοένα και περισσότερο αυξημένες) ασφαλιστικές μας εισφορές απλώς και μόνο για να έχουμε το δικαίωμα ασκήσεως (!) του επαγγέλματός μας, καθιστώντας μας έτσι πρακτικά «ομήρους» του ασφαλιστικού μας φορέα (ΕΤΑΑ) και των αυθαίρετα αποφασισμένων όσον αφορά το ύψος τους αναγκαστικών εισφορών. Είναι διατεθειμένο έστω και στο «και πέντε» το υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης να νομοθετήσει άμεσα υπέρ της λύσεως αυτού του αδιεξόδου; Ή επιθυμεί συνειδητά τον αφανισμό ενός ολόκληρου επιστημονικού κλάδου;
Στυλ. Μαρκουλακης – Διπλ. ηλεκτρολόγος μηχανικός, Χανιά
Η Σταύρωση και ο Εσταυρωμένος
Κύριε διευθυντά
Η θανατική ποινή διά σταυρικού θανάτου ήτο η πλέον μακροχρόνιος και τρομερά βασανιστική. Ετσι ο σταυρωμένος ακινητοποιημένος, αιμόφυρτος και βαριά πληγωμένος υπέκειτο σε συνεχείς πόνους, ώσπου να ξεψυχήσει. Πολλές φορές ενοχλημένος και από διάφορα πολύ ενοχλητικά πεινασμένα ζωύφια, αλλά και από επιθετικά όρνεα, όταν αυτά ανακάλυπταν το θύμα και την εύκολη λεία τους. Δεν μπορούσε ούτε κατά το ελάχιστον να κινηθεί και να αμυνθεί, γενόμενος τροφή των αρπακτικών καθώς ήτο ζωντανός ακόμα. Ο σταυρωμένος μπορούσε να κρατήσει πολλές μέρες, ώσπου να πεθάνει.
Επιπλέον ήταν η πλέον εξευτελιστική ποινή που επεβάλλετο σε βαρείς εγκληματίες, επαναστάτες και προπαντός σε δούλους ή ξένους που κατά τη γνώμη των εκτελεστών δεν είχαν καμιά ανθρώπινη αξία. Δεν επεβάλλετο σε Ρωμαίους εκτός αν επρόκειτο για λόγους εσχάτης προδοσίας. Αυτή η ποινή είχε επινοηθεί από πολύ βάρβαρους λαούς και είχε υιοθετηθεί από τους Ρωμαίους. Ητο η πιο σκληρή και απάνθρωπος μέθοδος που απέβλεπε στην τυραννία διά της καθυστέρησης θανάτου. Ο Κικέρων καταδίκασε την ποινή της σταύρωσης σαν την πιο αποτρόπαιη ποινή θανάτου, που δεν υπάρχουν λέξεις να την περιγράψεις.
Ηταν τρομερή η διαδικασία της σταύρωσης, όπου με αιχμηρά μεγάλα καρφιά κάρφωναν τα χέρια του κατάδικου επάνω στον ξύλινο χοντροκομμένο σταυρό και με το βαρύ φορτίο του τον σήκωναν όρθιο. Μάλιστα στην περίπτωση του Χριστού κάτω από τις ιαχές, τις κατάρες και τη χλεύη του εξαγριωμένου πλήθους. Το φοβερότερο ήταν όταν ο κατάδικος, μη μπορώντας να κάμει αλλιώς με αγωνία και φρικτούς πόνους, περίμενε τον θάνατο, εάν δεν το επιτάχυναν τα διάφορα όρνεα. Με έναν τέτοιο βασανιστικό, σκληρό και εξευτελιστικό θάνατο επρόκειτο εκουσίως να θυσιαστεί και να πεθάνει η αστείρευτη πηγή της ζωής, ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός, για να πληρώσει το βαρύ τίμημα των αμαρτιών του ανθρώπινου γένους για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη. Το σπουδαιότερο και πολύ σημαντικό είναι η τέλεια υπακοή Του προς το θέλημα του Πατέρα Του, που αν και ήτο ισόθεος και μαζί με τον Πατέρα δημιούργησαν το σύμπαν, όμως υπάκουσε στην πρόσκληση του Θεού ότι έπρεπε να θυσιαστεί και να πεθάνει για τη σωτηρία του κόσμου και μάλιστα με τέτοιο σκληρό θάνατο, γι’ αυτό και τώρα κάθεται στα δεξιά του Πατέρα και συγκυβερνούν το σύμπαν. Αλλά και ο Θεός έπασχε τα πάνδεινα βλέποντας τον μονογενή Του και αγαπημένο Του Υιον να σταυρώνεται.
Ενώ ο όχλος γνώριζε το πόσο υποφέρει ο άνθρωπος και τι τρομερούς πόνους φέρνει η θανατική καταδίκη διά της σταύρωσης δεν έπαψε να ζητά και να φωνάζει «Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Ο δε Ιησούς δεν έπαψε να τους αγαπά και να ζητά από τον Πατέρα Του: «Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσιν».
Ο Χριστός όχι μόνο θυσιάστηκε ως αντικαταστάτης του αμαρτωλού, αλλά και με πολύ βαρύ τίμημα, με το αίμα Του πλήρωσε για την άφεση των αμαρτιών του ανθρώπου. Να βάλει τις καρδιές τους τη δύναμη και την ελπίδα του Ουρανού και να ανοίξει τον δρόμο για την αιώνιο βασιλεία του Θεού.
Για όσους το ήθελαν, το ζητούσαν και ήσαν διατεθειμένοι να πιστέψουν στο τέλειο έργο σωτηρίας που εξετελέσθη στον λόφο του Γολγοθά και με πίστη και αποφασιστικότητα να πέσουν στα πόδια του Λυτρωτού και Σωτήρος Χριστού για να γεμίσουν με την αιώνια ευτυχία και τη χαρά του Κυρίου.
Νικηφορος Δ. Κυρτατας – Πλοίαρχος Ε.Ν.
Υμνοι για φιλαρμονικές
Κύριε διευθυντά
Εχει καθιερωθεί στις παρελάσεις καθώς και στις εθνικές ή τοπικές γιορτές να ανακρούονται, από τις φιλαρμονικές, θούριοι και εμβατήρια Ελλήνων μουσουργών ενώ στις θρησκευτικές εκδηλώσεις έργα κλασικής μουσικής!
Η Ορθοδοξία, όπως γνωρίζουμε, διαθέτει πλούσια θρησκευτική μουσική, που με κατάλληλη ενορχήστρωση θα μπορούσε να πλαισιώσει τις λιτανείες όπως και κάθε άλλη χριστιανική τελετή. Δεν θα ταίριαζε καλύτερα με την ιερότητα της εκδήλωσης, συμβάλλοντας μάλιστα και στην αγαλλίαση των πιστών που θα ψάλλουν και δεν θα κουβεντιάζουν, εάν η μπάντα παιάνιζε π.χ. τα «Εγκώμια» στην περιφορά του Επιταφίου, ή το απολυτίκιο του εορτάζοντος αγίου στη λιτανεία ή «Αιωνία η Μνήμη» κατά την τελετή της ταφής, παρά την άσχετη, γι’ αυτές τις περιστάσεις αλλά ίσως και άγνωστη σε πολλούς, κλασική μουσική; Υπάρχει μεγάλος πλούτος θεσπέσιων εκκλησιαστικών ύμνων που θα μπορούσαν να ακουστούν από φιλαρμονικές σε όλες τις, εκτός ιερού ναού, χριστιανικές εκδηλώσεις.
Τη Μ. Παρασκευή του 2012, μάλιστα, κάποιες φιλαρμονικές συνόδεψαν τον Επιτάφιο με τα «Εγκώμια».
Φριξος Δημου – Πλοίαρχος Ε.Ν.
Η Μονή Δαμάστας
Κύριε διευθυντά
Ανήμερα την 25η Μαρτίου βρέθηκα, θα έλεγα τυχαία, στο μοναστήρι της Δαμάστας, σκαρφαλωμένο ψηλά στις πλαγιές του Καλλίδρομου, στη Φθιώτιδα, ένα επιβλητικό και επιμελημένο κτιριακό συγκρότημα με 15 μοναχές και ηγουμένη την Ιωάννα (Χριστοφόρου), ΩΡΛ με 12ετή εκπαιδευτική και επαγγελματική διαδρομή στη Γερμανία και 5ετή στην Αγγλία. Στο καλαίσθητο αρχονταρίκι, έμαθα «το κρυμένο μυστικό» του μοναστηριού.
Τον Ιανουάριο του 1942 περισσότεροι από 10 Νεοζηλανδοί αξιωματικοί, αλεξιπτωτιστές και αεροπόροι, βρήκαν, για μέρες, καταφύγιο και περίθαλψη από τον τότε ηγούμενο Ευλόγιο Μόρφη, καταγόμενο από το χωριό Αγιος Βλάσιος, που βρίσκεται κοντά στη Χαιρώνεια. Τελικά οι Νεοζηλανδοί φυγαδεύτηκαν από το λιμάνι της Στυλίδας. Οι Ιταλοί κατακτητές όμως, κατόπιν προδοσίας, μετέβησαν στο μοναστήρι της Δαμάστας και συνέλαβαν, πλην άλλων, και τον ηγούμενο. Καταδικάστηκε από το ιταλικό στρατοδικείο δις εις θάνατον και μετετράπη η ποινή του σε ισόβια, μετά τη σθεναρή συμπαράσταση του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Δαμασκηνού και έτσι ο Ευλόγιος Μόρφης πέρασε το υπόλοιπο της Κατοχής στις φυλακές Αβέρωφ. Μετά τη λήξη του πολέμου ο πρωθυπουργός της Ν. Ζηλανδίας Fraiser και ο θρυλικός στρατηγός Freimburg απέστειλαν προς τη μονή λίαν ένθερμο ευχαριστήριο, το οποίο κοσμεί το αρχονταρίκι.
Ο ηγούμενος Ευλόγιος ουδέποτε πρόβαλε τα όσα έπραξε ούτε διενοήθη να καυχηθεί ή να επιδιώξει την αναγνώριση και δημοσιότητα της γνήσιας χριστιανικής αλλά και αντιστασιακής του δράσης. Ισως, σκέφτηκα, όταν ο Καβάφης έγραφε τον στίχο «όταν θα θέλουν οι Ελληνες να καυχηθούν, “τέτοιους βγάζει το έθνος μας” θα λένε…» να το έγραψε και για τον μακαριστό ηγούμενο Ευλόγιο Μόρφη και φρονώ ότι μεγαλύτερος έπαινος δεν μπορεί να υπάρξει για τον ταπεινό καλόγερο.
Αντωνης Ν. Βενετης – Μοναστηράκι Δωρίδος
